Tjerk van Zonderen

19 jaar - Havo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Tjerk van Zonderen (19 jaar)

? stemmen

Black Ship

Black ship
Ik werd wakker uit een nachtmerrie de rillingen liepen over mijn rug. Het schommelde ik herinnerde dat ik op een zeilschip was. Ik was er op vakantie met mijn vrienden ineens werd ik blij. Ik liep mijn hut uit ik kwam mijn vriend robbert tegen hij keek voor zich uit. Ik vroeg: ’’Wat is er?’’ hij zei niks. Ik heb een slecht gevoel over deze vakantie. Tom ja zei ik hoelang duurt de reis nog? Twee dagen ik ga verder robbert doei.
Ik liep naar de stuurhut waar de kapitein zat hallo hoe gaat het. De kapitein keek mij met een bezweet gezicht aan en zei: ’’Over een paar uur gaat het heel hard stormen de hardste die hier ooit is geweest. Ik dacht heeft robbert dan toch gelijk nee we redden het vast niks aan de hand. Ik ging mijn hut weer in om nog wat te slapen.
Aaaah ik hoorde een schreeuw het was Sofie. Ik en Robbert kwamen elkaar tegen en rende naar boven we zagen niet wat er met Sofie was. Ze kon niet praten maar wees alleen maar tot onze grote schrik zagen we dat er een tsunami was. Ik rende naar de kapitein zelfs hij zat doodsbang achter het stuur. Gaan we dood vroeg Sofie nee zei de kapitein we redden het wel. De tsunami is er bijna . Oké ik heb een plan jullie gaan bij de reddingsboot staan Laat hem in het water zakken. Ik Sofie en Robbert zaten in de reddingsboot naast de boot we waren heel erg bang.
De tsunami gaat inslaan zei de kapitein wees niet bang hij rende of zijn leven er van afhangt naar de stuurhut. En Boem onze reddingsboot maakte rollen er kwam water naar binnen en Sofie schreeuwde haar longen uit haar lijf. Eindelijk werd het stil. We hoorde helemaal niks. We klommen naar de top van de reddingsboot. We zagen dat de bood langzaam naar verdronk in het blauwe water. We zagen de kapitein niet meer. We voeren naar de boot we zagen de kapitein we riepen hem. Hij sprong op de bood we waren weer samen. Het ergste was geweest dachten we.
Het is vier dagen later het voedsel is bijna op het zelfde geld voor het water. Er was zo erge mist we konden helemaal niks zien. Maar uit de mist kwam ineens een grote boot het was net uit een film. De kapitein schoot snel lichtkogels af we zijn leeg zij hij geen voedsel geen lichtkogel maar toen hij dat zei kwam er een reddingsboot van het grote schip. Het nam ons mee we waren gered Eindelijk onder de douch water vers eten. We waren blij. Het was klaar.
Twee dagen later kwamen we aan ik zat thuis op de bank en dacht hoe kon Robbert dat weten die vraag zal ik nooit te weten komen want Robbert is weg toen we aankwamen was hij weggegaan en nooit meer terug gekomen. Met de vraag hoe hij dat wist zal ik nooit te weten komen.

Ontwerp door Willem Verweijen