Tessa Sip

18 jaar - VWO

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Tessa Sip (18 jaar)

? stemmen

Het raadsel

Ik liep door het bos samen met mijn hond genaamd Chanel. Af en toe kwam ze aan rennen met een grote stok. Dit keer kwam ze niet met een stok. Ze kwam naar me toe rennen en ik pakte het briefje uit haar bek. Voorzichtig vouwde ik het open, er stonden rare letters en figuurtjes op. Ik probeerde het te ontcijferen en toen zag ik iets. Door al die letters door zag ik mijn naam gekrast. Was deze brief echt voor mij bedoeld? Ik moest het uitzoeken.
Eenmaal thuis was ik op internet aan het surfen opzoek naar iemand die mij zou kunnen helpen met het raadsel. Pas om één uur ’s nachts had ik iemand gevonden. Het was een oude professor die meneer Hovius heette. Ik stuurde hem een e-mail en bijna direct daarna kreeg ik al een antwoord. Hij schreef:
Hallo, ik zou je graag willen helpen met het raadsel.
Kom morgen nacht om klokslag 12 uur naar de Bartel-Joris kerk.
Neem het raadsel mee en ook 1 rode ui vanuit Afghanistan (die kun je gewoon bij de Vomar halen)
Ik zie je dan.
m.v.g meneer Hovius
Ik vond het een rare mail. Waarom kan het niet overdag? En waarom moet ik een rode ui uit Afghanistan meenemen? Ik zat te twijfelen om het aan mijn ouders te vertellen maar uiteindelijk deed ik het toch maar niet. Ik moet weten wat er met dat raadsel was en waarom mijn naam daarin staat.
Die volgende nacht stond ik bij de kerk. Het was vijf voor twaalf, ik was zenuwachtig. Wat zou er gebeuren? Ineens voelde ik een hand op mijn schouder. Ik draaide me om. Er stond een oude man voor me met een klein rond brilletje en een baard tot aan zijn knieën. Hij stak zijn rimpelige hand uit. ‘Hallo, heb jij de mail naar mij gestuurd over het raadsel?’ vroeg hij. ‘Ja, dat ben ik’ antwoordde ik terug. We gingen op een bankje zitten precies voor de kerk. Ik pakte het raadsel en de ui uit mijn tas en gaf het aan hem. ‘Waarom moest ik een rode ui meenemen?’ vroeg ik aan de professor. ‘Rode ui is mijn lievelingseten’ antwoordde hij met een lach.
Ongeveer een uur later had professor Hovius eindelijk het raadsel kunnen ontcijferen. Hij vertelde dat heel lang geleden er ook een professor was die dezelfde naam had als ik nu heb. Vandaar dat die naam er nu staat. Verder stond er een soort gebruiksaanwijzing voor een rare machine. Hij zij dat we de volgende dag naar een museum konden gaan om het daar af te geven.
De volgende dag waren we in het museum. De mensen daar waren heel blij dat we het raadsel aan hun hadden gegeven. Als beloning kregen we allebei 1000,- wat een mazzel!!

Ontwerp door Willem Verweijen