Marijke Cliteur

19 jaar - Havo

2
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Marijke Cliteur (19 jaar)

? stemmen

Onderweg naar een nieuw einde.

Mijn leven was net als een boek. Het had verschillende hoofdstukken en dingen die je niet zo snel zou verwachten. Mijn leven was zoals een boek met een slecht einde, het was niet realistisch. Ik kon er geen invloed op hebben.Ik heb mijn leven als een dagboek bijgehouden.Het gaat als volgt:

16 maart. 7:15
“Daisy, kom je ontbijten?” Riep mijn moeder. “Ik kom eraan mam, ik doe nog even snel me make-up.” Antwoordde ik. Ik keek in de spiegel en begon mijn ochtend zoals altijd. Ik stelde mezelf een paar vragen.
‘Ben ik wel mooi genoeg?’
‘Ben ik wel aardig genoeg?’
‘Vinden mensen me niet raar met make-up?’
‘Ben ik zoals iedereen is?’
Ik draaide me om en liep naar beneden. “Wat is het ontbijt luxe vandaag mam!” Zei ik. “Dank je schat, nu snel gaan ontbijten voor je te laat komt.” Mijn moeder gaf me een knipoog en we gingen ontbijten.

16 maart. 8:15
“Ik ga naar school.” Riep ik naar binnen en ik fietste weg. Onderweg naar school kwam ik mijn beste vriendin tegen. “Selina!” “Selina wacht even!” Ik fietste als een gek naar haar toe en ze was niet zo vrolijk merkte ik. “Hoi.” Zei ze op een soort van boze manier. “Wat is er?” “Niks, ben gewoon niet in me beste bui.” “Das niet leuk…” Daarna kwam een ongemakkelijke stilte. Je wilde iets zeggen maar op een of andere manier durfde ik dat niet.

16 maart. 9:55
Yes het is pauze! Ik liep met Selina en een paar andere vriendinnen naar de kantine en zochten een plekje. “Daar is nog een tafel vrij!” Zei ik tegen de rest en we renden ernaartoe. Selina was nog steeds niet vrolijk. “Wat is er nou Selina?” Zei een van me vriendinnen. “Ik zeg toch dat er niks is!” Snauwde ze en ze liep weg.

17 maart. 19:45
Ik was nog even met me vrienden aan het chatten en ineens werd ik gebeld door Selina.
“Hey Selina”
“Hey, sorry van gisteren.”
“Geeft niet, best friends forever”
“Oke, uhm.. Ik ga weer”
“Oke, Byeee”
“Byeee”
Ik was een beetje in de war met me gedachtes, maar ik ben blij dat alles weer goed was met Selina ook al had ik er wel wat twijfels bij.

31 maart. 17:15
Vandaag was echt een rotdag. Ik weet niet wat ik fout en toch krijg ik gezeur aan me kop. Mijn ouders hebben ook besloten om te verhuizen naar Flevoland. Morgen tekenen ze het huurcontract en is het officieel. Ik kan het niet geloven dat ik nu me vrienden (waar ik allemaal ruzie mee heb) ineens moet gaan verlaten. Mijn ouders hebben ook de keuze gemaakt omdat de scholen dichtbij zijn en niet zo druk als in een wijk bij Amsterdam. Ik hoop dat het goed komt.

19 April. 9:30
Het was zaterdag en ik was al vroeg me bed uit. We waren ondertussen verhuisd maar ik was er niet blij mee. Als ik het overnieuw zou kunnen doen, zou ik het dan anders hebben gedaan? Was er dan een ander einde? Daar kwam ik weer met mijn dagelijkse lading vragen. Een ding wist ik wel… Ik zou ervoor zorgen dat ik een ander einde zou hebben.

Mijne andere einde zou dan als volgt gaan:
Ik zou altijd op tijd komen, ik zou me mening geven over het verhuizen, ik zou geen ruzies maken waardoor me ouders geen negatieve indruk van me kregen. Misschien was ik nu dan niet verhuisd. Maar ja… Ik ben gewoon onderweg naar een nieuw einde.

Ontwerp door Willem Verweijen