Sophie Gerritsen

18 jaar - gymnasium

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Sophie Gerritsen (18 jaar)

? stemmen

onderweg naar een nieuw begin

Zaterdagochtend, ik was onderweg naar mijn hockeywedstrijd. Vandaag speelden we de kampioenswedstrijd, als we deze wedstrijd zouden winnen zouden we kampioen worden. Maar na de eerste helft stonden we al 2-3 achter. We verloren, ik was zo boos dat ik mijn stick op het veld gooide. Zo boos dat ik niet zag waar ik hem gooide! Maar waar was mijn stick dan? Uiteindelijk hoorde ik iemand schreeuwen. Het was de scheids die mijn stick in zijn gezicht had gekregen. Ik kreeg rood voor mijn actie. Ik moest van het veld af en mocht niet meer spelen. Ik ging op de fiets naar huis. Eenmaal thuis was er niemand, maar mijn ouders waren er sowieso nooit en ik had geen broertjes of zusjes. Na een uurtje was ik weer afgekoelt van mijn actie en kreeg een appje van mijn teamgenoot. Er stond: Heei hoe gaat ie? Alweer afgekoeld? We hebben uiteindelijk met 2-5 verloren.. hopelijk tot na de vakantie.. nu was ik nog bozer!! Ik bedoel we kunnen toch niet verliezen? We hebben alles gewonnen, en dan verliezen we dit? Even dacht ik eraan om te stoppen met hockey, zodat ik me meer op school kon concentreren. Maar ik wilde het liefst met school stoppen. Ik zat op het Stedelijk Gymnasium Arnhem in de eerste, maar had nu al een hekel aan school. Weet je waarom maak ik geen einde aan mijn leven? Niemand mist toch, en ik heb echt overal, maar dan ook echt OVERAL een hekel aan! Dus besloot ik die dag nog voor de trein te springen, ik pakte een briefje en schreef erop:
Lieve pap en mam, aangezien jullie toch NOOIT thuis zijn en ik mijn leven zat ben, spring ik over een uurtje voor de trein omdat ik mijn leven zat ben! Jullie kunnen nu onderweg naar een begin van jullie nieuwe leven, zonder mij. Groetjes, Lieselotte.
P.S ik heb een rode kaart voor hockey, hoop dat jullie niet teleurgesteld zijn.
Onderweg naar het treinstation zag ik foto’s op palen hangen waarop stond: let op uw kind, voordat het te laat is. Ik dacht nog even diep in mezelf na of ik wel echt wilde springen.. ik keerde toch maar om. Toen ik thuis was zag ik mijn ouders huilend op de grond, en roepen waarom is ze dood?! Mijn moeder keek op en zei ben jij dat liefje? Ik maakte de sarcastische opmerking en zei: nee ik ben dood! Nu blij? Mijn moeder begon me ineens heel hard te knuffelen en bleef maar zeggen: je bent er nog, je bent er nog. Diep van binnen dacht ik zouden ze me echt hebben gemist? Of is dit allemaal een grote grap?
Maandagochtend, ik moest weer naar school, waar ik eigenlijk geen zin in had. Maar okee het moest maar. Het eerste uur had ik Latijn en het tweede Grieks. Mijn docent was weer eens chagerijnig en ik was weer eens de kloss. Ik moest mijn huiswerk laten zien en moest alle opgaven voorlezen. Na de pauze had ik gym en beeldende vormen. Bij gym werd ik altijd gepest omdat ik anders was dan de andere meiden. En tijdens beeldende vormen werd ik uitgelachen, vanwege mijn lelijke tekening. De docente nam het voor mij op maar het hielp niks. Ze bleven me pesten, maar dan stiekem. Tijdens het zesde uur was ik klaar met al dat gepest! Ik besloot na school voor de trein te springen. Deze keer zonder twijfels…. Of zal ik het toch maar niet doen?

Ontwerp door Willem Verweijen