Linde Dercon

23 jaar - Havo

77
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Linde Dercon (23 jaar)

? stemmen

Luchtballon

Luchtballon

– Ze vroeg of hij woorden wilde noemen. Losse woorden, zonder pad, zonder bestemming. Woorden die doken in de diepte zonder te hoeven zwemmen. Woorden die met iedere windvlaag mee konden vliegen en onbeperkt gebruikt mochten worden. Ze vroeg hem woorden die sneller waren dan haar knipoog en jonger dan haar sproeten.

Want als hij die woorden uitsprak, klampte ze zich vast aan de laatste lettergreep en zweefde mee. Zonder pad, zonder bestemming, duiken in de zee zonder te hoeven zwemmen; dat was wat zij verlangde. Ze wilde reizen en bekijken hoe een woord de wereld zag. Tussen verschillende talen van woorden zou zij willen zweven. En als het woord gesproken was en langzaam uit zou doven, wilde ze zich vast grijpen aan lange stroken stilte en langzaam weer tot stilstand komen. –

Koude wind plaagt de blonde krulletjes die vast zitten aan het hoofd van een klein meisje. Jong maar helemaal niet bang staat ze, op tien tenen, kijkend over het randje, te genieten van haar zes jaar zijn. Ze heeft de koudste dag gekozen om jarig te zijn, want ‘krokusjes leven langer als ze bevroren zijn’.
Vandaag ziet ze de wereld zoals ze die altijd zou willen zien: klein, als speelgoed. Zwevend in een luchtballon, merkt ze op dat de autootjes net dropjes lijken en de velden groen gekleurde kleurplaten. Dichterbij de wolken dan de stoeptegels, ziet ze honderdduizend kleine dingen.
En ze geniet van het gevoel groter dan de wereld te zijn. Ze zwaait naar de poppetjes van de stad. Ze zweeft ver boven dakpannen en pleinen.
De geluiden van de mensen in de stad onder haar klinken door de wolken heen. Het zijn geluiden van verkeer en woorden van gesprekken. Het zijn woorden die weg gevlogen van hun oorsprong zijn. Woorden die op weg naar de wolken wat misvormd zijn geraakt. Maar dat maakt het meisje niet minder trots ze te ontvangen. Hier op deze hoogte zou het mogelijk moeten zijn om weggevlogen woorden op te vangen. Maar hoe ze ook probeert, de klanken laten zich niet vangen in haar wanten. Het verlangen om te weten waar de woorden heen gaan; ze zijn er te kort om volledig te begrijpen en te lang om niet te horen. Het is een mysterieus gegeven.
Wat zou ze graag meereizen met deze vlug vliegende woorden. Maar de gasvlam onder de luchtballon wordt langzaam gedimd en ze voelt de mand onder haar voeten dalen. Langzaam verdwijnt het mysterieuze, zodra de mand op het grasveld landt, klinken er harde duidelijke stemmen en snerpende verkeersgeluiden. Klanken zo scherp en duidelijk als het silhouet van een grasspriet. De woorden hier beneden zijn wel onderweg, maar niet zo zorgeloos op reis als de woorden in de wolken.

Ontwerp door Willem Verweijen