Neleke Veefkind

19 jaar - Vwo

2
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Neleke Veefkind (19 jaar)

? stemmen

Onder-weg

“Kom nou! Ik moet zo ook naar school.” Lotje loopt met haar rugzak op de kamer in, pakt de hand van haar grote zus en ze lopen naar buiten. Lotje sloft alvast naar de hoek als Christine nog even de deur op slot doet. “Loop eens door!” zegt Christine als ze Lotje heeft ingehaald. Met een iets sneller tempo lopen ze verder. Christine zucht en vraagt zich voor de zoveelste keer af, waarom zij nou altijd Lotje naar school moet brengen. Lotje is een schat hoor, maar nu moet zij altijd heel erg haasten om op tijd op school te komen. Ze hoopt dat Lotje snel zelf naar school mag, maar ze weet dat haar ouders dat niet goed vinden. Langzaam lopen ze verder. Het begint te miezeren. Christine trekt haar zusje mee om wat sneller te lopen, maar het helpt niet echt. Lotje gaat alleen maar langzamer lopen. Het regenen wordt ook steeds erger. “Eigenlijk zou er iets moeten komen waardoor jij alleen naar school kan. En ook dat we allebei droog naar school kunnen,” mompelt Christine. Lotje denkt na. Opeens springt ze een gat in de lucht en knijpt keihard in de hand van haar grote zus. “Au!” roept Christine. “Ik weet wat!” zegt Lotje. Christine zucht, maar zo zachtjes dat haar kleine zusje het niet hoort. “Wat dan, lieverd?” vraagt ze alsof ze geïnteresseerd is. “Het is voor ons allebei handig en pap en mam vinden het vast ook goed! Kijk, als er nou onder de weg door een soort tunnel komt, kan ik daar doorheen lopen. Er zijn daar geen auto’s en ik kan ook niet verdwalen omdat je maar 1 kant op kan.” Stralend kijkt Lotje haar zus aan. “Wat een leuk idee, Lotje, maar het is bijna onmogelijk om dat voor elkaar te krijgen.” Christine wist dat het eigenlijk helemaal onmogelijk was, maar dat zei ze niet tegen haar zusje, anders was ze zo teleurgesteld. Lotje gaat onverstoord verder met fantaseren. Dan moet er natuurlijk ook een weg komen naar oma en naar tante Corrie en oom Jan! En naar al onze vriendinnen.” Christine gaat mee fantaseren: “Als we dan ook een weg maken naar mijn school en naar pap en mams werk dan kunnen wij ook droog fietsen.” “Maar dan komen er zo veel wegen,” zegt Lotje. “Dan weet ik niet meer wat waarnaartoe gaat.” Christine denkt na. “Dan zetten we overal bordjes neer met wat welke kant op is.” Opeens merken ze dat ze al bij school zijn. De weg is door dat fantaseren wel heel snel gegaan! Veel sneller dan anders. De volgende keren vindt Christine het niet meer erg om Lotje naar school te brengen, het is juist heel leuk!

Ontwerp door Willem Verweijen