Fadime

18 jaar - VWO

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Fadime (18 jaar)

? stemmen

3 dagen weg

3 dagen weg
Lief dagboek dit is dag 1,
Ik ben vandaag hier beland, mijn boot is kapot gegaan tijdens de storm waarschijnlijk, want ik weet niet veel meer. Het onbewoonde eiland waarvan ik denk dat het onbewoond is. Is net zo groot als 2 voetbalvelden denk ik. Fijn is het hier best wel. Ook komen er steeds meer dingen van mijn boot op het eiland. Deze nacht slaap in nog op het gelukkig witte strand anders had ik het gewoon te vies gevonden om er te slapen. Morgen ga ik beginnen met mijn boomhut of een bed überhaupt. Dat zal wel zo fijn zijn namelijk, met al die beestjes die er zijn misschien wel grootte of giftige insecten. Tot nu heb ik er geen gezien. Ik zou er ook geen behoefte er aan te hebben om er een te zien. Ik wordt namelijk al ban g van een spin die op vijftien meter afstand is. Ook heb ik erg veel honger ik heb niks gegeten. Ik zie wel een paar kokosnoten, maar die hangen te hoog om te pakken. En ik ben ook gewoon op dit moment erg moe om iets te doen. Het enigste wat ik tot nu toe heb gedaan ik dit boekje gepakt wat eigenlijk nog best wel droog is en een half doorweekt potlood om mee in dit boekje te schrijven. En voorderest zie ik morgen wel wat er gebeurt en wat ik moet doen misschien komt er morgen een boot langs varen of ben ik hier nog paar weken. Iedereen denkt dat ik aan het varen ben bij de tropen zonder radio, omdat die het daar niet doet. Ik ga nu stoppen met schrijven, want ik moet nodig slapen als ik morgen aan het werk moet.
P.S. als ik vergeet hoe ik heet, omdat ik hier te lang ben is hier een lijst dingen over mij: Ik heet Liv, ik ben 20 jaar oud. Ik heb een moeder, maar geen vader die is overleden toen ik 1 jaar oud was en ik heb weinig familie leden en geen broers of zussen. En ben super bang voor spinnen.
Lief dagboek dit is dag 2,
Toen ik vanochtend wakker werd had ik super veel honger. En ik zag een paar kokosnoten. Ik heb volgens mij wel echt even bezig geweest met 1 kokosnoot. Uiteindelijk bedacht ik mij als ik een grootte stok zou gooien dat hij wel naar beneden zou vallen. En het blijkt dus dat ik echt heel slim ben, want er vielen erg gewoon 4 uit. Ik at ze allemaal op, want ik had erge honger. Als eerst ging ik spullen zoeken om een bed en een dak te maken zodat ik kon slapen en als het regent of de zon te veel schijnt er onder kon schuilen. Ik vond paar planken die ik op elkaar legde een bed vormde. Met paar kledingstukken erop die nog nat zijn waarvan ik hoopte dat het ondertussen droogt terwijl ik een dak maak. Gelukkig droogde het, want anders lag ik op een nat bed. Het dak is erg mooi , want ik lig er nu onder het bestaat uit allemaal lossen planken dat ik tussen de takken van de bomen heb geklemd. Hier en daar is wel een opening, maar dat is niet erg. Ik zie dan de steren en dat ziet er wel leuk uit. Verder heb ik vandaag het eiland doorzocht. Ik ben hier het enigste mens en er zijn heel veel mooi gekleurde papagaaien. Ik liep verder hun gebied en ze deden helemaal niks. Ik ging kijken of ze me na konden praten en dat konden ze. Niet veel het was alleen een kort zinnetje: “Hallo Liv”. Ik vond het best wel cool. En vliegen nu soms langs en roepen dat continu wat best wel grappig is eigenlijk. Dan voel ik mij namelijk niet zo alleen hierzo. Nu ga ik naar de steren kijken door de gaten wachten tot ik in slaap val. En ondertussen hopend dat er morgen een boot langs vaart om mij hier weg te halen.
Lief dagboek dit is dag 3,
Toen ik vanochtend wakker werd zag een enorme cruiseschip. Ik werd helemaal gek. Ik begon te springen, gillen en renen heen weer op het strand in de hoop dat iemand mij zag. Ik weet nog van een film dat ik had gezien dat je vuur moest maken en dat ze je dan zien. Maar sinds ik hier ben hoefde ik dat niet te doen, omdat het hier altijd al warm is. Dus ik rende weer terug, want ik kan geen vuur maken en begon verder te gaan met schreeuwen en springen. Na een paar minuten dat gedaan te hebben bedacht ik me wat als ik nou de papagaaien laat opvliegen gaan er mensen kijken en dan pakken ze hun verrekijker en zien ze mij springen. Ik rende naar de papagaaien en probeerde ze te laten opvliegen wat pas na 3 minuten ongeveer dat pas lukte. Toen ze in de lucht waren gingen ze rondjes om het eiland vliegen. Toen ik zag dat ze dat deden moest ik gewoon huilen, want alleen een gek zou deze mooie papgaaien missen. Ik rende met vreugde tranen terug naar het strand en begon weer te springen. De papegaaien kwamen om mij heen zitten en vliegen ik was het middelpunt die niemand kon missen. Ik moest steeds meer huilen van blijdschap en begon harder te gillen. Ik hoorde een toeter van het schip en zag een lichtpijl de lucht in gaan. En ik zag een klein rubberbootje te water gaan die richting mij kwam en ik in mocht. Ze konden alleen geen Nederlands of een beetje Engels. Vandaar dat ik nu dit schrijf dit is mijn laatste keer dat ik hier in schrijf. Met tranen van vreugde en verdriet verlaat in nu door mij genoemde papagaaien-eiland en ben ik onderweg naar huis.

Ontwerp door Willem Verweijen