Kimberley Bosma

20 jaar - VMBO

40
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Kimberley Bosma (20 jaar)

? stemmen

Onderweg met CF

Ik schrik wakker omdat ik bang ben, ik lig nog steeds in het ziekenhuis. Met tranen in mijn ogen wil ik tegen de dokter zeggen dat ik het niet meer wil: elke dag met die pijn en met de zorgen, volhouden is de grote moeite. Slapen en medicijnen slikken: dat is mijn dag indeling. Het is elke dag de tijd in de gaten houden. Morgen moet ik naar de dokter voor een scan, ik ken die scan alleen van mensen die kanker hebben, maar dat heb ik niet. Gelukkig niet. Soms krijg ik te horen “Kim niet dood gaan” en dan denk ik uren na, want het kan niet langer zo. Ik schrijf elke dag in mijn dagboek en elke keer staat hetzelfde:

Mijn vrienden vragen steeds het zelfde: “ga je nou dood?” en het enige wat ik kan antwoorden is dat ik het niet weet, maar wel weet wat ik wil. Vrienden zien mij veel liever op school dan hier in het ziekenhuis. Liever wil ik ook gewoon op school komen, maar dat lukt niet.

De dag breekt aan en ik ga naar de scan. Onderweg kom ik een meisje tegen en ze kijkt heel verdrietig….of dat nou helpt is niet de beste vraag. Als ik aankom kan ik alleen maar denken “Ik wil weg en dat wil ik niet alleen”. Kon ik maar een protest indienen maar dat gaat niet . Terwijl ik in de scan lig, hoor ik een vrouw gillen. Mensen hebben gekeken en haar zoon is ook ziek. Ik kan vanaf dan alleen nog maar aan hem denken. Wonderbaarlijk genoeg kwam ik zonder problemen in mijn kamertje terecht. Hoe moe ik ben, is gelijk te merken, want ik val direct in slaap. Als ik wakker wordt, staat mijn avond eten al bijna voor de deur. De vrouw van de keuken komt naar mij toe en wil mij mijn avond eten geven, maar heb geen trek. Ik heb toch maar wat gegeten.

Midden in de nacht word ik klaar wakker en merk dat er iemand belt. Als ik opneem hoor iemand huilen en zeggen “Ik heb gehoord dat je bijna afscheid neemt” PIEP PIEP opgehangen. “Wat erg” denk ik in mijn hoofd. Ik pak meteen mijn dagboek en schrijf:

Iedereen heeft medelijden met mij, maar ik maak me eerder zorgen om hen….of ze nog wel alleen veder kunnen.

In slaap gevallen met mijn pen en dagboek, droom ik dat ik niet meer terug kom op school. Het zou een droom moeten zijn, maar het is mijn nachtmerrie. De volgende dag kijkt elke zuster heel blij, maar wat is er nou? Na het vragen zeggen ze dat ik tot 15:00 uur moet wachten en dan wordt het bekend gemaakt. Al die uren wachten blijken niet perse te vervelen, wat meestal gebeurd . In kinderstad en op mijn kamer had ik de lol gevonden. “En, ben je er klaar voor?” zei de zuster. Met een groot vraagteken in mijn gedachten zeg ik dat ik het al de hele tijd wilde weten.

Precies om 15:00 komt de dokter binnen en zegt dat ik naar huis mag. Hoe blij ik ben, kan ik niet verworden en ik kan het mij helemaal niet voorstellen. Ik mag naar huis! Mijn koffers pakken en weg wezen. Eenmaal thuis gekomen ben ik verdomd moe, maar voor de rest wel blij. Ik heb al mijn knutselwerkjes uit het ziekenhuis mee naar huis genomen. Moet ik ze in dozen stoppen of een plek geven? Dat komt later wel, want nu ben ik thuis alleen. Na slapeloze nachten ben ik eindelijk THUIS. Die avond slaap ik heerlijk.

Vandaag is eindelijk de dag: terug naar school. Onderweg naar school heb ik wel drie keer in mijn tas gekeken of ik wel alles bij me heb. Het is echt geweldig om te zien hoe blij al mijn vrienden zijn om mij daar te zien. “I love you” zeggen ze allemaal. Ik ben weer terug en dat is geweldig. Nu ik weer gewoon mijn leven kan leiden, heb ik het wel zwaar, maar iedereen helpt mij en daarom red ik het wel. Morgen weer een dag.

Ontwerp door Willem Verweijen