Davita Talitha Niemeijer

19 jaar - 1He

7
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Davita Talitha Niemeijer (19 jaar)

? stemmen

Lisolinde

Het geschal van de trompet klonk over het marktplein heen.”maak plaats voor Heer van Regdan & Lisolinde van Regdan.”
“Lisolinde van Regdan, die naam klonk als muziek op in Clauwards oren. Hij keek naar haar. Ze had bruin golvend haar En de mooiste ogen en liefste glimlach van de wereld, vond Clauweard.
“Wat zit je te dromen! Ik heb de spullen gevonden die ik nodig heb. Kom we gaan naar huis.” Zei moeder
Het liefst van alles was hij gebleven, maar er moest ook gewerkt worden. Ze liepen via het zandpad naar huis. Achter hun lag het kasteel.
Thuis gekomen ging Clauweard aan het werk. Het was een bloed hete dag. De zon stond hoog aan de hemel. Toen hij s’avonds thuis kwam was hij helemaal bezweet. Na het eten dook hij gelijk zijn bed in. In bed lag Clauweard de hele tijd te denken aan Lisolinde. Zij was zo mooi en hij was slechts een zoon van een arme boer. Het was donker in de schuur er viel slechs een streep licht naar binnen die de schuur in een geheimzinnige gloed bracht.
Opeens hoorde hij hoefgetrappel. Hij gluurde naar buiten en voelde dat zijn wangen gloeide…Lisolinde! Maar toen zag hij iets wat hij nooit meer zal vergeten en althijd met een rilling terug aan zou denken.
Lisolinde was vastgebonden op een paard en er waren allemaal ruige mannen omheen. Clauweard sprong gelijk op en hij volgde hun. Splats splats klonk het bij elke stap die Clauweard deed. Hoelang was het al niet geleden dat hij nog in bed lag. Het begin al licht te worden. Hij was nu ergens in het moeras. Het was mistig. Overal om hem heen stonden bomen. In de verte zag hij het vage gestalte van Lisolinde op het paard en de mannen om haar heen.
Opeens zag hij haar niet meer. Toen hij op de plaats waar hij ze voor het laatst gezien had zag hij een huisje. Hij voelde zijn keel van angst dichtknijpen en dook in de bosjes. Want daar kwamen de mannen aangedraaft. In een wilde galop draafde ze voorbij. Hij sloop naar het verlaten huisje. Dat dacht hij tenminste, want Lisolinde zat daar. Clauward voelde dat zijn wangen begon te glorien. Hij liep naar binnen.
Lisolinde keek verbaast en verschikt toen ze hem binnen zag komen. ” Ik kom je helpen”: zei hij onhandig. Zo te zien geloofde ze hem nog steeds niet. Logisch hij zou ook niet zomaar een wildvreemde geloven. Hij keek rond of hij iets zag waarmee hij de touwen mee kon doorsnijden. In de hoek van de kamer zag hij een zwaard liggen en liep er naar toe. Hij probeerde het op te tillen en liep er naar toe. Het zwaard was heel zwaar, maar Lisolinde gaf hem kracht om het zwaard op te tillen. Hij sneed de touwen door. “Dankje, ik ben ontvoerd door die die…” “Kom mee voordat ze weer komen.”: zei Clauweard toen hij ongerust het raam uitkeek.
Ze waren al een stuk het bos in gelopen toen ze woeste kreten hoorden. Clauweard had het gevoel dat zijn hart stilstond. Overal kwamen mannen met getrokken zwaarden aanrijden. Hij was doodsbang hij voelde zijn hart wild kloppen in zijn keel. Opeens voelde Clauweard dat hij het zwaard nog vast had. Hij voelde wat hij moest doen hij stormde op hun af. Hij moest kost wat kost Lisolinde tegen die mannen beschermen. Lisolinde gaf hem kracht om te vechten. Bij elke slag dacht hij:” voor Lisolinde!”
Het was middag diep in het moeras lagen alemaal doden op de grond. Er vochten nog maar twee mensen. Clauweard en nog iemand.
Ik kan niet meer dacht Clauweard, ik zie niets meer behalve een waas en ik heb het gevoel of ik elk moment instort en het opvliegende stof prikt in me ogen. Bovendien heb ik last van me schouder. Voor Lisolinde dacht hij en hief zijn zware zwaard op. Hij miste. Hij zakte door zijn benen zomaar zonder dat hij iets kon doen. Hij zag de ander het zwaard optillen en hij voelde dat hij er geweest was. Hij voelde geen spanning meer. Ik deed het voor Lisolinde en dat is goed. De verwachte slag kwam niet. Hij hoorde plonik en hij zag zijn tegenstander in elkaar zaken. Het volgende moment zag hij de heer Regdan over zich heen buigen. “Ik heb gehoord wat je voor mijn dochter heb gedaan en ben je eeuwig dankbaar. Je mag als dank met me dochter trouwen.” Hij voelde dat hij voorzichtig werd opgetild. Het volgende moment verloor hij het bewustzijn. Een paar weken later verlieten Lisolinde en Clauweard het kasteel van Regdan. Ze waren stalel verliefd op elkaar. Ze waren net getrouwd en gingen een stuk rijden. Ze verdwenen uit het zicht en gingen hun toekomst gezamelijk tegemoet.
Einde

Ontwerp door Willem Verweijen