Jacobe Verlinde

22 jaar - ASO

276
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Jacobe Verlinde (22 jaar)

? stemmen

eenzaam onderweg

Al drie maanden lang lig ik daar. Gewoon liggen en nadenken, ik heb niets anders te doen. In het begin moest ik wennen aan de gedachte dat ik misschien nooit meer ging ontwaken, maar nu vind ik het wel een fijn gevoel. Wetend dat de wereld vol heisa zich druk maakt en ik gewoon lig en de dood nabij ben. Er zijn al veel mensen die me hun geheimen hebben toevertrouwd. Jammer dat ik niets kon antwoorden, alleen maar luisteren. Soms heb ik moeite met het halfdood zijn, maar het brengt me ook vreugde. Het is een ingewikkeld fenomeen dat ik me waarschijnlijk niet meer zal herinneren wanneer ik ontwaak. Niemand weet dat ik alles hoor, ze denken dat ik levenloos in mijn eigen hoofd leef, zonder mij ook maar van iets aan te trekken. Denk je nu echt dat ik het leuk vind om mijn eigen familie te zien lijden? Nee, is het antwoord. Maar ik kan er niets aan doen, het is nu eenmaal zo, ik ben hier en zij zijn daar. Ik zie mezelf daar liggen aan al die apparatuur met wenende mensen om me heen. Ik denk dat ze slecht nieuws voor me hebben, maar ik wil het niet horen dus loop ik weg, ver weg. Een tijdje geleden heb ik ontdekt dat ik niet buiten het ziekenhuis kan vluchten, ik zit daar vast. Waarschijnlijk moet ik wachten tot ik overleden of herboren ben. Ik voel dat ik kracht aan het verliezen ben, maar is dat goed of slecht? Een tijdje geleden besloot ik om op ontdekking te gaan in het ziekenhuis. Ik zag verschrikkelijke dingen: operaties, de dood, maar ook vreugde en blijdschap. Het duurde niet lang voor ik iemand vond die mij wel kon zien en horen. Het voelde als de grootste ontdekking ooit. Na een lange tijd van onzekerheid, werd hij mijn vriend. We hadden veel plezier samen en de dagen vlogen voorbij. Hij vertelde me dat hij was aangereden door een auto en in kritieke toestand verkeerde. Vergeleken met zijn verhaal was dat van mij niets waard. Ik zag zijn kleur verbleken met de dagen en ook zijn handelingen werden slechter. Het was net alsof hij in twee maanden dertig jaar ouder was geworden. Zou dit ook met mij gebeuren? Op een dag was hij nergens te bespeuren in het ziekenhuis, tot ik een hard geroep hoorde, hij was het. Hij schrok zich een bult toen hij zag dat zijn lichaam beetje per beetje verdween. Hij omarmde me en zei dat ik de hoop nooit mocht opgeven. Dat was de eerste keer dat ik daar gehuild heb, we waren zo gehecht aan elkaar en in een vingerknip was hij weg. Ik zag dat hij geen pijn leed en dat stelde me gerust. Aan het tempo dat ik mijn kracht verloor, besefte ik dat mijn dood nabij was, en er geen hoop meer overbleef. Ik gaf het op. Ik was niet meer bang voor de dood, maar was wel teleurgesteld in mezelf. Ik heb nooit bereikt wat ik wou bereiken en heb in mijn leven nooit een risico genomen. Misschien krijg ik die kans in een ander leven? Ik nam afscheid van mijn familie, vrienden en levenloos lichaam. Nog nooit had ik zoveel leed gezien als toen. Ik zag mijn lichaam verdwijnen en langzaam afsterven. Pas toen besefte ik dat ik al die tijd onderweg was, onderweg naar mijn eigen dood.

Ontwerp door Willem Verweijen