Milou Dekker

23 jaar - vwo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Milou Dekker (23 jaar)

? stemmen

de reis naar geluk

De reis naar geluk
De muziek die avond was waardeloos. Ik was door mijn vrienden meegevoerd naar een één of ander suf cafétje in Amsterdam. ‘’gezellig kroegje daar man, ga gewoon mee, je vind het vast geweldig!’’ hoor ik ze mij nog overtuigend toe roepen.
Na 20 minuten had ik het wel weer gezien, maar helaas gaven mijn vrienden nog een rondje en moest ik dus wel blijven. De man die achter de bar stond glimlachte verliefd naar me en in mijn oor hoor ik: ‘’je hebt sjans met die gezellige homo daar!’’
Na deze domper vertelde ik mijn vrienden dat ik toch echt naar huis toe ging. Helaas pakten ze mijn sleutel af en gooide deze naar de flirtende barman. In mijn hoofd zag ik de avond al eindigen in een gay club samen met mijn toekomstige homovriend en liepen we samen hand in hand na 2 jaar met een geadopteerd weesje op onze arm.
Maar toen stond ze plotseling voor mijn neus. De ware. In een oogopslag was ik verliefd. Ze was mooi, had schattige oogjes en danste 10 keer zo mooier als dat mijn ex toekomstige homo vriend ooit zal dansen. Het nummertje van earth wind and fire, september, kwam op en ik voelde de magie opbloeien. Dit was mijn kans. God had mij een teken gegeven en die moest ik met beide handen aanpakken.
Langzaam liep ik naar haar toe. ’’love was changing the lives of pretenders’’. Ze keek me aan met haar schattige oogjes. ‘’our hards were ringing’’ en samen danste we alsof we nooit anders gedaan hadden.’’ As we danced in the night, remember?’’ ik draaide even een rondje om mezelf stiekem te knijpen of dit wel echt gebeurt was. En toen ik weer mijn gezicht naar haar toe draaide was ze weg.
Zomaar. Ik rende door de menigte dansende mensen en vervloekte mezelf zo vaak dat god waarschijnlijk geen zin meer had om ooit nog wonderen voor me te verrichten.
Toen ik bij de uitgang aankwam zag ik dat ze samen met een kotsmisselijke vriendin de auto in probeerde te stappen. Die vervloekte barman had haar waarschijnlijk teveel biertjes aangeboden en daardoor was de liefde van mijn leven abrupt weggegaan.
Ik riep naar haar en zei dat ze moest stoppen. Het enige wat ik nog van haar hoorde was haar naam: ‘’Anna’’.
En nu zit ik hier aan mijn bureau met een fles goedkope rum en staar naar het immens grote aantal cijfers dat op mijn computerscherm is verschenen. 216.000.000. Tweehonderdzestienmiljoen. Dit is het aantal wat je krijgt als je op google search de naam Anna intikt. 4 letters, 2 n’en en 2 a’s brengen dit gigantische getal naar voren. Ik leun achterover en kijk naar de prachtige blonde fotomodellen, de vreemde eenmansbedrijven, de overleden oma’s en een gedicht over een gepeste zwerver. De meest vreemde dingen kom ik tegen, maar niet mijn Anna.
Ik sta op en loop naar de radio. Als ik deze aanzet begint tot mijn verbazing het lied van gisteravond zich af te spelen. Alsof god het er nog even in wil wrijven wat voor stomkop ik ben.
Als ik weer ga zitten denk ik even terug aan het moment dat ik en mijn ex-toekomstige vrouw aan het dansen waren. De jaloerse sjansende barman op de achtergrond en mijn vrolijk door feestende vrienden aan onze zij. Toen ik ze verward vroeg of zij wisten wie dat meisje was, en waar ze vandaan kwam, en hoe ik het snelst en legaalst met haar kon trouwen, schoten ze in de lach en zeiden dat ze geen idee hadden waar ik het over had. Inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen dat ik óók nieuwe vrienden moet zoeken.
Snel speur ik Facebook en Twitter af naar mijn Anna (en eventueel nieuwe vrienden), maar ook dit levert geen resultaat op. Vloekend en gehaat door god loop ik ijsberend door de kamer, tot ik de hoop opgevend bedenk dat ik maar moet aanpappen met de barman en dan sneaky de bewakingsbeelden en gastenboek door moet spitten. Helaas ben ik geen sneaky type en gefrustreerd loop ik naar de kapstok. Ik heb frisse lucht nodig en moet alle mogelijkheden om haar te vinden even op een rijtje zetten.
Met mijn schoenen half aan en jas om me heen geslagen stap ik de deur uit. De buurvrouw staat haar tuintje bij te knippen en begroet me vriendelijk. Ik groet terug en tegelijkertijd vergelijk ik mijn tuintje met die van mijn buurvrouw. Terwijl ik dat doe, zie ik vanuit mijn ooghoek nog een persoon naast mijn buurvrouw haar benen strekken. Eén keer raden wie dat was. Precies, mijn Anna.

Ontwerp door Willem Verweijen