Florentina Bolle

22 jaar - ASO

9
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Florentina Bolle (22 jaar)

? stemmen

De Race

Ja, ik ben hier nog. Ik ben niet weggegaan toen jij je slecht voelde, ik ben niet weggegaan toen jij mij sloeg, ik ben niet weggegaan toen jij de wereld wou intrekken. Nee, ik zou voor altijd de jouwe zijn. Dat was iets dat ik je beloofd had al die jaren geleden. Ja, ik ben hier nog. Misschien niet waar je me zou willen, maar mijn gezicht flitst elke dag door je ogen. Zelfs wanneer jij een ander kust dan zie je mij. Dood was niet het einde. Het was slechts een korte stop op een zeer lange weg. Je mist mij. Je zou willen dat je me weer vast kon houden. Die avond dat je per ongeluk op mijn voet stond en jij mij in de ogen keek voor de eerste keer. Al die koude winterdagen dat we samen onze koffie opdronken in het café naast de bakkerij. De statussen op Facebook die we samen deelden. Dat miste jij. Helaas waren er dingen dat jij meer miste dan mij. Elke avond zocht jij een plaatsje diep in de rook van de pubs om je problemen te laten verdwijnen door het bier of de joints die jij verstopte in je sokkenlade.
Het was die ene avond wanneer jij me voor het eerst echt ging missen. De avond wanneer ik niet meer van je zou kunnen houden. Voorheen ging je langzaam en ontspannen naar het einde van die lange weg, maar na die avond zette je je voet ferm op het gaspedaal.

De sokkenlade was net open en de joints kwamen tevoorschijn. Je smachtte naar de ontspannen sfeer die de kleine met kruiden gevulde cilindertjes je gaven. je haatte jezelf omdat je daar zo naar verlangde. Die avond dacht je dat ik al lang vertrokken was naar de cinema met mijn beste vriendin, maar ik was mijn portefeuille vergeten, dus drukte ik de rem van mijn fiets hard in en keerde ik terug naar ons klein en gezellig appartementje. Ik wist dat je die avond naar je vrienden zou gaan. Wanneer ik het appartement binnenkwam, zag ik je niet. Je leek verdwenen te zijn. Ik riep je naam meerdere keren, maar er kwam geen antwoord van jou. Toen ik mijn portefeuille niet vond, werd ik ongerust. Niet alleen omdat ik zeker was dat hij hier ergens moest liggen, maar ook omdat jij er niet was. Je vertrok nooit zo vroeg op de avond.
Er was slechts één kamer die ik niet bekeken had. De slaapkamer. Ja, daar zat je dan gehurkt tegen het bed met een joint in de ene hand en een Jupiler in de andere. Jij, die respectvolle advocaat, die ik 6 jaar geleden leerde kennen, zat daar niet meer. Het was de echte jij. De jij die je probeerde te verbergen.
Toen ik je confronteerde, werd je boos. De alcohol stimuleerde je woede en voor je het wist had je me tegen de muur gedrukt. Ik was bang en smeekte je te stoppen, maar je stopte niet. Je ging door alsof je een wild beest was en ik was je prooi. Ons appartement was op de 11de verdieping, maar je geheugen liet je in de steek. De joints en de alcohol hadden ervoor gezorgd dat je zelfs je eigen naam niet meer wist. Met al je kracht gooide je me richting het raam en het balkon. Je kracht had zelfs jou verbaasd. Zonder veel moeite vloog ik door het raam en over het balkon de diepte in. Ik schreeuwde nog, maar dat kon de echte jou niet schelen. Je rookte al je joints op totdat de politie binnenkwam en je arresteerde. Ze hadden mijn lichaam op straat gevonden. Je had zelfs niet omgekeken.

Nu, 8 jaar later, ben ik er nog steeds. Mijn stem is niet vervaagd, mijn bange gezicht lijkt je elke minuut van elke dag aan te kijken. Zelfs de alcohol werkt niet meer.
Het gaspedaal is nog steeds ingedrukt, maar hoe kan je ooit de finish bereiken, als de auto zelf kapot is.

Ontwerp door Willem Verweijen