Charlotte Maassen

26 jaar - Havo

25
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Charlotte Maassen (26 jaar)

? stemmen

De weg naar een nieuw begin

Ze wordt angstig wakker badend in het zweet. Ze had een nare droom over hoe haar leven vorige week dinsdag nog was. “Gaat het?” vraagt Mathilde die in het bed naast haar ligt. “Ja” antwoordt Fabiënne nog altijd angstig van de enge droom. “Had je een enge droom?” “Ja”. “Waarover?” Ze zwijgt even. Ze vindt het beschamend om te vertellen wat ze heeft meegemaakt. Maar waar zou ze zich voor moeten schamen? Het is niet haar schuld dat ze zulke afschuwelijke dingen heeft meegemaakt. Bovendien zit ze in een safe house dus haar nieuwe vriendin, die tevens haar kamergenoot is, zal ook wel veel hebben meegemaakt. “Dit keer over mijn oudere broer, hoe hij me pijn deed en vernederde en hoe mama niks deed en mijn vader naar hem knipoogde. Alsof hij wilde zeggen dat ik me aanstelde en het niet zijn schuld is. Maar ik stel me niet aan, ik word verkracht door mijn broer en mijn ouders geloven me niet. Die vinden me een aansteller. Ik moet gewoon doen wat me gezegd wordt”. Ze kijkt me aan en ik kan aan haar gezicht aflezen dat ze mijn pijn kent.
“Is dat waarom je uiteindelijk hier zit?” vraagt Mathilde. Fabiënne slaakt een zucht. “Nee, de politie was binnen komen vallen door de handel van mijn vader en toen hebben ze me ondervraagd, omdat ik geen liefde voor mijn familie meer voel ben ik bereid een verklaring af te leggen. Daarom zit ik in dit safe house omdat ik bang ben dat mijn familie anders achter me aan komt”. “ Heb je ze wel verteld wat ze je hebben aangedaan? “ “Gedeeltelijk”. Ik ga jou helpen om een beter leven op te bouwen denkt Mathilda, ik ga je hier doorheen helpen.
Ze staat op en trekt een mooie jurk uit de kast, en gooit hem naar Fabienne. “Hier, trek aan en ga je opfrissen, een gelukkig leven start vandaag.” Een beetje overrompeld, maar nieuwsgierig en dankbaar staat Fabienne op en gaat zich douchen.
Twee uur later staan ze buiten in de zon te genieten van hun ijsje. Ze kletsen en lachen met elkaar en hun vriendschap groeit.
Ze stappen een café binnen en nemen allebei een drankje. “Weet je al wat je nu wilt gaan doen?” vraagt Mathilde . “Niet echt, ik moet uiteindelijk weg hier, dus ik moet in ieder geval een baantje vinden en ik heb altijd al verpleegkunde willen studeren”. “Een baantje dus hè?” klinkt de onbekende stem van de barman. “Sorry, ik had jullie gesprek opgevangen en ik ben op zoek naar een nieuwe werkneemster. En je lijkt me goed in het team passen. Je hoeft natuurlijk niet direct te antwoorden maar denk er over na.” Ze kijken elkaar aan. Dit is echt een wonder. “U weet niet hoe compleet u mijn dag maakt meneer, heel graag!”
“Kun je me de satésaus doorgeven?” vraagt een huisgenoot. “Tuurlijk, alsjeblief”. “Dankjewel Fabiënne”. Er werd bij mij thuis nooit bedankt denkt ze. Mama keek me alleen maar stom aan mijn vader vroeg vaak of het niet wat sneller kon en mijn broer zei niks. Hier is het anders, hier zijn ze aardig en hoor je erbij. Het voelt nu al meer als een thuis dan de afgelopen 12 jaar. Nu was ze 19. Na haar zevende was alles veranderd doordat ze waren opgelicht en werden gedwongen snel geld te verdienen, tenminste dat is wat ze weet. Misschien was er nog wel meer aan de hand. Het gaat er om dat mama anders werd, vervelend anders en haar vader verliefd op het geld. En zij werd psychisch en soms zelf fysiek mishandeld. Een groot drama dat ze nu eindelijk achter zich kan laten.
Als ze ‘s avonds in bed ligt voelt ze zich gelukkig. Eindelijk weer. Er ligt een hele toekomst voor haar. En Mathilde heeft haar goed geholpen. Ze is nog wakker ziet ze. “Mathilde?” “Ja?” “Dank je wel, dank je wel dat je me hebt geholpen met de weg naar een nieuw begin”.

Ontwerp door Willem Verweijen