Lucas Hermsen

18 jaar - VWO+

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Lucas Hermsen (18 jaar)

? stemmen

DE WEG DOOR HET NIETS

Ik loop wat rond weet niet waar ik ben.
Ik blijf maar lopen.
Maar ik kan niks vinden geen lucht, geen omgeving en zelfs geen grond.
Er gebeurt iets met me ik voel me zo raar.
Ik kan niks meer.
Niet lopen, niet slapen, niet gapen, niet lachen of praten en zelfs niet ademen op deze weg door het niets.
Ik vraag mezelf: “Waar ben ik beland? Wat heb ik gedaan dat ik hier ben gekomen?”
Ik denk bij mezelf wat is er gister gebeurt? Nou ja gister.
Ik probeer te lachen maar dat kan niet.
Want ik heb hier geen besef van tijd ik heb geen idee hoe lang het is.
Het kan al een jaar geleden zijn maar ook pas een dag of een week het kan ook een maand geweest zijn of er zou hier helemaal geen tijd kunnen zijn.
Ik heb honger bedenk ik me maar ook weer niet want ik kan niks ook niet voelen alleen nog maar denken.
Dan bedenk ik me wat ik bijna vergeten was ik probeerde te bedenken hoe ik hier kwam.
Ik dacht terug aan wat er toen was gebeurt we hadden een feest maar ook een gevecht.
We hadden het over de reis na de dood.
We kregen ruzie over het einde.
Ik dacht dat het leegte was hij dacht dat er een reis door de hemel en hel was ik geloofde hem niet.
We gingen vechten en er kwam vuur ik werd verstikt ik verloor mijn bewustzijn.
Nu denk ik bij mijzelf: ”Ik ben zeker dood.”
Maar dan zie ik een licht en bezorgde gezichten in ging zomaar op weg op weg door het niets ik kwam in een gang met muren en een grond ik liep door kon niks anders ik herkende de gezichten het was mijn familie ze keken naar mij ik zag ook een zaal een zaal vol apparaten het leek wel een ziekenhuis toen deed ik mijn ogen open en iedereen was opgelucht mijn moeder zij: “Hij word wakker na al die maanden is hij eindelijk wakker uit de weg door het niets!”

Ontwerp door Willem Verweijen