Elana Arpad

19 jaar - vwo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Elana Arpad (19 jaar)

? stemmen

Lyme

‘Word wakker! Word wakker!’ Riep mijn moeder. Op het begin kon ik me niets meer herinneren. Op een gegeven moment kon me vaag herinneren wat ik gisteren gedaan had. We hadden een feest gevierd, omdat dit weer mijn eerste nacht thuis was na zo’n lange tijd dat ik in het ziekenhuis gelegen had. Ik zal jullie even vertellen waarom. Ik was gebeten door een teek en daardoor kreeg ik de ziekte van Lyme. Gelukkig waren de doctoren er snel genoeg bij waardoor ze er nog iets tegen konden doen. ‘Wakker worden!’ riep mijn moeder weer. Ik deed mijn ogen open en zag dat ze met een dienblad vol met een lekker ontbijt stond en daar lagen natuurlijk ook mijn medicijnen op. Daar was ik helaas nog niet van af. Zo verstreken de dagen. Een keer per week moest ik nog voor controle naar het ziekenhuis waar ik ondertussen wel een bekende wasgeworden. Deze week voelde ik me vreemd, dus gingen we iets eerder naar het ziekenhuis. Je kan wel begrijpen dat elke keer als je daar in die wachtkamer zit dat de spanning om te snijden is. Eindelijk kwam de doctor de uit zijn kamer en nam ons mee naar de gesprekskamer. Daar zei de doctor dit. ‘Ehhh. Ja hoe moet ik dit zeggen. Nou je ziekte is weer terug en we zullen je weer moeten opnemen.’ Er viel een nare stilte. Ik zag aan mijn moeder dat ze aan het huilen was, maar ik zelf had bijna geen gevoelens. Ik weet niet hoe het kwam, maar ik had ze gewoon niet. De enige gedachte die in me opkwam was, hoe kan dit en waarom overkomt mij dit? Mijn moeder nam afscheid van mij en ze zij dat ze later die dag terug kwam met mijn spullen. Ik ging met de doctor mee, die mijn rolstoel vooruit duwde, naar de kinderafdeling. Hij zei dat ik geluk had dat ik dit niet een paar jaar eerder gekregen, want toen hadden ze nog geen goede medicijnen. Ik kreeg dezelfde kamer die ik de vorige keer
had. Dat vond ik wel fijn want dat voelde toch wat meer vertrouwd. Na een paar dagen in het ziekenhuis gelegen hebben mocht ik eindelijk mijn kamer uit en naar de tienerroom. De tienerroom is een soort van huiskamer met allemaal leuke spellen, een tv en nog veel meer van dat soort dingen. Daar ontmoette ik drie hele lieve kinderen en ze heette Romy, Anna en Amber. Het was wel erg fijn zo’n meiden groepje. Je kon echt alles met ze delen. Al snel mocht Anna naar huis, want ze was buiten levensgevaar. Uiteindelijk mochten Amber en Romy ook naar huis. Ook met mij ging het steeds beter. Uiteindelijk konden de doctoren geen ziekte meer vinden en ontsloegen mij uit het ziekenhuis. Het gaat nu erg goed met mij en ik kan weer bijna alles doen. Ps: dit verhaal is niet gebaseerd op eigen ervaringen.

Ontwerp door Willem Verweijen