Leila Boutkabout

19 jaar - TL-Havo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Leila Boutkabout (19 jaar)

? stemmen

ONDERWEG NAAR DE OVERKANT

hoi mensen ik ben Emir. De meeste noemen mij Miertje, omdat ik best klein ben.
Ik zit op mijn computer. Mijn beste vriend naast mij natuurlijk. We kijken naar hoeveel views we hebben binnen gekregen. Ik doe allemaal gevaarlijke dingen. Thomas(mijn beste vriend) filmt het, hij zet het filmpje daarna op ons kanaal. Er zijn aal 142.768,012 volgers over de hele wereld die kijken naar onze filmpjes. De kijkers mogen zelf uitkiezen wat we doen, als we 100 volgers erbij hebben. De eerste die een bericht achter laat doen we. Nog niemand heeft gereageerd op het laatste berichtje. Opeens komt er een bij. Stephan heet de jongen die dit heeft gestuurd. Thomas leest het berichtje voor. ‘ Hallo Emir, ik kijk elk filmpje die jullie op je kanaal zetten. Ik wil graag eens zien hoe je over de snelweg rent. groetjes Stephan’ zegt Thomas.’ Dat gaan we dus echt niet doen. Weet je hoe gevaarlijk dat is. Ik ga hem een berichtje terug sturen. Dat hij maar wat anders moet verzinnen’ Ik kijk Thomas aan. Hij heeft een blik in zijn ogen die ik nog nooit heb gezien. Ik ken hem al mijn hele leven. Het is een blik die boos en bezorgt staat. ‘ We gaan dat wel doen. Hij heeft hem gestuurd. Ik wil hem niet teleurstellen’ zeg ik vastbesloten. We discuseren nog even. ‘ Ik ga het gewoon doen’ ze ik weer. ‘En als je nou onder een auto komt. Ik wil je niet dood hebben’ zegt Thomas boos.’ Als je het doet stop ik hiermee’. Ik kijk hem verbaast aan. Hij is normaal nooit boos. ‘Doe het alsjeblieft. We krijgen veel meer views’ zeg ik smekend. Uiteindelijk geeft Thomas zich over. ‘ Oké’ zeg hij dan maar. Hij weet dat ik door blijf zeuren dat ik het ging doen. Desnoods met een andere cameraman. Ik wil hem niet kwijt als vriend. Hij mij waarschijnlijk ook niet. Je kan vriendschap niet zomaar weg gooien.
3 dagen later.
Ik heb de afgelopen 3 dagen veel geoefend. Nu gaat het gebeuren. We staan aan de kant van de weg. Mijn vriendin Tessa is ook mee gekomen. Ze was er ook niet mee eens. Nu nog steeds niet, maar ze ging wel mee. Ze zegt aal de hele dag. ‘doe nou niet. Straks lig je onder een auto’. Ik zeg dan altijd terug maak je maar geen zorgen Tessatje van me. Nu gaat het gebeuren. De camera doet Thomas aan. ‘ Hallo mensen hier ben ik weer. Jullie zien wel dat ik aan de rand van de snelweg sta. Levensgevaarlijk denken jullie. Ik ga zo meteen naar de overkant toe rennen en weer terug. Ik heb mijn beste vriend meegenomen, en natuurlijk Tessa’ zeg ik. 3,2, 1 GO!!!!! Roept Thomas. Ik ren over de weg. Nu nog alleen terug rennen. Ik kijk om me heen. Geen auto rennen. Tessa roept me. Ik kan niet verstaan. Ik zie alleen dat ze angstig kijkt en Thomas ook. Ik weet niet waarom. Ik kijk om. Ik zie een vrachtauto recht op me afkomen. Ik gil. Ik ren zo hard als ik kan. Ik ga het niet meer redden. Ik kom onder de vrachtauto terecht. Ik voel niks meer.
Ik gil. Emir toch. Ik begin te huilen. Ik ren naar Mier toe. Ik zie veel bloed uit zijn hoofd stromen. Ik roep naar Thomas dat hij de ambulance moet bellen. Diegene die Miertje heeft aangereden is al weg. Ik zie een ambulance aan scheuren. Ik moet zijn ouders bellen. Ik pak mijn telefoon en bel zijn vader. Ik zeg tegen zijn vader dat hij snel naar het ziekenhuis moet komen. De politie is ook gekomen. Ik en Thomas moeten mee. Ze denken dat we hem hebben gedwongen. Toen zeiden we van niet. Thomas heeft toen zijn camera gepakt. Hij heeft alles laten zien. We mochten na een uur of 2 weg. We gingen gelijk naar het ziekenhuis.
Ik en Tessa lopen naar het ziekenhuis. Het is niet ver. Emir had naar ons moeten luisteren. Tessa huilt al de hele tijd. Mijn shirt is helemaal nat. We zijn eindelijk bij het ziekenhuis. We lopen verder. Hij zit op kamer 098. Helemaal aan het einde van de gang. We lopen de kamer in. Ik zie zijn ouders huilen. Tessa gaat naast de moeder van Mier zitten. Ik ook. Nu begin ik ook te huilen. Ik hoop dat hij nog leeft. Ik zie zijn borst op een neer gaan. Hij is vast bewusteloos. Of hij ligt in coma.
1 week later
Ik zie dat Mier zijn ogen opent. Ik gil. ‘ Hij doet zijn ogen open, hij doet zijn ogen open’. Ze kijken allemaal naar Mier. ‘ Waar ben ik’ zegt Mier met een rare stem. ‘ Je bent in het ziekhuis. Gelukkig at alles nog goed is gekomen. Stephan is opgepakt. We wisten niet waarom. Tot dat de politie zij dat ze in de telefoon van Mier hebben gekeken. Ze hebben dreig berichtjes van Stephan gezien. Ik gilde het van woede uit toen we naar Stephan gingen. Ik was zo boos. Niet alleen ik maar ook Thomas en Miertjes ouders.
2 dagen later.
Ik word eindelijk uit het ziekenhuis ontslagen. Ik ben verlamd aan mijn benen. Ik zit nu voor de rest van mijn leven in en rolstoel.Ik mag de komende 2 weken niet naar school. Wel jammer ik had me erop verheugt. Ik ben gaan stoppen met filmpjes maken. In mijn laatste filmpje heb ik uitgelegd waarom. Ik heb ook een stukje in de film verwerkt toen ik werd aangereden. Eerst mocht het niet maar nu wel. Ik heb besloten om te gaan vloggen. Dat is ook leuk. ik ben blij dat Stephan is opgepakt.

Ontwerp door Willem Verweijen