Claire Pieters

20 jaar - Vwo

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Claire Pieters (20 jaar)

? stemmen

Eindelijk mijn rust

Secondes, ze lijken wel minuten, nee uren te duren. Dagen kruipen voorbij. Al jaren lang gaat het zo, iedere dag opnieuw. Gedachten razen door mijn verstrooide hoofd en tranen stromen over mijn wangen. Maar niet lang meer, over een paar uur ben ik vrij, hoog in mijn eigen mooie wereld. Verlost van alle ellende, de paniek en vooral mezelf. Wie gaat mij nou missen? Mij, een zielige wanhopige levenloze tiener zonder doel. Ofja, ik heb wel een doel maar niemand weet hem. Mijn doel is vrij zijn, weg van alle nare dingen in mijn rotwereld. Vrienden heb ik niet want ik ga al jaren niet meer naar school, en sporten is ook niks voor mij. Vroeger was ik heel sportief maar na de eerste paniekaanval was ik totaal de draad kwijt. Kort daarna volgden ook op school heftige aanvallen. Overal ben ik geweest, huisarts, pycholoog, zelfs in de gevangenis maar niks hielp, het werd alleen maar erger. Het regent, fijn, past precies bij mijn ziel. Langzaam druppend tot er niks meer over is. Ik stap op mijn fiets en rijd zo hard als ik kan in de richting van het spoor, vreemd idee dat ik hier nu voor het laatst fiets ..
In mijn zwarte rugzak heb ik een briefje gestopt, ‘Tot snel, zorg goed voor Pip, liefs’ stond erop.
Ik sta voor het spoor, een traan rolt stilletjes over mijn wang, blij dat het de laatste is veeg ik hem weg. De spoorbomen gaan omlaag en een trein komt steeds dichterbij, de wielen maken een oorverdovend geluid. Eerst mijn linkervoet en kort daarna ook mijn rechtervoet. Een knal, een dreun, piepende remmen, een schreeuw en daarna is het stil. Doodstil. Dit was het, mijn miezerige leven. Weg.

Ontwerp door Willem Verweijen