Joey J.E.Lim

21 jaar - Gymnasium

2
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Joey J.E.Lim (21 jaar)

? stemmen

Het lot

7:00 broodjes bij de bakker halen

7:10 naar station fietsen

7:30 trein naar Eindhoven halen

8:20 aankomst in Eindhoven en naar de universiteit

Ja, ik reis elke dag met de trein naar mijn uni, alleen heb ik een klein probleempje… ik ben namelijk een echte pechvogel op het gebied van treinreizen. Er gebeuren de ergste ongelukken bij mij. Het lijkt alsof het lot ooit door een catalogus van mensen zat bladeren en mij aanwees om mij al het ongeluk uit de geschiedenis van reizen te geven.

Je denkt nu waarschijnlijk dat ik overdrijf, maar laat ik je eens een paar voorbeelden geven.

Ik stond laatst op het perron op mijn trein te wachten. Het was een koude december ochtend en ik had een beker te dure koffie in mijn hand. Net toen ik een slok wilde nemen, botste iemand tegen me en morste ik bijna mijn koffie. Ik keek naar beneden en zag een meisje op de grond zitten met een verontwaardigde blik. Ze was waarschijnlijk even oud als ik, maar ik kon haar leeftijd niet zo goed inschatten door al haar make-up. “Waarom ving je me niet op? Ik ‘bots’ niet zomaar tegen elke jongen op. Ik bedoel HALLO knap meisje hiero ” Vroeg ze me terwijl ze pissig op haar kauwgom kauwde en wiebelend overeind krabbelde op haar torenhoge hakken. Ze aaide haar bontkraagje alsof het haar belangrijkste bezit was en keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan. “Zucht, oké. Mijn naam is…” probeerde ze te vertellen terwijl ze me met een kuch ‘verleidelijke’ blik aankeek. Ik rolde mijn ogen en had geen zin meer om naar haar te luisteren. Ik trok een wenkbrauw op en keerde me weer naar het perron, terwijl ik rustig een slok van mijn koffie nam. Ze gaf een kreet van frustratie en sloeg de koffie uit mijn hand. Recht op het spoor, net voordat de trein aankwam. Zucht, daar ging mijn overpriced koffie.

Dit is nog het minst erge wat me ooit was overkomen. Het was jammer van de koffie, want desondanks de prijs was hij eigenlijk best lekker. Maar goed, laten we eens naar een wat erger verhaal gaan…

Ik zat eens op de terugreis naar huis. Ik was dood moe, het was de laatste dag van mijn tentamens technische wetenschappen en ik had laat doorgestudeerd. Ik weet dat dat slecht is en dat slaap belangrijk is, maar wees eerlijk iedereen heeft dat wel eens gedaan. Ik zat rustig in mijn stoel met mijn oortjes in en sloot mijn ogen. Toen ik wakker werd, keek ik naar buiten. De trein stond stil bij een perron, waarschijnlijk om mensen te laten overstappen. Ik gaapte en net toen ik mijn ogen weer dicht wilde doen zag ik de naam van het station. STATION AMSTERDAM. NEE! Dit meen je toch niet! Ik had mijn stop gemist. Ik had moeten uitstappen bij Utrecht. NEE, de reis terug van Amsterdam naar Utrecht zou een half uur duren en ik moest nog een trein zien te vinden. Het zou nog wel even duren voordat ik in mijn warme bed lag…

Waarschijnlijk was dit niet het ergste geval dat ik ooit had meegemaakt en zal meemaken. Je vraagt je misschien af waarom ik niet gewoon in een studentenhuis ga wonen net als alle andere normale mensen zouden doen als reizen voor mij zo erg is. Dat is vanwege een reden.

Als ik niet elke dag met de trein zou gaan, zou ik haar niet elke dag zou zien. Haar, met haar fel rode lokken die over haar rug vallen als een waterval. Die heen een weer zwaaien bij elke stap die ze zet.

Dan zou ik niet elke dag haar betoverende ogen zien, die zo groen zijn dat ik er elke keer naar blijf staren. Ik zou dan niet elke dag tegenover haar zitten in de trein en haar prachtige porseleinen gezichtje kunnen bewonderen, haar lach niet kunnen horen, die alles om me heen laat stoppen en haar glimlach niet zien die mijn hart sneller laat kloppen. Zij is de reden waarom ik moeite doe en elke dag op en neer reis.

Ja, het lot heeft me waarschijnlijk al het ongeluk ooit op het gebied van reizen gegeven, maar desondanks dat geniet ik ervan. Ik hoor de meest bizarre verhalen van de mensen om me heen, of het nou verhalen zijn van studenten die naar huis gaan of van ouderen die bij hun kinderen op bezoek gaan, het blijft me amuseren. Ik ontmoet mensen, die ik nooit had opgemerkt en waarvan ik niet eens zou weten dat die mijn leven zo zouden beïnvloeden.

Ik zou reizen met de trein nooit opgeven. Ik mis de trein, er zijn vertragingen, de deuren sluiten net voor mijn neus, ik mis mijn halte of de trein komt niet eens opdagen, maar ik maak onderweg de mooiste, grappigste en meest wijze dingen mee en hoe cliché en meisjesachtig het ook klinkt, die ervaringen hebben me wel geholpen de persoon te worden wie ik nu ben. Onderschat een simpele reis nooit. Je bent misschien wel even onderweg, maar tijdens die korte reis onderweg heeft het lot genoeg tijd om van alles te laten gebeuren.

Ontwerp door Willem Verweijen