Frank Rensen

23 jaar - TTO Gymnasium

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Frank Rensen (23 jaar)

? stemmen

Hallo limbo!

Ai! Verrek, heb ik mijn duim weer eens gesneden. Dat gebeurt ook altijd helemaal aan het begin van de avond. Nou ja, niks aan te doen. Hopelijk gaat het bloeden, dan kan ik even naar het magazijn om een pleister op te doen. Ik kijk even naar mijn duim om te kijken of dat inderdaad het geval is. Gedurende deze vier seconden komt precies mijn nogal pinnige teamleider Freek Sjoerdsma om de hoek wandelen.
‘Hé! Wat sta je nou te doen joh?’ roept hij.
‘Sorry’ Is alles wat ik kan zeggen. Als ik hem zou tegenspreken stuurt hij natuurlijk weer een gebruikelijk boos maar volgens hem zeer professioneel ‘whatsappje’ naar mijn werkgever. Dat moeten we niet hebben. Snel ga ik weer aan het werk, teleurgesteld dat mijn vinger het droog heeft gehouden. Ik kijk op mijn horloge –natuurlijk een zeer risicovolle actie- om te zien dat ik pas vijf minuten aan het werk ben. Ik vul vakken bij de Jumbo, al drie maanden nu. Ik pak een doos van de kar en maak hem open in drie snelle bewegingen. Hoppa, het ‘Super Ultra plus’ maandverband blijkt erin te zitten. Het duurt even voordat ik het goede schap vind, ik weet nog niet zoveel over dit schap als ik weet over dat van het snoep. Ik kom hier al jaren voor het een maar zeker niet voor het ander. Het schap was net niet leeg genoeg voor de laatste twee artikelen en het krat voor de restanten was ook vol. Dat doen we zo wel.
‘Sorry meneer, weet u misschien waar de potgrond staat?’ zegt een oud vrouwtje naast me. Ik probeer rustig uit de hurkpositie te komen, om zoveel mogelijk te genieten van de tijd die ze me met deze vraag cadeau doet. Ik doe alsof ik goed nadenk, misschien weet ik het zelfs wel. Maar nee.
‘Ik denk dat u het beste even naar een collega van me kan gaan. Ik weet het zelf niet, ik werk hier pas drie maandjes.’ Zeg ik.
‘O. Dan doe ik dat.’ Zegt ze bescheiden terug. Ze loopt langzaam weg terwijl ik de volgende doos pak en weer terugkeer naar het oude monotone liedje van het vakkenvullen.
Ik weet van mezelf dat ik in een dergelijke saaie situatie lekker zou gaan mijmeren. Ik heb me daarentegen door de tijd heen gerealiseerd dat het vakkenvullersberoep zeer sterk op een soort psychisch limbo lijkt: vakkenvullen is nooit iets waar je actief genoeg mee bezig kunt zijn om langzaam de tijd te vergeten en op hetzelfde moment is het nooit saai genoeg om tijdens het werk aan iets compleet anders te kunnen denken. Zodoende is het contact met andere mensen en het bezig zijn met iets anders dan dozen openmaken, artikelen in de schappen zetten en de lege doos opruimen je enig ontsnapping. Weer kijk ik op mijn horloge. Het is toch niet waar! Twee minuten maar! Lekker veel verricht, dat tijdrekken. Nou ja, niks aan te doen. Ik pak nog een doos en doe het oude kunstje opnieuw.
Zo gaat het de hele avond door. Na de eerste kar komt de tweede kar. Daarna komt de derde en soms zelfs een vierde. Dat is toch wel het meest enerverende onderdeel van de hele bezigheid ‘vakkenvullen’: het pakken van een nieuwe kar.
Ik ben nogal moe, de derde kar is bijna af. Ik gluur naar mijn horloge. Kwart voor acht. Acht uur mag ik naar huis. Eigenlijk is dit het meest enerverende van het vakkenvullen: het bijna weg mogen. En dat mag ik. Ik tel de resterende blikjes kokosnootmelk die ik nog moet vullen. Het zijn nog vier doosjes. Vier! Het meest aparte van deze hele zaak is dat er überhaupt vier verschillende soorten kokosnootmelk zijn! Wie maakt er nou eigenlijk een bewuste keuze tussen de Sonja kokosnootmelk en Bellevue kokosnootmelk? Ik maak de keuze zelf in gedachte. Sonja kost één euro en vijf cent. De Bellevue kost één euro en vijfennegentig cent. O. Dat is eigenlijk een best groot verschil. Apart is dat. Zou ik zelf gewoon voor de Sonja kiezen.
De kar is eindelijk leeg. Ik rol hem naar het magazijn en vraag een Freek of er nog iets is dat ik kan doen.
‘Nou, er zijn toch nog gewoon drie minuten over? Ga maar de koeling kaas en vlees spiegelen.’ Zegt hij. Een diepe zucht onderdrukkend loop ik naar de koeling. Alles moet recht liggen, tenminste dat is de bedoeling. Jammer toch dat dat niet het geval is. Dan hoefde ik helemaal niet te spiegelen. Nou ja, niks aan te doen. Ik zou in elk geval moeten komen vullen.

Ontwerp door Willem Verweijen