Esmee

18 jaar - Gymnasium

3
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Esmee (18 jaar)

? stemmen

onderweg naar de dood.

Onderweg naar de dood.
Ik zit op mijn bed, tenminste dat denk ik. Beneden wordt er wat geschreeuwd, maar ik hoor het niet. Langzaam dwaal ik weg, en dacht terug aan vorige maand. Wat gebeurden er nou? Louisa zat weer wat te klieren maar ik zei niks. Ze schold me gewoon vol uit en ik zei er niks van. Rosa lachtte, maar ik liep weg. En nu zit ik hier, tenminste dat denk ik. Ik denk aan een dag na dat Louisa me had uitgescholden toen mijn moeder weer zeurde: waarom maak je je huiswerk niet? Toen ze dat zei zuchtte ik diep. Ik probeer weer te zuchten maar het lukte niet. Langzaam stond ik op en keek uit het raam. Ik zag mijn huis voor me, zwarte, donkere en grijze kleuren. Dat zegt vast niks goeds. Ik dacht terug aan 3 weken geleden toen Leroy mij vroeg. Hij zei: “lieve anne wil je met mij’’. Ik zuchtte diep en liep snel weg en schreeuwde “nee”terug en liep huilend naar huis. Wat had ik gedaan ik vond hem gewoon leuk. Maar het is telaat ik heb hem heel hard afgewezen. Wat had ik gedaan. “Anne wat doe je nou weer?” riep Louisa vorige week. Ze moet echt haar bek houden waar bemoeid ze zich mee? Misschien ben ik wel gewoon een raar kind dacht ik toen in mezelf. En ik liep weer is weg. Maar iets in mijn hoofd zei dat het niet klopt wat ik doe, dat ik niet mezelf ben. Ik denk weer terug aan de dagen erna. Ik voelde me klein en de wereld leek zo groot. Mijn cijfers waren vieren en niets dat het me deed. En nu zit ik hier op mijn bed, in een koude kamer, helemaal alleen. Ik begin nu na te denken wat ik deze week heb gedaan. Maandag uit school mijn fiets was gesloopt, zeker weer door Louisa en Rosa. Ik trok me er niks van aan en gingen lopend naar huis. Thuis waar ik mijn boeken voor de haard had gelegd, het kaftpapier er afgescheurd, dacht ik diep in mezelf: “waarom liep je weg was naar de concierge gegaan” Ach ja, te laat. En ik zuchtte diep. Langzaam viel ik in slaap op de bank voor de haard. Vandaag is het dinsdag en ik besef niet wat ik heb gedaan. “Anne je bent er niet meer” die stem galmt in mijn hoofd. Ik sta op van het bed en probeer mijn schooltas te pakken maar het gaat niet. De tas valt door mijn hand heen. Ik loop naar beneden en tik mijn moeder op haar hoofd. Ze voelt niks en blijft in gesprek met mijn zus. Ik huil. Ik voel mezelf lichter worden en zie mijn lichaam voor de haard. Ik kan me niet bedenken hoe ik dood ben gegaan. Langzaam word het beeld wat ik zie vager. Daarna zag ik niks meer. Niemand zou mij ooit nog zien. Het is over Anne, dacht ik. Het is over.

Ontwerp door Willem Verweijen