Kiara

19 jaar - vmbo-t

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Kiara (19 jaar)

? stemmen

Onderweg naar de waterbron van Cycillia

Ik schrik wakker van een hard geluid om me heen. Ik kijk om heen, dan pas besef ik dat ik in de trein van NS INTERNATIONAL zit. Ik word meteen helemaal enthousiast van het idee dat ik na de waterbron van Cycillia ga samen met mijn vrienden.

Flashback:
Ik loop mijn kamer in en pak mijn smartphone. Gelukkig heb ik 2 super goede vrienden. Laurice en mijn vriendin Sam, ze steunen me altijd. Ik kijk of ze online zijn, maar ze zijn allebei niet online dus loop ik naar mijn pc. Ik kijk of er nieuws is. Ik lees een artikel: ‘inbraak op de waterbron van cycillia.’ Ik trek mijn wenkbrauwen op, ik had daar al iets over gelezen in een boek… toen kwam ik op het idee om daar heen te gaan (klinkt misschien simpel voor een kind, maar mijn dagelijkse leven stelt niks voor en mijn familie zijn meer gasten als familie).

Tja… en zo kwam het eigenlijk dat ik nu hier met mijn beste vrienden in de trein zit. Sam kijkt me met haar levendige en vrolijke ogen aan en vraagt: ‘heb je er zin?’
Ik knik enthousiast en kijk geïnteresseerd naar buiten. Ik hoor Laurice grinniken en fluisteren tegen Sam: ‘dit doet haar echt goed.’ Ik glimlach stiekem, mijn vrienden willen altijd het beste voor me.
De microfoon in de trein haalt me uit mijn gedachten, de conducteur begint te praten: ‘we zijn bijna bij het dorpje Karumbala.’ Ik draai me om naar mijn vrienden en pak snel mijn spullen bij elkaar, de trein stopt langzaam en ik zie de treinstop al. We stappen uit de trein met onze koffers en kijken om ons heen. Ik zie overal paparazzi foto’s maken en mensen interviewen. We gaan naar een hotel en reserveren een kamer, installeren onszelf en pakken onze koffers uit. Daarna gaan we naar buiten een frisse neus halen, ik huppel naar buiten en kijk vrolijk rond, we zijn op een mooi, groen grasveldje en overal rennen puppy’s rond. Laurice lacht en zegt: ‘kijk, er komt een puppy naar je toe!’
De puppy heeft bruine karamelogen en een mooie bruine vacht, ik smelt van zijn schattigheid. Ik buk en aai hem over zijn rug, hij kijkt me lief aan en blaft. Sam loopt ook naar de puppy toe en aait het kopje van de puppy. Dan word het gras donker door een schaduw, ik kijk op, een mevrouw glimlacht naar ons en zegt: ‘hij heet Mauko.’ Ik sta op en stel me voor, aangenaam kennis te maken, Skye, ik heet Julia, zegt de mevrouw.’ Ze vraagt wat wij hier alleen op het veldje doen. Ik weet niet wat ik moet vertellen, want tja… ik ben pas 13 en wat doen 3 kinderen hier alleen zonder ouder? Gelukkig valt Sam me bij: ‘we zijn hier voor een verslag voor school, we moeten informatie hebben over de waterbron van Cycillia.’ Ik kijk haar met grote ogen aan, hoe doet ze dat toch?! Ze zuigt dat gewoon uit haar grote duim en toch lijkt het alsof het echt waar is. De mevrouw lijkt het dan ook niet te merken en kijkt ons verrast aan, wat leuk! Zegt ze met een overslaande stem van enthousiasme, ik ben journaliste van het NOS-journaal en ik moet een verslag maken voor mijn werk. Laurice reageert meteen: ‘zouden we misschien mee mogen en wat informatie verzamelen voor ons verslag?’
Ook Laurice kijk ik aan met een vragende blik, hij gaat gewoon met het grote leugen van Sam verder, terwijl die vrouw super aardig en vriendelijk is, aan de andere kant: ‘we komen waarschijnlijk toch niet in die waterbron zonder een volwassene…’ De mevrouw kijkt ons blij aan en zegt: ‘tuurlijk! Jullie leren er veel van en ik heb nooit echt gezelschap, moet ik eerst jullie leraar spreken? Veranderd ze ineens van onderwerp. Sam zegt rustig: ‘nee hoor, dat zit wel goed, we mochten deze hele dag vrij rondlopen, zegt ze met een grote glimlach op haar mond.’
De vrouw pakt de puppy op en zegt: ‘mooi! We kunnen meteen gaan en ze loopt met grote stappen weg, Sam en Laurice haken elkaars armen in elkaar en mijn arm proppen ze er tussen, ze hebben het gewoon voor elkaar! Ik heb toch zo’n aparte (maar super-lieve-zorgzame vrienden!). Ze lopen met grote stappen achter Julia aan. Sam fluistert in mijn oor, die vrouw gelooft ook alles! Ik lach en loop vrolijk mee met mijn vrienden. Na een paar minuten zien we overal paparazzi. De vrouw duwt ons naar voren en stopt bij een man, ze zegt wat maar ik versta het niet goed door het lawaai om ons heen: ‘ ja… die kinderen…de waterbron van…’ na een paar minuten glimlacht ze naar ons en zegt dat we door mogen lopen, het word namelijk goed bewaakt, ik zag nog net voor ik de waterbron inliep een man met een donkere bril en een zwart pak, dat zal wel een goede bewaker zijn. Binnen in de waterbron van Cycillia kijk ik mijn ogen uit, het is prachtig! Het is een soort grot alleen dan helemaal verlicht, niet met lampen maar licht van prachtige, blauwe stenen in de muur. We lopen door een lange stenen doorgang, een soort van tunnel.
Ik zie dat Sam en Laurice ook verwonderd rond kijken. We lopen een paar meter van Julia maar je hoort haar luidt en duidelijk galmen door de gangen: ‘kijk die prachtige, stenen, onthoud ze voor je verslag!’
ik hoor haar hakken op de vloer, ik kijk om, dan schrik ik verschrikkelijk! Er staren 2 rode ogen naar me. Ik slik en hakkel: ‘j j j jongens….’ Ik weet dat ze kijken want Sam maakt een gilletje van schrik en ik voel de spanning. Ik hoor hakken vanachter me naar me toe lopen, dat is vast Julia. Ik voel een rilling over mijn arm lopen. Dan voel ik een hand op mijn schouder en kijk op, het is Julia, ze zegt: ‘oké, nu lopen we rustig naar achter, we zijn in groot gevaar, dat is Cycillia…’

Ontwerp door Willem Verweijen