Vera de Bruijn

18 jaar - Atheneum

63
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Vera de Bruijn (18 jaar)

? stemmen

Ik zal je missen

Zij. Zij is diegene waarvan ik zoveel heb geleerd. Zij die zoveel voor me betekent. We weten dat het komt. We weten dat het gaat gebeuren. Maar het mag niet. Alle leuke, lieve, en spontane dingen die ze voor mij heeft gedaan. Alles gaat verloren. De mooie tijden die ik met haar heb beleefd. We zijn onderweg. Onderweg naar de tijd dat we zonder haar moeten leven. Het zit er aan te komen. We wachten er gewoon op. Mijn familie zegt dat het beter is voor iedereen. Maar ik kan niet zonder haar. Ze mag ons niet verlaten. We kunnen er niks aan doen.

Al 5 jaar lang vecht ze voor haar leven. Ze doet er alles aan om weer te genezen. Mijn tante zal nooit stoppen met het overwinnen. Elke keer weer overwint ze het van de vijand. Maar op een dag, zal de vijand winnen. En dan is ze haar kracht kwijt. Dan heeft ze alles voor niks gedaan. Soms denk ik, ‘Waarom? Waarom moet zij nou weer het slachtoffer zijn?’.

Nu zit ik naast haar, en denk ik aan de tijden die wij samen hebben doorstaan. Opeens leeft ze op, en vraagt ze me met een grote lach: ‘Ben je verdrietig?’, en ik zeg: ‘Ja, tante, ja. Weet u waarom? Omdat u binnenkort doodgaat en ik weer niet wanneer. Ik weet niet wanneer het moment komt dat u er niet meer bent, en dat ik moet leven zonder mijn allerliefste tante waar ik zoveel om geef. Dat is waar. Het is waar dat ik veel om u geef en dat ik u heel erg ga missen. Ik wil niet dat u weggaat, u mag ons niet verlaten. Ik hou van u, en ik kan er niks aan doen, maar dat wil ik wel.’ Opeens pakt ze me hand en zegt ze tegen me: ‘Ik ben ook bang lieverd. Ik wil ook niet dat mijn leven zo snel al voorbij is.’ ‘Tante! U bent nog zo jong! U bent nog maar 49 en er is geen andere uitweg! Het mag niet gebeuren. Ik vind het zo jammer…’

Het is inmiddels twee maanden later en ze is er niet meer. Ik mis haar zo erg, en dat gaat nog wel even duren ook. Gelukkig heb ik mijn familie en vrienden die mij steunen in deze moeilijke tijd. Ik sta bij haar graf. Ik kijk naar beneden en zie mijn tranen vallen op de bloemen die mijn oom had neergelegd op de begrafenis. Die had één week geleden heel veel indruk op mij gemaakt. Er kwamen veel emoties los. Ook bij mijn neef, die ik nog nooit had zien huilen. Ik stond naast hem en leunde tegen hem aan. Hij sloeg zijn arm om mij heen en zei: ‘Het is beter zo, we missen haar allemaal’.

Ik ben nog vaak naar haar graf gegaan en ik denk nog elke dag van de week aan haar. Ze is overleden, en ik moet daar mee leren leven. Het lukt me wel. Ik herdenk haar, ik hou van haar, en ik weet dat ze nog bij ons is. Ze is uit het oog, maar niet uit mijn hart. Dat zal nooit gebeuren ook.

Mijn lieve tante, rust zacht…

Ontwerp door Willem Verweijen