Yvonne de Hövel

18 jaar - VWO

2
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Yvonne de Hövel (18 jaar)

? stemmen

De schrik van hun leven

Joost en Anne gaan met hun vader en moeder weg, ver weg. Ze gaan met een vliegtuig naar Thailand. Eerst moesten ze overstappen in Bangkok. Er volgde toen nog een reis van een uur en toen waren ze er. Ze vonden het uitzicht schitterend, en gingen meteen naar het hotel. Ze genoten van de vakantie en gingen hele leuke dingen doen zoals: uit eten, naar het strand gaan, zwemmen en andere dingen. Maar er kwam ook een einde aan. Ze namen afscheid van het mooie land en reden naar het vliegveld. Ze keken nog een keer om en stapte toen in het vliegtuig. Het was een te mooie vakantie. Een om nooit te vergeten. Het vliegtuig steeg op. En weg waren ze, weg van Thailand. Ze waren aan het denken of ze volgend jaar terug zouden gaan, maar opeens gebeurde er iets. Het vliegtuig gaf een enorme schok, iedereen was aan het gillen en schreeuwen. Ze voelde dat er iets zou gebeuren. De zuurstofmaskers kwamen tevoorschijn. Toen hoorde ze piloot zeggen: ‘Attentie. We moeten een noodlanding maken. Houd uzelf goed vast.’ Iedereen pakte in alle paniek iets vast. Sommige hielden zelfs elkaar vast. Ze keken elkaar aan en zeiden: ‘Ik hou van jullie, voor altijd.’ Je hoorde baby’s huilen. Ze vlogen boven land dus er was een grote kans dat ze het zouden overleven. De piloot zei weer: ‘Daar gaan we.’ Ze waren heel zenuwachtig, wat zou er gaan gebeuren? De piloot zette de noodlanding in. Het ging allemaal heel snel. Toen ze veilig waren geland begon iedereen te juichen. Een paar mensen waren aan het huilen van blijdschap en door de schrik. De stewardessen begeleiden de mensen uit het wrak. Ze zagen dat er helikopters en reddingsboten aan kwamen. Er waren maar een paar mensen gewond. De meeste kwamen er vanaf met een paar schrammetjes. Ze werden opgehaald en brachten ze veilig naar huis. Maar toen bedachten ze dat ze de koffers hebben laten staan en begonnen heel hard te lachen. Toen zei moeder: ‘Dat maakt niet uit. Zolang we elkaar maar hebben.’

Ontwerp door Willem Verweijen