Vincent Heerink

24 jaar - VWO

18
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Vincent Heerink (24 jaar)

? stemmen

Daar gaan we dan

Daar gaan we dan

Goed. Daar gaan we dan. Ik heb me goed voorbereid. Klaar om te gaan. Gedoucht, gegeten, gepakt, alles op tijd. Heel precies ben ik, te precies. Om een of andere reden heb ik voor mezelf als regel dat ik om de vijf minuten weg mag. Stipt. Het is een soort bijgeloof geworden, het soort bijgeloof als sporters soms hebben. Ze moeten hun schoenen in de juiste volgorde aantrekken, of ze moeten het veld nog even kussen. Ja dat móét, anders verliezen ze. Nog precies veertig minuten tot de bel, dus ik zou nu weg kunnen gaan. Ik weet dat alles klaar is, mijn mobiel opgeladen, mijn haar gedaan, toch houd iets me tegen. Ik voel de warmte van thuis. De kat zit lief op de bank. Ik knuffel hem nog even, die knuffel heeft hij verdiend omdat hij zo lief is. Ondertussen staat de muziek nog aan, The Strokes met ‘Reptilla’, dan kan ik toch niet zomaar weggaan? Nóg vijf minuten zijn voorbij gegaan. Nu moet ik weg, anders kom ik te laat op school, of ik moet weer hard gaan fietsen. De weg naar school ken ik uit mijn hoofd. Ik heb de route in verschillende stukken opgedeeld. Ik weet precies over welke stukken ik vijf minuten mag doen, ik zal wel wat hebben met vijf minuten. Alles bij elkaar opgeteld betekent het dat ik minstens een half uur van te voren weg moet. Er is vandaag echter wel wind, wind en regen, maar ik wil geen regenpak aan. Ik heb altijd het gevoel dat het aantrekken van een regenpak nog langer duurt dan de hele tocht naar school toe, ik haat regenpakken. Wat is er mis met een beetje nat worden? Ja, het is koud, maar je overleeft het wel. Het nat worden door de regen maakt iets bij me los. Als ik eenmaal doorweekt ben maakt het me niets meer uit. De adrenaline stroomt door mijn lijf. Ik ga over iedere teug adem nadenken. Ik mis geen enkel moment van de omgeving. Ik houd ervan. Ik houd van de strijd die mijn lichaam voert met de regen en de wind. En ik houd van de tijdsdruk die ervoor zorgt dat ik op schema moet blijven. Tijdens het fietsen komt de echte sportman in me boven. Het is zoveel meer dan het alleen verplaatsten van punt A naar punt B. Ik voel de wereld en ik hoop dat de wereld mij voelt. De wind waait door mijn haren en mijn kapsel zit niet meer goed, maar dat maakt me niets uit. Daar maak ik me op school wel weer druk over. Elke druppel water tegen mijn voorhoofd doet pijn, en het is koud, maar ik ben blij dat ik het voel. Zodra ik op school kom moet ik even bijkomen. Mijn lijf moet bijkomen van de strijd die het geleverd heeft. Ik heb weer gewonnen, want ik ben op tijd. Ik ben moe, maar ik voel de vreugde. Dezelfde vreugde die je voelt wanneer je een wedstrijd wint. Pas op de terugweg realiseer ik me hoe veel leuker de heenweg was. Op de terugweg sta ik soms stil, het is saai. Ik hoef niet op tijd te zijn. Dat betekent dat ik rustig kan fietsen, ik hoef me niet druk te maken over de tijd van aankomst. Het doet geen pijn, maar het avontuur is weg. Zo gaat het elke dag weer, hoe laat ik ook op school moet zijn, hoe lang ik ook de tijd heb gehad om me klaar te maken. Altijd komt de strijd weer terug, als een alcoholverslaving. De klok slaat, weer vijf minuten voorbijgegaan. Nog een half uur voor de les begint. Goed. Daar gaan we dan.

Ontwerp door Willem Verweijen