Rade Eijckelhof

22 jaar - vwo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Rade Eijckelhof (22 jaar)

? stemmen

Bang voor de wereld

Tranen reisde van mijn ooghoek naar mijn kin. Een spoor van wanhoop achterlatend.
Diepe steken doorboorde mij. Bij elke ademhaling was ik pijnlijk bewust van het bestaan, het leven.
Mijn oren suisden terwijl de liefelijke klanken van het donker mij omarmde.

Stilte.

De stemmen rondom mij worden harder en duidelijk. De klanken beginnen woorden te vormen en de woorden beginnen zich tot zinnen samen te smelten.
Er klinkt een zachte warme stem, ik herken de manier waarop ze de r uitspreekt. Zij is de enige die hem zo zacht rollend uitspreekt, zonder dat het raar gaat klinken. Het is mijn moeder.
Ik probeer me te focussen op mijn omgeving.
Langzaamaan dringen er steeds meer geluiden tot mij door.
Stemmen, deuren die open en dicht gaan en heel veel onbekende voetstappen.
Voetstappen die gaan en komen, soms blijven ze even en andere komen haast niet verder dan de deur.
Ik luister naar de wereld om mij heen, die alsmaar door gaat. Het leven gaat door, geen tussenpauze om even op adem te komen, nee niets..

Eerst deed ik daar vrolijk aan mee, dat leven. Maar nu kijk ik alleen eenzaam toe vanaf de zijlijn. Een toeschouwer van mijn eigen leven.
Een leven dat ik eerst voluit leefde, hand in hand met jou. Zonder angst wat er zou komen, welke weg we ook in zouden slaan.
Maar ik wist het niet, ik wist niet dat jij daar anders over dacht. Ik dacht dat wij samen alles konden trotseren.
Samen.. Wat een verschrikkelijk woord.

Waarom heb je mij niets gezegd? Je had het me kunnen vertellen. Ik had naar je geluisterd, dat beloof ik je. Als je mij de kans gegeven had.
Als.. Nog zo’n woord.
Waarom bestaan ze, die woorden, ze doen alleen maar pijn.

Want als jij me verteld had hoe eenzaam je was, hoe miserabel je voelde. Dan had ik je kunnen helpen.. En als ik je had kunnen helpen, dan had je niet je eigen leven hoeven ontnemen. En liefste, als je dat niet had gedaan, dan had ik je niet hoeven volgen. Want dan had ik hier niet gelegen, realiserend dat het leven mij heeft tegen gehouden, terwijl het jou heeft laten gaan.
Oh liefste, als als als..

Pijn, tranen en stilte wanneer het donker me weer meeneemt. Weg van mijn gedachtes. Mijn roerloze lichaam. Weg van mijn eeuwig gesloten ogen, die bang zijn voor de wereld. Weg.

Daar is ze weer, die stem. Met haar lieve r. Mij smekend om weer bij haar terug te komen.
Maar mama ik kan het niet, nog niet. Het doet zoveel pijn mama, zo veel.

Want wat als het me niet lukt? Als ik niet sterk genoeg ben?
Ik weet niet of ik het al kan, het leven. Het gaat zo snel.

Als ik mijn ogen open zie ik een nieuwe wereld, de wereld zonder jou.
Elke seconde die ik nu leef, is in de toekomst. Want jij bestaat alleen nog maar in het verleden.
Een mooi verleden, dat wel, maar ik ben al onderweg, onderweg in de toekomst.

Ontwerp door Willem Verweijen