Lisa Phoelich

20 jaar - Havo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Lisa Phoelich (20 jaar)

? stemmen

Geluk bij een ongeluk

Het was half een ‘s nachts, het vliegtuig schudde heen en weer. Buiten zag je de enorme flits, met nadruk een harde donder `Boem’, weer schudde het vliegtuig heen en weer. Ik hield me vast aan de leuningen, zo vast dat mijn handen er pijn van deden. Ik was bang, mijn hart klopte in mijn keel, had pijn in mijn buik en moest bijna spugen van het schommelende vliegtuig. Naast mij zat mijn moeder, ook zij was bang. Dat zag ik in haar ogen. Ze rilde van angst. Toen begon het licht te knipperen. Mensen begonnen uit paniek te schreeuwen. Er klonk nogmaals een harde knal en er was weinig te zien. Het enige wat je af en toe kon zien, waren mensen die allemaal in paniek waren en die zich net zo vast hielden aan de leuningen als ik. Via de intercom was een hard zoemend geluid te horen, dat alles alleen nog maar erger maakte. Achter mij gaf een vrouw over en naast mij zat een meisje zo hard te gillen dat het pijn deed in mijn oren. Het vliegtuig begon steeds harder te schommelen en de storm wilde maar niet stoppen. Nog steeds hield ik me heel stevig vast aan de leuningen, maar mijn armen gaven het op en ik zakte onderuit. Mijn riem raakte los en ik viel van mijn stoel. Met een harde klap raakte mijn hoofd de vloer. Steeds verder weg klonk het geschreeuw van de mensen en de harde donders van de storm.
“Lisa”, klonk een zachte stem, heel ver weg. “Lisa, ben je daar”. Ik moest heel diep nadenken, maar toen realiseerde ik me dat het mijn moeder was. Ik deed mijn ogen open, en gerustgesteld bleef ik nog even in het warme zand liggen, waarbij ik het maar niet kon geloven dat ik de klap had overleefd. Ik keek om me heen. Ik vroeg waar ik was, maar niemand wist het. Meer mensen hadden het overleefd, zelfs een wat ouder vrouwtje, die nog steeds zat te rillen van angst. Toen schoten er allemaal beelden in mijn gedachten, het gillende meisje, het knipperende licht, het zoemende geluid van de intercom, de flits, de donder. Alles! Ik hapte naar adem van de schrik. Andere mensen hielpen mij overeind en stelden mij gerust.
Drie dagen na alles overleefd te hebben, zagen we in de verte een groot schip en het werd steeds groter! Het kwam onze kant op! Met al onze energie en moed die we nog hadden zwaaiden we en sprongen we, maakten we een vuurtje en deden we allemaal zo veel mogelijk ons best, zodat dat schip ons zou kunnen redden. En het lukte! Het schip kwam aan en we mochten aan boord. Toen iedereen weer thuis was, kwam alles op het nieuws. We zagen dat een paar mensen die de klap ook hadden overleefd, gevraagd waren of ze wilden vertellen wat er nou precies was gebeurd. Alles was weer goed.

Ontwerp door Willem Verweijen