De schrijver met een traan

23 jaar - VMBO-gt (afgestudeerd)

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

De schrijver met een traan (23 jaar)

? stemmen

”Ik wil dood”

Razende gedachten, niemand om je heen. Alles in mijn hoofd is onderweg, het raast in mijn hoofd. Spring van de brug, of is dat maar een illusie naar aandacht. Ben ik opzoek naar aandacht, daar voel ik dan toch niets meer van. Alles in mijn hoofd is onderweg, positief of negatief. Ik hoop dat het stopt bij positief, het leven heeft nog zoveel te bieden. Het raast in mijn hoofd. Alsof het een trein is die alleen maar rondjes rijd. Ik ben onderweg naar hetgene waar ik naar opzoek ben. Ik denk dat ik opzoek ben naar mezelf. In het leven komen zoveel erge dingen voor waardoor je het gewoon niet meer ziet zitten en dat is een probleem. Een groot probleem voor velen. Als het raast in je hoofd en je onderweg bent naar hoe je bent, jezelf, geef dan niet op. Trek niet aan de noodrem waardoor je jezelf verliest. Hou controle over de trein in je hoofd. Laat de trein onderweg zijn en laat ‘m zelf stoppen. Voordat je volwassen ben kom je jezelf tegen. En ik praat niet over volwassen dat je achttien bent. Nee, je bent pas volwassen als je jezelf onder controle hebt en de trein in je hoofd hebt laten uitrollen. Het duurt lang voordat je de trein hebt laten uitrollen. Soms moet ik mezelf tegenhouden om aan de noodrem te trekken. Ik begrijp het niet, waarom kom ik alleen het negatieve in het leven tegen. En ik kan ook gewoon nergens iets positiefs in zien. Maar ik weet dat er heel veel positiefs in het leven is, maar dat is zo normaal en dat zie ik niet meer. Je wilt jezelf zijn maar dat kan niet omdat je mee moet gaan met de wereld. Je vrienden, zijn dat eigenlijk wel je vrienden of zijn dat de mensen waar je mee optrekt omdat je met de wereld mee moet gaan. Wat had je eigenlijk gedaan als jij de leiding had over je vrienden. Had ik dan gezegd, kom laten we de wereld verbeteren en er voor de wereld zijn. Ja, dat denk ik wel. Ik heb altijd graag mensen willen helpen in de wereld. Ook gewoon die kleine dingetjes. Ik denk dat als mijn trein niet meer onderweg is en uitgerold is, dat ik dan begin met de wereld verbeteren. Maar natuurlijk laat ik mijn vrienden niet achter. Als de trein is uitgerold weet ik intussen wel wie mijn echte vrienden zijn. Ik trek niet aan de noodrem, nee ik doe het echt niet. Mijn motto is, en blijft: ‘’Alles komt goed, en als het niet goed komt, dan komt het alsnog goed’’.

Ontwerp door Willem Verweijen