daniel van der toorn

19 jaar - havo

19
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

daniel van der toorn (19 jaar)

? stemmen

onderweg naar de uitgang

Het was een nacht op 15 juni 1957 en Frederik ging als elke avond naar zijn kamer. Zoals elke avond deed hij zijn avondgebed, en kroop lekker in zijn warme dekens. Hij keek nog eens in de spiegel naar zijn rode haar dat glinsterde in het maanlicht. Hij lachte nog eens en viel in slaap. Opeens werd hij wakker en hij dag dat hij in een blauwe kamer zat. Hij stond nog half in slaap op en keek dwalen om zich heen. Het besef van verwarring strompelde over zijn lippen als een zachte piep. Toen hij wat meer wakker was, veranderde de piep in en luide kreet. Hij liep rond om te kijken of er een uitgang was maar dat was niet te bekennen. Opeens begon een zachte stem wat te mompelen. De echo galmde door de dichte ruimte. Frederik begon beter te luisteren, en hij hoorde dat het een meisjes stem was. Toen zag hij een meisje in de hoek van de kamer staan. Ze liep naar de andere kant van de kamer en klopte op de muur met een melodisch ritme. Toen opeens kwam een fel licht de kamer binnen toen hij wreef in zijn ogen en beter keek, zag hij dat het een deur was. Het meisje liep de deur binnen en verdween in het licht. Frederik rende zo hard als hij kon achter haar aan maar de deur ging al dicht. Hij stootte zijn hoofd daardoor tegen de blauwe muur. Hij strompelde overeind en begon te huilen. Hard, heel hard het huilen werd gillen en het gillen werd brullen. Opeens begon de kamer te schudden. Als een aardbeving, maar dan tien keer zo hard. Toen begon de kamer te verdwijnen. Langzaam maar zeker werd alles zwart in plaats van blauw. Hij merkte dat het een groot zwart gat was waar geen einde aan was. Hij verloor zijn evenwicht en viel van het overgebleven stukje kamer. Hij viel zo lang, dat het leek alsof er daadwerkelijk geen einde aan zit. Opeens kwam het felle licht terug en werd het warmer. Hij viel in de gat met het licht, en hij zag een vaag figuur. Toen hij beter keek zag hij dat het zijn moeder was. Hij werd wakker en zijn moeder vertelde dat het een droom was, en dat hij de hele tijd zat te gillen. Hij begreep alles weer, en hij mocht bij zijn moeder slapen. Dat was een stuk veiliger.

Ontwerp door Willem Verweijen