Lisanne Severens

23 jaar - Gymnasium

124
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Lisanne Severens (23 jaar)

? stemmen

Jouw snelweg

Je adem. Ik voel hem op mijn gezicht, maar alleen als ik heel diep over je heen buig. Je ogen zijn gesloten, je haren vallen losjes over het kussen. Je borstkas gaat zachtjes op en neer, voorzichtig bijna, alsof zelfs je eigen lichaam bang is om je pijn te doen. ‘Ik laat me niet zomaar neerhalen hoor,’ zei je nog. ‘Ik ga niet zonder slag of stoot. Ik ben een vechter!’ Natuurlijk ben je dat. Maar doet dat er nu nog iets toe? Zelfs de dapperste strijders verliezen weleens.

Je opent je ogen alsof je mijn gedachten kunt horen. Een flauw glimlachje verschijnt om je lippen en je schraapt voorzichtig je keel. ‘Het is niet alsof ik verloren heb, meisje.’ De woorden dringen nauwelijks tot me door. Hoe kun je dit nu geen verliezen noemen? Ik snap er niets van, ik wíl er niets van snappen. ‘Het is genoeg geweest, dat begrijp je toch wel?’ Je lacht naar me, maar de twinkeling in je ogen is weg. Als ik er zo over nadenk, besef ik me dat je al jaren niet meer echt gelachen hebt. ‘Het is goed zo. Ik heb me in mijn lot berust, meisje. Als jij dat ook doet, zul je zien dat je gauw weer gelukkig wordt.’

Gelukkig? Wat is dat?

Geluk, is dat niet dat gevoel dat ik jaren geleden nog kende? Gelukkig, dat was ik toen ik nog danste alsof niemand me kon zien. Toen ik nog lange wandelingen maakte in het bos en de frisse geur van dennennaalden kon opsnuiven. Toen ik nog de tijd nam om een lekker lang bad te nemen en er ook echt van kon genieten. Gelukkig was ik toen ik geen dingen had waar ik me zorgen om hoefde te maken. Waarom lijkt dat zo lang geleden?

‘Maak je niet zo druk. Jij vindt je weg nog wel, ook zonder mij.’ Je woorden klinken oprecht, maar hoe kun je dit nu menen? Hoe kan ik mijn eigen weg vinden, als jij er bij alle belangrijke kruispunten niet zal zijn om me goede raad te geven? Ik heb dat duwtje in mijn rug nodig, de moed om mijn weg met opgeheven hoofd te bewandelen. En ja, ook die kalmerende woorden als ik een verkeerde weg ben ingeslagen.
‘Wat moet ik nu zonder je, mama?’ fluister ik. Ik kan het me gewoonweg niet voorstellen.

‘Het leven is als een snelweg, lieverd. Alles raast aan je voorbij en voor je het weet heb je je eindbestemming al bereikt. En jazeker, onderweg kun je nog weleens een afslag missen, of zelfs compleet verdwaald raken. Maar je zult altijd de weg naar huis terugvinden. Daar heb je mij echt niet voor nodig.’

Ik durf het bijna niet te vragen. ‘Is dit jouw eindbestemming, mama? Is dit dan het einde van de snelweg?’

‘Wel nee,’ antwoord je vastberaden. ‘Ik ben dan misschien bij de grens aangekomen, maar het avontuur stopt hier niet zomaar. Er zijn nog genoeg andere gebieden om te ontdekken, geloof me maar. Zodra jij jouw snelweg afgereden hebt, komen we elkaar heus nog wel tegen. Ik sla nu gewoon een andere weg in, meer is het niet.’

Voor het eerst durf ik weer te glimlachen. Misschien heb je wel gelijk. Misschien valt het allemaal wel mee. Op gegeven moment moet je ook zelf achter het stuur kruipen, zelf de controle nemen. Het is fijn om iemand te hebben die me af en toe kan navigeren, maar misschien kan ik het ook wel zonder.

Ik merk nauwelijks dat je je ogen weer gesloten hebt. De glimlach is van je lippen verdwenen, maar in gedachten zie ik hem nog. Ik voel de tranen langs mijn wangen glijden, maar ik besteed er geen aandacht aan. Het is goed zo. Jouw avontuur begint.

Je bent slechts onderweg.

Ontwerp door Willem Verweijen