Lexi

19 jaar - Havo

18
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Lexi (19 jaar)

? stemmen

Onderweg naar een nieuw leven.

Opzoek naar een nieuw leven. (dagboek).
“Hallo, ik ben Emma. Ik ben 14 jaar oud en ik zit in de 3DE klas. Vorig jaar ben ik van VWO naar HAVO gegaan. Ik kon het gewoon niet meer aan. Het werd me teveel. Ze mogen me niet, ze HATEN me! En ik haat mezelf. Ik zal je vertellen hoe het begon”
17 Augustus 2012.
Hee lief dagboek ?,
Vandaag is mijn eerste schooldag! Ik verheug me er echt op! Maar ik ben wel een beetje zenuwachtig.. :S. Wat als ze me niet mogen? Naja, Het zal wel meevallen! Denk je ook niet? Lief dagboek..? Ik wou dat je kon praten.. Maar dat kan alleen in sprookjes he? Ach ja, dan kan je vast heel goed naar me luisteren ?. Wil je vandaag misschien mee.. Naar school, weet je wel?
Wij gaan een leuke 1ste dag beleven!
-xxx- Em.
Het is 8:10, Ik sta te wachten voor het lokaal. Straks ontmoet ik mijn nieuwe klas. Ik vraag me af of VWO toch niet te moeilijk voor me is.. Maar wacht! Tuurlijk niet! Ze hebben me niet voor niet VWO gegeven ?. Bij die gedachte fleur ik meteen op.
Daar komt iemand aan, ze stopt bij het lokaal waar ik straks les heb. Vast een klasgenoot. Ze kijkt me vol afschuw aan, waarom doet ze dat? Is mijn neus te scheef? Zijn mijn oren te groot? Mijn kleren te kinderachtig? Uiteindelijk zegt ze: “Wat doe jij hier?” Ik kijk verbaast, “I-ik heb hier s-straks les..Hoezo?”. “Omdat ik me niet kan voorstellen dat ik bij zo iemand in de klas kom!”. Ze haalt haar neus op. Ik voel me gekwetst en durf er niks van te zeggen. Ik ben ook zo verlegen. Was ik maar wat minder verlegen, dat zou me echt vooruit helpen. Gelukkig voor mij komt de rest van de klas eraan. De deur van de klas vliegt open en iedereen stormt -letterlijk- naar binnen. Die hebben er zin in.
8:15, We beginnen met Ak (aardrijkskunde). Dat heb ik nou echt nooit leuk gevonden. Gelukkig gaat de tijd snel om. Op naar de volgende les. Ik zucht, Frans, ach..Het is beter dan aardrijkskunde!
14:05, Het 6de uur is net afgelopen. Op naar huis! Net als ik de school uit ren word ik tegen gehouden. “Wat is er?”. Ik kijk angstig. Ik voel me ook angstig. Een stuk of 4 mensen staan om me heen. Maar dan zie ik het, Rosie, ze deed zo raar toen voor het lokaal. Ik krijg er de bibbers van, dus ik ren weg. Heel hard.
14:30, Ik ben thuis. Eindelijk. Wat een dag was dit.. Ik heb geen zin in morgen. Of de dagen die volgen. Nu al niet. Mijn klas is stom. Heel stom! Ik weet het. Ik voel het. Ik wist dat dit zou gebeuren. Hier begint het. Het pesten.
————————————————————————————————————–
2 Weken later.
———————————————————————————————————–
Ik had gelijk over dat pesten. Na 4 dagen hielden ze meer weer tegen. Maar deze keer kwam ik er niet zo goed vanaf. Ze schopte, sloegen, spuugde en duwde me. Uiteindelijk lag ik in de bosjes, prikkelbosjes. Ze renden weg. De tranen stoomden over mijn wangen. Ik ben naar huis gerend. Zo snel als ik kon. Blikken die me volgde, het boeide me even niet. Ik ben niks waard. Helemaal niks!

Weer later.
Het is nu inmiddels 2 jaar later. Ik zit in de 3de. Begin 3de om precies te zijn. Met nog steeds dezelfde klas. Dezelfde pesters. Nog steeds de hele klas. Het gaat steeds slechter. En die snij-plekken op mijn armen komen niet van de pesters. Maar ik hoef niet langer te lijden. Vanmiddag na school, ga ik weg. Weg van de wereld. En op weg naar wat hier na komt. Dood. Want dat is wat ik wil. Ik ben toch niks waard. Ze mogen me toch niet, ze HATEN me! En ik haat mezelf. Maar goed, ik stop met treuren. Na vandaag ben ik er niet meer. Ik schrijf nog even snel een briefje voor mijn ouders.
-Lieve pap en mam, ik hou van jullie. Serieus. Maar de mensen houden niet van mij. Het einde is nabij. Bedankt, voor alles. Liefs Emma.-
Ze zijn later thuis dan dat ik thuis zou komen. Dus ze kunnen me niet tegen houden. Mooi zo!
Nog een keer later.
Nog 1 lesuur en dan is het klaar. Eindelijk. Maar wat er toen gebeurde had Emma niet verwacht. Mijn ouders kwamen de klas in. Ze zeiden dat ik mee moest gaan, nu meteen. We zaten bij de rector. Daar zat, de rector, een meisje, maar nu ook mijn moeder, vader en ik. “Hallo”. zei de rector. “Ik weet wat er speelt”. Ik keek verbaasd. “Pesterijen”. Het meisje keek schuldig. Maar zij pestte me helemaal niet. Ze kwam me wel bekend voor. Ze opende haar mond. “Ik zag dat ze je pestten, ik ben achter je aangegaan, tot je huis, toen ik wist waar je woonde heb ik je ouders gewaarschuwd, gister, toen jij nog op school was. Ik word zelf ook gepest en ik maakte me zorgen.” Ik staarde naar haar. “Door hun?” Wist ik uit te brengen. Er liep een traan over mijn wang. “Ja”. Antwoordde ze. “Door hun”. Het bleef stil. De rector nam het woord over. “In overleg met je ouders, Emma, hebben we besloten je naar een andere school te sturen. En Demi, ik heb ook jou ouders gesproken, jij gaat ook van deze school”. Mijn gezicht vertrekt.

Later.
Ik ben verhuisd, samen met Demi. We wonen nu in dezelfde straat. Ze is inmiddels mijn beste vriendin. Ik word niet meer gepest. En de pesters hebben hun excuus aangeboden. Het boeit me vrij weinig! Ik heb nu veel vrienden en het gaat steeds beter. Daar had ik wel hulp voor nodig. Ik ging wekelijks naar een psycholoog. Nou ja, volgende week is de laatste keer. Maar dit is dus mijn nieuwe leven. En ik ben er blij mij. Oh, er word gebeld! Het is Demi. Doegg.

Ontwerp door Willem Verweijen