martijn schoonwater

-1 jaar - vwo

3
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

martijn schoonwater (-1 jaar)

? stemmen

Gekaapt!

We zouden op donderdag naar San Francisco vliegen. het was 11 uur vliegen dat was best lang maar gelukkig hadden we een eigen scherm met films en muziek, maar toen kwam er een tankvliegtuig want we waren per ongeluk veel olie verloren. Toen voelde we een enorme bonk en kwamen er mensen binnen met wapens ze riepen allemaal Arabische woorden en we moesten allemaal onze handen omhoog doen.
Iemand rende naar de cockpit, we hoorden een schot en een schreeuw toen was het doodstil. Behalve de Arabieren die bleven schreeuwen. We waren doodsbang want ze hadden automatische wapens, niet dat een gewoon wapen niet eng was hoor. Een paar mannen raapten al hun moed bij elkaar en vermoorden een Arabier maar daarna werden de twee mannen uit het vliegtuig gegooid. Dus toen durfde niemand meer iets te doen. Het maakte niks uit dat er een kaper minder was, ze waren alsnog met vieren. Opeens voelden we een hele scherpe bocht naar rechts daar schrok iedereen van.
We waren dus van richting veranderd. We zaten vijf uur lang vol spanning te wachten wat er ging gebeuren en toen gebeurde het. We begonnen te dalen met flinke snelheid, daarvan was het gevolg dat iedereen begon te schreeuwen en afscheid begon te nemen. Alsnog trokken ze iets op en werd de vaart iets minder. we landen ergens in Afrika maar niemand wist precies waar. We zaten vol afschuw te kijken hoe andere mensen naar buiten werden gesleurd. En daarna waren wij aan de beurt. We werden gewoon mee getrokken en als je niet meewerkte kreeg je daar erge spijt van. Er waren dus al meer vliegtuigen gekaapt want er stonden veel meer doodsbange mensen dan er in ons vliegtuig zaten. De mannen werden van de vrouwen gescheiden. De mannen moesten werken in hele grote fabrieken waar allemaal gevecht vliegtuigen werden gemaakt. De vrouwen moesten hun brood verdienen door in grote fabrieken waar kleren gemaakt werken.
Zo zaten we jaren in gevangenschap heel veel mensen die niet luisterde zagen we niet meer terug. Daardoor werd de angst alleen maar groter. Er was geen ontsnappen aan, alle kanten van het fort werden beschermd door grote ijzeren muren met veel bewakers erop. En als er iemand probeerde te ontsnappen hoorde je een paar schoten maar voor de rest niks meer. Dat gebeurde gelukkig niet vaak. We sliepen in oude versleten gebouwen. Waar het stonk naar olie en chemische stoffen. Gelukkig kregen we wel genoeg eten. Niet dat ze ons dat gunde maar gewoon dat we goed konden werken in de oorlogsfabrieken. Na 4 jaar en 3 maanden hoorden we weer een paar vliegtuigen overvliegen. Deze keer was het geen gekaapt passagiers vliegtuig maar een oorlogsvliegtuig. Wij dachten dat het gewoon een test van de vliegtuigen die wij hier moesten maken was. De bewakers daar in tegen…. Toen schelde de hoorns over het hele terrein want er bleken ‘’opeens’’ meerdere vliegtuigen over te vliegen.
Alle mensen waren opeens geschrokken en gingen staan kijken naar de lucht of ze een glimp van de vliegtuigen konden opvangen. Er was een paar mensen die met het vliegtuig waar we mee gekaapt waren naar huis zouden vliegen(Amerika). Een man was blijkbaar in dienst bij de Amerikaanse luchtmacht. En herkende de vliegtuigen meteen. Iedereen was super blij maar toen zagen ze dat de bomluiken opengingen. En toen sloeg het weer om de mensen begonnen te schreeuwen van de angst. Ze begonnen schuilplekken in de barakken en in de fabrieken te zoeken. De man van de luchtmacht daarin tegen liep naar het plein en begon met een Amerikaanse vlag te zwaaien die hij ‘’zomaar’’ op zak had. Hij riep dat iedereen naar buiten moest omdat de Luchtmacht alleen maar de gebouwen zouden bombarderen dus iedereen rende toen maar in nood naar de verste uithoeken van het terrein. Wat net op tijd was want de bommen werden al los gegooid. Eerst waren er grote fabrieken een paar seconde daarna was het een grote vuurbal.
Van de bewakers, de fabrieken en de muren was niks meer over. Iedereen rende naar buiten naar het water om zich te wassen en koel te houden want die bommen hadden voor veel hitte veroorzaakt. Voor de zekerheid had de Amerikaanse luchtmacht de vliegtuigen die gekaapt waren ook weggevaagd. Voor de zekerheid als er nog iemand wou vluchten die de vlammenzee had overleefd. Iedereen was blij en rende rond als merk van vrijheid.
Na al die jaren werden we gered. De trauma’s die daar overbleven waren niet te geloven. In het vliegtuig terug zat iedereen in shock. We hadden het gewoon overleefd. Families wachten uren op nieuws. Ze stonden daar stuurloos op het vliegveld, en toen kwam het bericht waar iedereen op wachten: beste familie leden van deze gijzelaars we zullen mee moeten delen dat deze mensen op het vliegtuig terug naar huis zitten. Het gevolg daarvan was ongekend er was een golf van blijdschap dat was ongelofelijk. Voor mij is het nu al 13 jaar geleden dat ik op het vliegtuig zat terug na de gijzeling. Voor veel mensen is het heel vaag, maar voor mij is het als de dag van gisteren. Dit was een trauma wat je met geen psychiater ooit zal vergeten. Omgaan ermee kan maar vergeten is gewoon onmogelijk.

Ontwerp door Willem Verweijen