S. van Beem

22 jaar - gymnasium

57
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

S. van Beem (22 jaar)

? stemmen

De schommelstoel

Voor me zie ik een lange weg. Deze weg lijkt enerzijds tot in het oneindige te reiken, anderzijds is die weg vol met bochten, afslagen en obstakels die je het zicht over de weg ontnemen. Als ik achterom kijk zie ik diezelfde weg, deze keer weldegelijk in het bezit van een eind. Of beter gezegd, deze weg is in het bezit van een begin. Deze weg, die wij allen volgen, is tot teleurstelling van velen eenrichtingsverkeer. Omdraaien is onmogelijk. Stilstaan is evenmin een optie. Aan het eind van de weg, enkele meters voor hij ophoudt en overgaat in een grote leegte, staat de schommelstoel, waar men moet wachten op het onbekende. Hier beginnen de overpeinzingen. Hier kijkt men op de kaart, naar wegen, die hij al dan niet genomen heeft. Hebben deze wegen hem geleid tot waar hij nu is, wie hij nu is of wat hij is geweest? Heb ik de goede afslagen genomen? Wie was ik geworden met andere hindernissen? Hier begint ons verhaal. Het verhaal over twee creaturen van het menselijke soort. Peinzend over de obstakels en afslagen die zij hebben genomen, overwonnen of juist vermeden.

“Er was een nieuweling vandaag. Al tijden zat ik hier alleen, te wachten tot de poorten tot het onbekende zich voor mij zouden openstellen. In feite weet ik niet of ik hier al tijden zit. Tijd is een relatief begrip en zal altijd iets abstracts blijven. Bovendien is, met het laatste beetje energie wat ik nog bezat, mijn tijdsbesef volledig weggenomen bij aankomst in dit eindstation. Ik heb mijn tijd hier besteed aan het aanschouwen van mijn wegenkaart, die op mysterieuze wijze verscheen toen ik mijn plaats innam op een van de mooie lege schommelstoelen. Terwijl ik steeds staar naar het oneindige netwerk van wegen op het grote vel papier voor mij vraag ik mij af hoe en waarom ik hier gekomen ben. De rode lijn die in het oog springt, vertelt mij de harde waarheid. Ik ben hier gekomen via de eenvoudigste weg. Zonder al te veel hindernissen heb ik uren achter een computer doorgebracht in loondienst. Deze keuze voor de weg met de minste weerstand zie ik al terug in de tijd dat ik elke dag doorbracht in een onderwijsinstituut waar ik met een vracht van ongeveer 20 kilo op mijn rug rondsjokte om vervolgens achteraan in het lokaal plaats te nemen. Na circa vijftig minuten had een zoemer de gewoonte om mij te verlossen uit mijn lijden. Ook hier koos ik de makkelijkste weg, de rode lijn loopt recht door dit tijdperk heen. Als ik terug kijk op de rest van de lijn continueert deze dezelfde weg, zo nu en dan neemt hij een kleine bocht. Dit zijn de enige risico’s die ik ooit heb genomen. Het zijn er bar weinig en ze stellen niets voor. Toch zijn ze er en in alle waarschijnlijkheid hebben zij mij gemaakt tot wie ik nu ben. Terugkijkend op deze weg, het pad dat ik heb afgelopen, heb ik spijt. Spijt over de boeken die ik nooit heb geschreven. Spijt over de afslagen die ik, al dan niet onbewust, heb gemist. Spijt over alle risico’s die ik nooit durfde te nemen. Ik haal mijn aandacht af van de kaart en richt mijn blik op de vreemdeling die naast mij heeft plaatsgenomen.”

“Vanochtend heb ik het bereikt. Al sinds het betreden van dit pad heb ik ergens in mijn achterhoofd geweten dat dit moment eraan kwam. De afgelopen dagen echter nam dit gevoel sterk toe, ik voelde dat ik dit punt zou naderen. Ik kreeg bij aankomst een grote enveloppe in mijn handen gedrukt. Mijn nieuwsgierigheid vertelde mij het te openen en zo geschiedde het dat ik nu, zittend op een uiterst comfortabele schommelstoel, al uren naar een kaart kijk. Een kronkelende rode lijn wijst mij de weg. De weg van het leven dat ik heb geleden. Ik kijk terug op alle hindernissen die ik overwonnen heb. Risico’s, die toen ellende veroorzaakte. Hindernissen die het allemaal waard bleken. Ik heb boeken geschreven, heldendaden verricht, maar dat heeft mij niet gemaakt tot wie ik ben. Hetgene dat mij zo heeft gemaakt komt vloeit voort uit hetgeen wat ik heb geoogst uit het schrijven van die boeken, uit het verrichten van heldendaden en bij het doen van andere grootse dingen. De lol. Ik heb veel plezier en voldoening gehaald uit het helpen en inspireren van andere mensen en dat heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben. Plotseling wordt mijn aandacht getrokken naar een schommelstoel die zich naast mij bevindt. Er zit iemand in, eenzelfde soort kaart op zijn schoot houdend. Hij kijkt mij aan.”

“Hoi”

“Hoi”

“Heb jij er ook zo een gekregen bij binnenkomst?”

“Ja, jij ook zie ik. Mag ik de jouwe zien?”

Oh nee. Nu komt het. Toen deze vreemdeling aandachtig op zijn kaart zat te kijken had hij niet in de gaten dat ik stiekem gluurde naar de zijne. De rode lijn die zich hier bevond vertoonde geen enkele gelijkenis met de mijne. Ik heb twee opties. Vluchten voor de risico’s zoals ik altijd heb gedaan of de conversatie aangaan. Omdat het eigenlijk nooit te laat is laat ik hem de kaart zien. Angstig wacht ik op het antwoord.

“ Mag ik u wat vragen? Het lijkt alsof u bang bent voor het verschil tussen onze kaarten. Maar het maakt toch niet uit wat je hebt bereikt in het leven? Het gaat er niet om hoeveel je doet, het gaat erom dat je alles met aandacht doet. Zodat je het leven volop leeft.”

De vreemdeling had gelijk. Had ik alles met aandacht gedaan? Ja. Had ik volop genoten van de dingen die ik wél had gedaan? Ja.

“Bedankt”

Toen opende de poorten naar het onbekende zich voor me. Ik keek nog één keer naar deze vreemdeling. Ik zwaaide en stapte over de rand.

Na mijn woorden had de persoon rust gevonden. De poorten opende zich voor hem. Hij keek voor de laatste keer om en bedankte me.

Ontwerp door Willem Verweijen