Menno Visser

19 jaar - havo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Menno Visser (19 jaar)

? stemmen

onderweg naar de krater

Onderweg naar de krater.

“Papa, wanneer gaan we nou?” `Overmorgen jongen.`
Sam was teleurgesteld, hij woonde in een grote Vikinggroep. Vandaag zouden ze eindelijk met de
Boot weggaan, maar door het teleurstellende weer, kon het niet doorgaan.
Het plan was het volgende: duizenden kilometers verderop, lag een vulkaan genaamd de Vesuvius.
Het was de gevaarlijkste vulkaan van de hele wereld, maar Sam zijn vader had een speciaal pak
uitgevonden, waarmee hij de krater van de vulkaan in kon gaan. In de krater lag volgens een legende
voor een fortuin aan goud. Niemand anders wist dat, behalve de vijanden, de Rakkers. Dit waren
de 2 grootsten stammen van heel Noorwegen. Alleen hadden de Rakkers dit pak niet.

Twee dagen later….. “Mannen hijs de zeilen, we gaan vertrekken. Vandaag is het eindelijk zover,
dacht Sam. Hij mocht alleen helaas niet in de vulkaan, hij moest blijven kijken, het zou te gevaarlijk
worden. Toen ze er eindelijk waren….. na 5 maanden varen, was bijna iedereen uitgeput, van het
varen en sturen, echt iedereen, behalve 1 iemand. En die ene iemand genaamd Sam, Sam hoefde
niet de hele weg de zeilen te hijsen, dat kon hij nog niet. Zijn vader was zo vreselijk moe, dat hij iets heel doms zei: Sam jij moet dien vulkaan in. “Wat” zei Sam. Ik wil dat best doen, alleen jullie zijn volgens mij zelfs te moe om mijn touw goed vast te houden. Sam liep de vulkaan op. De rest van alle uitgeputte, stoere Vikingen slenterden er achteraan. Sam vertrouwde het niet helemaal, maar hij
moest wel. Toen ze op de top van de vulkaan waren, bond Sam zijn touw om zijn middel. Hij
keek voorzichtig over de rand de krater in. Hij schrok zich dood, al dat angstaanjagende lava, eigenlijk is hij helemaal niet eens zo blij, dat hij de (eer) heeft gekregen. Hij moest er niet aan denken om in dat gat te verdwijnen. Nu maar hopen dat het pak goed zijn werk zal doen. De uitgeputte mannen,
lagen een beetje op hun buik en keken af en toe voorzichtig over het randje heen. Sam had echter
maar heel erg weinig vertrouwen in ze. Terwijl ze normaal gesproken, de sterkste Vikingen van heel
Noorwegen zijn. Toen Sam weer 8 meter lager was, begaven de Vikingen het niet, maar brak heel onverwachts het touw. Het slaperige hoofd van Sam zijn vader, werd bleek en stond op stond stijf van de zenuwen. “Sam “: schreeuwde hij, maar er kwam niks terug. Toen Sam nog onderweg was, in zijn eindeloze val, werd hij zo uit het niets opgevangen, door een meisje van zijn leeftijd. Eigenlijk had Sam het in zijn hoofd allang opgegeven, maar plots kreeg hij het zo warm, en was en was hij zo blij, ……. Hij wist eventjes niet meer wat hij moest doen, “ow uhm sorry uhum bedankt vreemdeling”: zei Sam. “Wacht even”: zei het meisje, wie ben jij. ‘’Uhm, mijn naam is uhm, wat is mijn naam ook al weer oja Sam. Hey Sam mijn naam is Amber, wat brengt jou hier, ik zie hier niet iedere dag iemand. “Nee dat kan wel kloppen ja, ik ben hier voor een schat. Wat een schat, o die van de legende, die legende klopt niet”: zei Amber . “Ik ben trouwens een inwoner van deze vulkaan, ik heb een bepaalde afwijking waardoor ik tegen bloedhete hitte kan. ”Maar kan ik nu nooit meer terug naar boven?:zei Sam. “Jawel joh, ik kan ook vliegen. “Wat, dat geloof ik niet. Oké dan niet, wacht maar, kom eens hier. ”zei Amber. En zo pakte Amber Sam stevig vast, klapte haar vleugels en vloog naar boven.

“Papa, je raad nooit wat ik allemaal heb meegemaakt.” Jongen, ik dacht dat ik je nooit meer terug zou zien. Maar waar is de schat:” zei de vader van Sam. “Dat is een legende pap sorry.
Maar gelukkig is alles goed afgelopen..
Sam, wakker worden : zei de moeder van Sam. “Ja mam ik kom al”. Toen Sam beneden kwam voor het ontbijt, en alles aan zijn moeder had verteld, lachte ze hem heel hard uit…

Ontwerp door Willem Verweijen