Lisa-mae de Vries

23 jaar - Havo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Lisa-mae de Vries (23 jaar)

? stemmen

Dromen

Waar ga ik vandaag heen? In welke trein stap ik? En hoe weet ik of dit de juiste is?
Soms is de verleiding groot om een stap naar het onbekende te nemen. De wereld waar ik in leef is slechts een klein stukje van wat er te bieden is. Heb je er ooit over nagedacht om de eerst volgende trein te pakken en dan gewoon kijken waar je terecht komt?

Een nieuwe wereld, nieuwe ervaringen, andere mensen. Het klinkt allemaal perfect en toch ga je hier niet op in; het is toch belachelijk dat je iets doet wat niet normaal is? Ik heb verplichtingen , want ik moet op school zijn en de mensen om mij heen zullen zich zorgen maken. Ik zie de conciërge al in de klas lopen om te vragen waar ik ben.
Maar als ik de mensen om mij heen weg denk en weer mijn droom begin te leven, dan…

Het is maandagochtend 07:30. Het is januari, wat een rot maand. Het is koud, donker en het lijkt alsof het nooit meer zomer wordt. Dit jaar is het niet eens echt winter. Sneeuw? Nee hoor! Het regent non stop en bijna elke dag loop ik met een kapotte paraplu omdat het ook nog een windkracht 10 is. Maar goed, ik sta te wachten op de bus. Links van mij staat een man. Hij draagt een lange zwarte trenchcoat en over zijn grijze pak. Om zijn (waarschijnlijk) werkoutfit af te maken heeft hij zwarte nette schoenen aan en een bruine aktetas in zijn hand. De bus is een aantal minuten te laat en je kunt merken dat hij steeds zenuwachtiger wordt (hij kijkt om de 10 seconden op zijn horloge).
Rechts van mij staat een meisje van ongeveer dezelfde leeftijd als ik. Ze heeft oordopjes in en ze zit op haar telefoon. Ze lacht. Fijn! Er is toch nog iemand die op deze grijze maandagochtend leuke berichtjes krijgt.

En dan eindelijk is de bus er! Nu maar hopen dat er nog een tweepersoonszitje vrij is. Ik heb geluk en neem plaats in de bus. Het is ontzettend stil. Ik zet mijn tas op de stoel naast mij zodat er niet zo snel iemand naast mij gaat zitten. Ik doe mijn oordopjes in en zet mijn favoriete playlist op Spotify aan. Heerlijk die rust in de ochtend.
Na een aantal haltes te hebben gepasseerd (er zit nog steeds niemand naast mij!!), stapt er een iemand in die ik ken van de basisschool. Normaal gesproken is het natuurlijk heel erg leuk om een persoon weer te spreken die je een aantal jaar niet hebt gezien, maar op de een of andere manier kom je altijd de mensen tegen die je liever niet meer wilt zien.
Ik doe net alsof ik het heel druk heb met euh.. muziek luisteren en met naar buiten kijken. Ja dan ziet ze het vast niet. Loop door .. loop door.. en NEE! Mislukt.
“HEY! Wat leuk om jou weer te zien! Hoe gaat het? Mag ik naast je zitten?” En dan krijg je eerst een verslag over haar fantástische weekend en die ontzettend mooie jongen die interesse in haar toonde. Dan de reden waarom ze haar make-up nog niet heeft gedaan en waarom ze weer eens te laat op school is. En als we dan bijna op de plaats van bestemming zijn, vraagt ze of we binnenkort niet even wat moeten gaan drinken. Want ja het was zo ontzettend gezellig in de bus! (niet dus)
JA! We zijn er! Eindelijk. We stappen uit de bus en zeggen elkaar gedag.

Het is inmiddels 08:40 en ik sta op het station in Groningen. Nog even snel langs de Albert Heijn To Go voor het geval dat ik misschien wel een niet genoeg heb aan al die broodjes die ik vanochtend heb gesmeerd. Ik heb toch altijd honger en hier hebben ze tenminste lekkere broodjes. Ik loop de in de Albert Heijn en zie dat er vandaag een actie is; SUSHI IS AFGEPRIJSD. Oh god, maar €1,31. Dit is zo verleidelijk. Nee, ik moet sparen en minder eten! Ik ga mij dit jaar wel aan mijn voornemens houden. Maar normaal is sushi wel erg duur. Ach, het kan wel voor een keertje toch? En ik las laatst dat sushi gezond is. Oké, voor deze ene keer. Ik neem ook nog even een flesje water mee en een broodje gezond. Ik reken af bij de kassa en loop de supermarkt uit.
Ik sta op het station en kijk naar de mensen. Je ziet mensen met ontzettende haast die over het station heen rennen alsof hun leven er vanaf hangt en je ziet ook mensen die zoeken naar het perron waar hun trein elk moment kan vertrekken.
Op het bankje naast de Albert Heijn zit een muzikant. De man ziet er armoedig uit. Hij draagt een kaki groene jas met gaten en hij heeft een lange grijze baard. Ik geef eigenlijk nooit iets aan mensen die vragen om geld, maar laat ik vandaag eens gul zijn. Hoe zou het voelen als je niets hebt en iedereen om je heen je negeert? En eigenlijk zong de man ook best wel goed! Ik had nog €0,80 over van het gekochte eten en ik gaf het aan de man.
Zó, toch nog iets goeds gedaan vandaag!

Ik kijk op het bord van het station waar de treintijden op staan. 12:39 AMSTERDAM CENTRAAL, 12:56 DEN HAAG CENTRAAL, 13:03 ROTTERDAM. Ik zou nu gewoon in een trein kunnen stappen. Wat nou als ik ga zingen midden op straat. Misschien wordt ik wel ontdekt. En wil een of ander plantenlabel een album met mij maken. Dan ga ik verhuizen naar Amerika en heb ik een ontzettend groot huis met als buurvrouw Jennifer Aniston. Dat zou wel heel erg cool zijn.

Oké, even terug naar de realiteit nu. Over 10 minuten begint mijn les en hey, ik zie Roos! Over een paar jaar ben ik oud genoeg om zo vaak als ik wil naar een andere stad te reizen. Maar eerst naar school…

Ontwerp door Willem Verweijen