Wini Wildervanck

23 jaar - VWO

2
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Wini Wildervanck (23 jaar)

? stemmen

Gevulde tijd

Al een hele tijd ben ik aan het wachten.
De overkant is volgeladen met mensen. Ze blijven maar komen vanuit dat nauwe gangetje ondergronds. Het is eigenlijk net als een ballon met een gat erin. Je blaast lucht in de ballon, maar de lucht verdwijnt gelijk door het gaatje. Mensen blijven binnenstromen, maar nadat de lange slang van brokken metaal is langs gereden zijn de mensen verdwenen.
Opnieuw komt hij langs. Ik kan dat vreselijke gepiep al van mijlen ver aan horen komen. De mensen aan de overkant staan nu al te duwen en te trekken om als eerst in te kunnen stappen. Een zwangere vrouw wordt zonder pardon aan de kant geduwd. De deuren gaan open en ze stormen naar binnen. Het lijken net beesten. Daar gaat de zwangere vrouw, als laatst. Ze wordt geholpen met het hoge opstapje door de conducteur. Na precies 7 seconden klinkt het eindsignaal. De deuren sluiten. Iedereen tuurt door de miniraampjes naar buiten zodat ze niet hun vreemde overbuurman hoeven aan te kijken.
Het piepende geluid bouwt zich op tot een maximale irritatie voor alle mensen in mijn omgeving. Alle raampjes razen mijn ogen voorbij en het begin komt weer in beeld. De lege overkant. Zonder zwangere vrouw.

Mijn kant begint nu ook voller te worden. Er komt een jong meisje met een hoofddoekje naast me zitten. Ze heeft een bange blik op haar gezicht. ‘Het kan nu elk moment gebeuren’ fluistert ze voor zich uit. Ik kijk naar haar, maar ze kijkt niet terug. Ik wil weten waar ze het over heeft, maar mijn mond is niet nieuwsgierig genoeg. Ik hap een paar keer in de lucht omdat ik het wil vragen, maar er komen geen woorden uit.
Het meisje opent haar mond. Even blijft het open staan, maar dan begint het te vertellen. Ze vertelde over haar schuldgevoel en dat ze dit verdient. Ze verwacht iets van haar soortgenoten op deze plek. Ze had nooit moeten geloven en nu gaat ze boeten voor haar verleden. ‘Nu is het afwachten’ fluistert ze met haar ogen gesloten.
Een jonge vrouw met een hoofddoek loopt langs mijn bankje. Ze zoekt naar iets. Het meisje naast mij wordt door de jonge vrouw aangekeken. Nu wordt ik aangekeken. De jonge vrouw stormt op het jonge meisje af. Haar snelheid laat haar bijna struikelen. Ze tilt het kleine meisje op en loopt weg. Mij geeft ze een controlerende blik terwijl ze wegloopt.
Waarom deed het jonge meisje niks toen ze werd opgepakt?
Een gevoel van medelijden borrelt in mijn buik, maar het zakt gelijk weer weg. Ik moet me hier niet druk om maken. Ik kan hier niks aan veranderen.
Ik kijk om me heen. De overkant vult zich weer met gehaaste mensen. Overal lopen groepen gestreste toeristen.
Achter mij hoor ik geschreeuw, maar ik hoef me niet om te draaien. Ik weet dat wat ik te zien krijg, als ik me omdraai, me niet zal verrassen.
Ik kijk naar de grond. Er liggen een aantal propjes op de grond. Waarschijnlijk zijn het de foldertjes die alle reizigers uitgedeeld kregen. Ik heb er ook een gekregen. Het gaat om een nieuwe boekhandel. De opening zou vanavond zijn. Ik had graag gewild maar ik kan niet.
In de folder staat dat allerlei nieuwe schrijvers hun boek komen laten zien en promoten. Het is interessant om te zien hoe die schrijvers dat doen. Ik kan dan zien hoe ze naar hun eigen werk kijken. Natuurlijk zijn ze heel optimistisch over hun werk, maar ze geven je ook hun idee mee over hoe je hun boek volgens hen zou moeten lezen.
Hoe graag ik ook zou willen, ik ga weg. Ik ben al onderweg.
Ik ben klaar met zitten want mijn oren beginnen pijn te doen. Ik hoor een vreselijk piepend geluid uit de verte komen.

Ontwerp door Willem Verweijen