Dewi Ehrlich

21 jaar - VWO - gymnasium

3
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Dewi Ehrlich (21 jaar)

? stemmen

Aan de andere kant

1 stap, 2 stappen, 6 stappen, 18 stappen, 40 stappen… elke keer dat ik mijn voet op de grond zette, telde ik de stap. Het dorp achter me werd steeds kleiner en kleiner, totdat het volledig uit mijn zicht verdween. Ondertussen werd het bos voor me steeds groter en indrukwekkender. Hoe dichterbij ik kwam, hoe nieuwsgieriger ik werd. Het was een rustige zondag. Je hoorde de vogels vrolijk zingen en het zachte geluid van een herfstbriesje. Voor de rest was het stil.

Ik begon te denken. Eerst aan school, maar dat begon al snel te vervelen. Toen dacht ik aan het leven dat ik aan het achterlaten was. Ik leefde in een klein dorpje, wat vreselijk saai was. Je ging naar school, dan naar huis, ging eten, maakte huiswerk en kroop daarna meteen in bed. En de volgende dag deed je het opnieuw.

En opnieuw.

En opnieuw.

En nog een keer opnieuw.

Eigenlijk je hele leven lang. Daar had ik genoeg van, dus besloot ik weg te lopen. Ik was al bijna klaar met de basisschool, en op de middelbare school leerde je vast niks nieuws. Allemaal herhaling. Plotseling knorde mijn maag. Had ik nou maar wat te eten mee genomen. Niet aan gedacht. Ik had gewoon de inhoud van mijn spaarpotje in mijn jaszak gekieperd en wandelde daarna de deur uit. Hoe deden mensen dat in films? Zomaar weglopen van huis? Namen zij allemaal spulletjes mee? Wat dan? Ik had precies 4 euro bij, genoeg voor 6 broodjes en 3 flesjes water. Diep in gedachten verzonken merkte ik niet eens dat ik al in het bos was. Toen ik na een tijdje opkeek, zag ik dat de zon al aan het ondergaan was.

Ik had nog steeds honger. Hield dit bos dan nooit op? Ik wilde zo graag weten wat er aan de andere kant van het bos was. Iedere nacht droomde ik erover. Ik droomde over een grote stad met honderden winkels en vele auto’s en mensen. Ik kon niet wachten tot ik hier uit was. Maar ik was al zo lang onderweg en ik had geen idee hoe lang ik nog moest lopen. Moest ik omdraaien of doorzetten? Ik besloot door te gaan. Helaas was het na nog een uur lopen wel gedaan met de pret. Het was al donker en er kwamen geluiden uit het bos waar je als 12-jarige niet gelukkig van wordt. Geen wonder dat niemand hier ’s avonds heen ging. Wat moest ik nu doen? Hier op de grond slapen? Of toch maar blijven doorlopen?

Plotseling hoorde ik geritsel. Naast me. Ik bleef stokstijf staan en hield mijn adem in. Het geluid hield op. Als dit heel de nacht zou doorgaan, dan draaide ik me liever om terug naar huis te gaan. En dat deed ik. Maar helaas was dat makkelijker gezegd dan gedaan, want waar kwam ik ook alweer vandaan? Het pad was 2 uur geleden al opgehouden, dus liep ik maar naar waar mijn voeten mij heen leidden. Na enkele uren had ik de uitgang gevonden en langzaam kwam mijn geboortedorp weer in zicht. De zon was al aan het opkomen.

Was ik nou maar doorgelopen. Ik ben nu 38 jaar oud en ik zit nog steeds vast in dit dorp. Weglopen kan ik niet, ik heb een man en kinderen waarvoor ik moet zorgen. Ik hou van ze, maar ik droom nog elke nacht van het stadsleven. Na die dag dat ik wilde weglopen, heb ik nooit meer een stap buiten dit dorp gezet. Ik hoop dat mijn kinderen niet hetzelfde zal overkomen. Ga altijd je dromen achterna, want voor je het weet is het te laat.

Ontwerp door Willem Verweijen