Nicky de Wilde

20 jaar - gymnasium

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Nicky de Wilde (20 jaar)

? stemmen

Nog nooit ontmoet

“AAAAAAAAH , dit is zo oneerlijk!” Gil ik. Ik ren boos naar boven en huilend val ik op mijn bed. Daphne, mijn zusje, komt naast me zitten. “Mag het niet?” Vraagt ze. “Nee, ze vinden me te jong.” Snik ik. “Ik snap het gewoon niet. Ik zit samen met Vera een half uurtje in de trein naar Rotterdam en dan worden we bij het perron opgewacht door Free, Karlijn en Karlijn d’r moeder. Wat is daar nou zo gevaarlijk aan!”

Free en Karlijn zijn twee van mijn internet vriendinnen. Samen met hen en twee andere meisjes, merel en floor, zitten Veer en ik in een groepschat op Whatsapp. We hebben ze op instagram ontmoet. We zijn fan van dezelfde boyband en kwamen elkaar tegen op een fan account. Ik raakte aan de praat met Merel en voor ik het wist zat ik in de groep. Omdat ik Vera al kende en ik wist dat zij ook fan was werd zij er ook ingezet en zo ontstond er een maandenlange Whatsapp vriendschap.

Morgen hebben we een meeting georganiseerd in Rotterdam zodat we elkaar eindelijk kunnen ontmoeten maar mijn ouders hebben besloten roet in het eten te gooien door te bepalen dat ik niet mag. “Het is gewoon zo oneerlijk!” Daphne wrijft meelevend over mijn rug. Ze ziet dat ik verdrietig ben en daarom troost ze me. Ik vindt het heel lief hoor begrijp me niet verkeerd maar ik weet dat ze het niet begrijpt. Net zoals mijn vriendinnen van school. Pippa, Alice, Mirthe en Isabella zijn mijn beste vriendinnen op school. Pippa, mijn beste vriendin, vindt het leuk voor me maar als ik over ze vertel knikt ze alleen maar, ik kan zien dat het haar niet zoveel interesseert. Alice en Isabella begrijpen het al helemaaaaaal niet. Ze maken steeds grapjes dat het vieze oude mannen zouden zijn en als ik tegen hun over mijn internet vriendinnen begin zeggen ze steeds weer iets als “heb je het weer over je internet vriendinnen” of “houd nou is je mond over ze”. Ze zijn heel aardig hoor alleen met dit soort dingen gewoon even niet. De enige die me echt begrijpt is Vera maar zij zit dan ook in die groep. Ik besluit nog 1 keer naar beneden te gaan om mijn ouders voor de laatste keer proberen over te halen. Ik droog mijn tranen en loop zachtjes de trap af. “Mam, pap” Voorzichtig steek ik mijn hoofd om de hoek. “Weten jullie heeeel zeker dat het niet mag?” Zuchtend kijken ze elkaar aan. “Vera en ik beloven dat we heel voorzichtig zullen zijn en we hebben allebei een telefoon.” Mijn vader schudt nee “Geen denken aan Tessa, jullie zijn pas dertien!” Ook mijn moeder zegt “begrijp je dan niet dat we zuinig op je zijn?” Verslagen ga ik op de bank zitten. Zwijgend whatsapp ik mijn vriendinnen dat ik niet mag. Ik zie de uitroeptekens en boze smileys over het scherm vliegen maar ik reageer niet meer en zet mijn telefoon uit. Ik begrijp dat het voorbij is, over. Vera zal alleen naar Rotterdam moeten en ik zal wel via snapchat en whatsapp zien hoe het was.

“Ik vind het gewoon zo stom dat ik niet mag! Ik snap gewoon niet waarom het zo’n big deal is.” Het is de volgende ochtend en ik ben met Karlijn aan het bellen. Ze vond het zo zielig voor me dat ze besloot me te troosten via de telefoon. “En als jouw moeder mijn moeder nou is belt?” Stelt ze voor. “Dat heb ik al geprobeerd, werkte niet.” “En als..” Nog voordat ze haar zin kan afmaken heb ik haar al onderbroken “Ik heb alles al geprobeerd” Aan de andere kant van de lijn hoor ik Karlijn zuchten, ik hoor dat ook zij niets meer weet. “Wacht ik moet je hangen kar, mijn moeder komt de trap af. Doe de anderen de groeten!” “Byeee, ik vind het nog steeds super jammer dat je niet mag!” roept Karlijn, net voordat ik haar wegdruk.
“Met wie was je aan het bellen?” Vraagt mijn moeder zodra ze in de kamer staat. “Met Karlijn” antwoordt ik gemener dan ik eigenlijk bedoel. “Je wilt echt heel graag hè?” vraagt mijn moeder. “Ja, heel erg graag.” Antwoord ik nu iets vriendelijker. Ik weet niet zo goed waar ze op aanstuurt. “En als ik nou eens met jou en Vera meega?” stelt mijn moeder voor. Gillend ren ik op haar af “Dus je bedoelt dat ik mag?!” gil ik nu nog harder. “Nou het kan maar kort want ik moet nog naar de Ikea en naar de..” maar verder komt ze niet want ik heb haar al gesmoord in een knuffel.
Een tijdje later zit ik in de auto op weg naar mijn vriendinnen. Ik heb natuurlijk meteen Vera gebeld en die was ook door het dolle heen. We hebben besloten om het niet tegen onze vriendinnen te zeggen dat ik kom, zodat het een verassing is. Wel heeft Veer gezegd dat ze wordt gebracht door haar moeder dus dat ze niet op haar bij het perron hoeven te wachten.

We zijn nu een half uur onderweg, onderweg naar de vriendinnen die ik nooit eerder heb ontmoet. Veer en ik zitten al een half uur lang aan een stuk door te praten over hoe het zal zijn. Wanneer we het bord met Rotterdam erop zien zijn we opeens heel stil. Plotseling wordt ik overrompeld door zenuwen. Wat als ze er niet zijn? Of nog erger, dat Isabella en Alice gelijk hadden en dat het inderdaad enge mannen zijn? Nee! Ik duw de zenuwen weg en kijk naar buiten, daar is het centraal station al! Opgewonden ren ik achter Vera aan, we rennen naar de Starbucks waar we hebben afgesproken, en dan zien we ze zitten. “Het zijn ze echt” fluister ik tegen Vera. “Tuurlijk, wat had je dan verwacht? Een paar enge oude mannetjes?” reageert ze. Ik grinnik even maar dan rennen we naar binnen en roepen we heel hard “SURPRISE!”

Ontwerp door Willem Verweijen