Dylan Stoker

19 jaar - vwo

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Dylan Stoker (19 jaar)

? stemmen

Onderweg naar een beroemdheid

Ik zat zoals gewoonlijk op mijn fiets naar huis. “eindelijk weer weekend “. Vanavond naar een normale jam sessie zoals gewoonlijk. Ik kwam aan bij mijn deur. Eerst mijn fiets naar beneden, want ik woon in een flat. In een flat zit de schuur meestal een verdieping onder de grond. Mijn sleutels en mijn tas pakken bij de brievenbus en dan naar boven. Ik doe de deur open, ik zeg tegen mijn oma gedag en ga verder Naar de woonkamer. O ja ik woon bij mijn opa en oma. Samen met mijn twee zusjes en broertje. Het is best druk af en toe maar het valt wel mee. Ik heb een naar verleden gehad. Ik ben mishandeld en ben bedreigd en slecht opgevoed. Ik deed niks aan sport en andere dingen. Ik was op alles aan het trommelen en tikken nu ben ik door mijn opa en oma op drum en conga les gezet. Conga is percussie. Ik houd er van om als maar op iets te slaan. Het geeft me een goed gevoel zolang ik maar met muziek bezig ben. Dan voelt het aan alsof ik los ben gemaakt van de wereld. Ik liep verder naar mijn kamer. Ik zette rustig mijn tas neer en ging aan mijn huiswerk. Toen kwam mijn oma binnen. Dylan er is een telefoontje voor je. Wie is het vroeg ik. Ze glimlachte, “hij spreekt Engels en is bekend”. Mijn hart begon als een razende te bonken. Ik pakte de telefoon en vroeg “hello, who are you”. Hij antwoorde: “you now who I am”. Ik keek raar. Als snel zei hij : I ‘m a drummer”. Ik dacht nee dat kan niet. En vroeg: are you Phil Collins. Hij zei: “ Yes I am Phil Collins. Ik was even helemaal weg. Waarom wordt ik gebeld door een bekende drummer En vroeg: why are you looking for me. Zijn antwoord was: “I heard that you can play drums and percussion very good” “and I invite you to my performance in the Heineken musical halls it’s on 27 june . but we practice first tomorrow”. “cool!, very cool! Zei ik. “bye” zei hij “bye” zei ik. Ik rende naar de woonkamer en schreeuwde: “ik ben uitgenodigd door Phil Collins!!!! Ik rende gelijk naar mijn zolder en ging drummen. Nog één week en het is al. De volgende dag ging ik al vroeg naar de Heineken Musical hallen. Ik liep de deur door en ik zag hem. De Phil Collins die mij had uitgenodigd om te spelen. “hello I am dylan” zei ik. “hello I am Phil” zei hij. Ik zag achter hem twee drumstellen staan. Eentje met conga’s (die van mij) en één met veel cymbels en extra toms. We liepen er naar toe. Ik ging erachter zitten. Hij zei “show wath you can”. Ik deed wat hij zei. Een roffel hier en daar, en dan een klap hier en daar. Ik bouwde op en toen kwam het einde. Ik was klaar. “good, very good”. Hij klapte. We gingen nog een flink oefenen. En toen was het 27 juni. Ik werd uit mijn bed geroepen, Ik ging me netjes aan kleden pakte mijn drumstokken en rende naar buiten. We moesten er al vroeg zijn want er waren generale repetities. Ik kwam aan en liep naar binnen. Maar hij was er niet. Ik rende naar een man die daar werkte. Hij zei dat phil ziek was. Ik schrok. Het leek alsof mijn hart stopte met bonken. Hij zei dat ik wel moest drummen. Want anders moeten we het publiek teleur stellen. Die avond: ik had het benauwt de generale repetities gingen geweldig. Alleen ik miste wat, Ik miste phil. Hij hoort mij normaal te steunen in mijn solo. Maar ja ik moest het wel doen. Het was tijd de zaal liep al vol, ik had veel zenuwen. Wel natuurlijke zenuwen natuurlijk, maar ik vond het wel spannend wan ik moet wel optreden zonder de hoofdspeler. Toen werd ik geroepen om naar het podium te gaan. Er werd geklapt, ik ging achter mijn drumstel zitten toen er een man op kwam lopen. Hij zei “ phil is er nog niet en we hebben vandaag een speciale gast bij ons. Een gast die percussie speelt en drumt, hier is dylan!!!!!! Er werd geklapt. Toen werd het stil. Ik begon. Een roffel van zacht steedt harder steeds harder, en toen begon het een hele goede solo alles ging goed. Maar toen, toen kwam het stuk dat phill moest invallen. Ik ging rekken rekken rekken. En toen zag ik. hem hij kwam aanlopen. Nou aanlopen rennen! Hij gaat achter zijn drumstel zitten. En valt op tijd in. Gered! De rest van het optreden ging goed. En bij het einde zei phil: without him it would never have give him a great big applause for dylan . Er kwam een heel groot applaus. Ik was heel trots. Toen iedereen weg was kwam phil naar mij toe. Hij zei: “thank you very much dylan without you failed this whole act. later you will be a great artist”. Ik ging naar huis. de volgende dag deed ik de tv aan. Toen zag ik mij. Ik zag mij op tv. De vrouw zei: “ gisteren was er een groots optreden van phil collins. Alleen hij was ziek er was een speciale gast genaamd dylan, hij heeft het hele optreden gered”. Hier een interview met phil colins: “without dylan I never made it. he was my hero tonight. He will later be a great artist.” “en net zoals phil zei. Hij zal later een groot en beroemd artiest worden.

Ontwerp door Willem Verweijen