Jasmijn Korber

24 jaar - Havo

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Jasmijn Korber (24 jaar)

? stemmen

Blauwdruk

Ik veegde geïrriteerd mijn blonde haar uit m’n ogen en boog me weer voorover om me te concentreren op het papier dat voor me lag. Muziek schrijven was simpel, dat kon ik wel. Maar de tekst was een heel ander verhaal. Ik nam een slok van mijn lauwe koffie en keek op de klok. Half 1. Ik zuchtte en keek naar het papier dat voor me lag, vol met doorgekraste regels zag het er niet echt uit alsof het een muzikaal meesterwerk zou worden en geïrriteerd gooide ik m’n pen terug op tafel. Ik groef diep in m’n gedachten voor mogelijke inspiratie maar mijn hoofd was een complete puinhoop, zoals altijd. Ik schrok op van het schelle geluid van de deur bel en opnieuw wierp ik een blik op de klok. 5 over half 1. Wie belt er nou aan op een tijdstip als dit? Mijn ouders waren een week op skivakantie en het was hondenweer buiten. Verward schoof ik mijn mislukte pogingen tot een lied schrijven onder een boek en liep naar de voordeur. Weifelend draaide ik de deurknop om en deed de deur open.
Ze stond voor me, doorweekt door de regen, stralend en nog steeds even mooi als ik me kan herinneren. Haar bruine haar plakte als donkere slierten aan haar roze wangen en ze glimlachte een rij met witte rechte tanden te voorschijn.
We keken elkaar een paar seconden ademloos aan, waarschijnlijk beide wachtend tot de ander iets zou zeggen.
Ik schraapte zachtjes mijn keel en keek naar mijn schoenloze voeten.
‘Hey.’ Ze lachte zachtjes. ‘Ik geef je maar even geen knuffel, tenzij ook zo nat wilt worden.
Ik knikte. “Kom binnen.” Ik glimlachte even terug voordat ik weer haar blauwe ogen ontweek
“Sorry dat ik nog zo laat hier binnenkom vallen,” Ze trok met moeite haar plakkerige jas uit. “Maar ik wou eigenlijk vragen of ik hier kon overnachten.” Ze schonk mij een betoverende glimlach die ik als ik kon, zou vangen en in een potje zou bewaren zodat ik hem elke dag kon bewonderen.

“Waarom ben je eigenlijk hier?” Vroeg ik even later, toen we slurpend aan een kop hete thee op de bank zaten. De onvermijdelijke vraag doorbrak de comfortabele stilte.
“Ik ben onderweg.” Fluisterde ze tegen het met kokend water gevulde kopje.
Stilte.
“Onderweg waar naar toe?”
“Onderweg naar… Weg.” Zei ze aarzelend. “Weg van thuis, weg van de wereld, weg van alle verantwoordelijkheden en regels. Gewoon, weg.” Ze nam nog een slok van haar thee en glimlachte flauwtjes.
“Ik weet ook wel dat het een heel slecht plan is. Het is alleen het enige plan wat ik heb.”
Ik knikte. Ik begreep het wel.
Stilte.
“Soms wil ik ook weg. Gewoon, wegvluchten van alles.” Zei ik. “Ik durf het alleen niet. Daar ben ik veel te schijterig voor.” Ik glimlachte flauwtjes.
Ze glimlacht terug. En zo zitten we een tijdje tegenover elkaar. Net als vroeger. Toen alles nog gewoon was. Toen alles nog gewoon simpel was
.
“Eigenlijk zijn we allemaal onderweg. Allemaal op weg naar een onbekende eindbestemming waar we toch onbewust naar streven. We wachten op iets of iemand die ons begeleid onderweg naar geluk. Terwijl je al die tijd al gelukkig was, maar je wist het alleen niet. Allemaal opzoek naar de blauwdruk voor een beter leven. ” Fluistert ze.
“Wat poëtisch van je.” Ik grinnik. “Maar je hebt wel gelijk. We zijn allemaal opzoek naar ons eigen blauwdruk.

Ontwerp door Willem Verweijen