Anoniem

28 jaar - Havo

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Anoniem (28 jaar)

? stemmen

Een mensenleven

Waar ben ik? Was ik net niet ergens anders? Waar kom ik vandaan? Zo plotseling. Ik voel aanwezigheid. Geen slechte aanwezigheid. Het doet niks. Het beweegt af en toe. Af en toe zakt de temperatuur, maar meestal is het lekker warm hier. Er gaat iets belangrijks gebeuren, ik voel het, ik voel me zenuwachtig. Weet niet waarom, mijn instinct zegt het. Ik voel me sterk en vol energie. Het gaat gebeuren, ik weet niet wat, maar daar kom ik snel genoeg achter. Ik voel de aanwezigheid nog steeds. We zitten allemaal dicht tegen elkaar aan. Lekker warm en knus. Er staat iets te wachten op ons. Ik voel het, ik voel het echt, het gaat gebeuren. Ik voel druk, de druk wordt hoger, wat gaat er gebeuren? Ik ben niet bang, ik moet concentreren, moet concentreren. Ik voel iedereens spanning, we worden gelanceerd. Iedereen om mij heen drukt zich zo stevig mogelijk tegen elkaar aan. Hou elkaar vast. Volhouden. Het lukt niet, het gaat te snel. We vallen uit elkaar. Ik moet sterk blijven. Alleen. Ik moet vooruit komen, zo snel mogelijk door deze tunnel. Ik voel de anderen verzwakken. Ik mag niet verzwakken. Ik ben sterk. Ik moet doorgaan, ik moet hier uit komen. Ik moet weten waar ik naartoe moet. Het is nog niet klaar. Ik zie wat. Ik zie licht. Het voelt warm. Anders. Het is ruimer. Ik blijf vooruit bewegen, sterk, geconcentreerd en met een hoog tempo. Ik ben alleen. Waar ben ik? Ik kan niet nadenken. Ik moet vooruit bewegen, doorgaan in deze tunnel. Ik moet het volgen. Zo snel mogelijk naar mijn bestemming. Er zijn nog een paar aanwezigen. De sterkste zijn overgebleven. Ze zijn snel, ik kan het bijna niet bijhouden. Ze zijn snel. Iets aan mij voelt ongemakkelijk, maar ik ben nog steeds snel en blijf sterk. Het wordt lichter. Ik zie iets, iets adembenemend. Het glanst, het is zo mooi. Ik heb nog nooit zoiets moois gezien. Dit. Het gaat mij iets geven. Ik weet niet wat het is, maar ik moet hierin komen. Ik twijfel geen seconde. Het is sterk. Wat is dit? Ik moet mezelf er doorheen wringen. Ik zie de anderen. Ik blijf doorgaan, het is sterk, deze laag, maar ik ben sterker. Ik voel het, ik ben er bijna. Ik ben er. Ik heb het gehaald! Hey! Zien jullie dat?! Ik heb het gehaald. Komen jullie nog, of hoe zit dat? Hey.. Waar zijn jullie…? Ik zie niemand meer. Laten jullie me hier alleen..

En opeens voel ik iets. Het beweegt, het houd mij vast. Niet onprettig, juist het tegenovergestelde. Ik werd één. Eén met het adembenemende. Het is magisch. Ik voel me opeens zoveel meer dan net. Alsof ik en het magische verbonden zijn. Ik ben toch niet helemaal alleen. En ik heb het gevoel dat dit nog maar het begin is van wat me te wachten staat. Ik ben moe. Ik heb hard gewerkt. En ik sluit mijn ogen en rust.

Ontwerp door Willem Verweijen