Liza van der Sangen

21 jaar - gymnasium

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Liza van der Sangen (21 jaar)

? stemmen

Onder weg

Het moment dat mijn tante dood was. Ik weet nog steeds hoe het was. Het was een rot moment. Mijn gedachte ging terug naar het moment.
‘Ingrid, kom eens hier!’ riep mijn moeder. ‘Ik kom al ,’zei ik. Ik liep naar beneden en zag mijn moeder. Ze had tranen in haar ogen. ‘Ik moet je iets heel ernstigs vertellen ,’zei mijn moeder. ‘Wat dan?’ vroeg ik. ‘Je… tante is overleden. Ze kreeg een hartaanval en ze konden niks meer voor haar doen,’ zei mijn moeder. Ik was geschokt. Ik kon het niet aan en ging naar boven.
Drie dagen daarna werd ze begraven. De begrafenis was mooi, maar ik kon haar niet meer zien. Ik wou weten hoe het was, hoe ze erbij lag en of ze lachte of had gehuild. Vanaf dat moment dacht ik: ik ga mijn tante opgraven.
En toen was dat moment aangekomen. Twintig jaar later, maar nog steeds pijnlijk. Ik wist het zeker: ik ga haar opgraven! Ik ga naar de begraafplaats met nog een paar mensen die zouden helpen. Het was een gedoe geweest mensen te vinden die me wouden helpen, maar ik had ze.
Eén uur later beginnen we met het graven naar mijn tante. De grond boven haar is hard en moeilijk om in te graven, maar we vonden de kist. Hij is een beetje verrot en het ziet er vies uit. We openden hem en… haar lichaam was… weg! ‘Neeeeeee,’schreeuwde ik. ‘Waar is haar lichaam nou? Ik heb hier zo lang op gewacht en nu is ze weg.’ Er was geen spoor meer van haar lichaam te bekennen, zelfs geen schimmels, gewoon helemaal niks.
Tenminste dat dachten we. Toen we waren uit gejammerd en de grond teruggooiden op haar graf, kwamen we een handschoen tegen. We keken elkaar aan toen opeens één van de mannen zei: ‘Laat dit maar aan mij over, ik heb gewerkt in een lab. Zoiets als CSI alleen dan in het echt.’ Ik moest hem eigenlijk wel vertrouwen en gaf hem de handschoen. Ik gaf hem mijn nummer en ging weg.
Twee weken later werd ik opgebeld. Hij had de dader gevonden en hij vroeg of ik wou komen. Ik zei dat ik er zo snel mogelijk aan zou komen en ging. Onderweg zat ik maar te piekeren wie het nou zou kunnen zijn. Zou het een bekende zijn?
Toen ik op de plaats aankwam zei hij dat… het mijn moeder was! Mijn eigen moeder! Dat had ik niet verwacht. Waarom zou ze dat gedaan hebben? Ik wist in ieder geval één ding zeker. Ik moest en zou erachter komen. Dus ging ik naar haar toe.
Aangekomen bij haar vroeg ik het meteen. En mijn moeder zei dat ze al wist dat ik haar lijk zou opgraven. Dus had ze het weggehaald, zodat mijn tante daarna weer veilig kon rusten. Zonder dat er allerlei dingen met haar lijk werden gedaan. Je lijk zo toch maar eens nodig zijn…

Ontwerp door Willem Verweijen