Julia van Kaam

19 jaar - Vwo (Atheneum)

31
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Julia van Kaam (19 jaar)

? stemmen

Onderweg naar een nieuw leven

Fel licht schijnt in mijn ogen. Waar ben ik? Mijn stem klinkt zacht. Waar ben ik? Ik herhaal het maar krijg geen antwoord. Voor mijn gevoel lig ik er nog 10 minuten voordat ik antwoord krijg. Ik hoor een zachte stem, het is de stem van een jongen. Ik schat ongeveer net zo oud als ik. Ik kan me niet herinneren wie het is. Je bent in het ziekenhuis zegt de zachte jongensstem. Ik ben dokter Sem. Ik behandel je zolang het nodig is. Ik ga je helpen. Ik ben in opleiding, maar ik kan al heel veel. De stem is even stil. Ik zeg; Waarom lig ik in het ziekenhuis? De dokter die blijkbaar Sem heet geeft antwoord; Je hebt zware anorexia. Het is stil. Ik wil hier weg! Waar is mijn moeder?! Ik hoor mezelf gillen terwijl ik het zelf niet wil. Ik sta op maar, word terug getrokken door allerlei snoertjes die aan me zitten. De dokter komt naar me toe en drukt me naar achter, zijn hand voelt zacht en warm. Ik ga weer op het bed liggen. Ik voel met mijn handen over mijn huid. Overal zitten snoertjes, in mijn neus, armen, benen, overal. Ik kan bijna niet meer bewegen. Je bent zwak. De stem klink verder weg dan eerst. De dokter doet de deur open. Ik hoor de hakken van mijn moeder op het beton. Mama, ben jij dat? Mijn stem is nog steeds zacht, het kost moeite om er geluid uit te laten komen.
Lieverd, hoe gaat het? De stem van mijn moeder klinkt gespannen. Mama, wat heb ik gedaan? Ik weet het niet zegt ze. Je wilde gewoon wat meer zoals de rest zijn, maar nu is er bijna niks meer van je over. Met moeite doe ik mijn ogen open. Ik kijk naar mijn ontblote benen. De botten zijn goed te zien door mijn dunne huid. Langzaam til ik mijn arm op, het doet pijn. Snel werp ik een blik op mijn arm, de botten zijn ook hier goed te zien. Snel leg ik mijn arm terug op zijn plek. Yara, je kunt naar dokter Smith. Hij wil met je praten. Mijn moeder doet een stap opzij voor dokter Sem. Weer wil ik opstaan en weer voel ik en stekelig gevoel, ik voel me gevangen in de draden. Blijf maar liggen Yara, we nemen je bed mee. Ik hoor een piep in mijn oor, de rem wordt van mijn bed af gehaald en langzaam rijden we mijn kamer uit.
Hallo, fijn je te zien. Dokter Smith kijkt me aan. Als ik mijn ogen sluit voel ik mijn bed weer verschuiven. Zijn stem klinkt zwaarder dan de stem van dokter Sem. Mama, ben je er nog? Mijn stem is bijna op, zo voelt het. Nee, je moeder is weg. Weer de zware stem van dokter Smith. Ze wacht in jouw kamer. Ik hoor de 2 dokters samen overleggen. Kan ze staan? Nee, ze is heel moe en bijna uitgeput. De stem van dokter Sem klinkt onzeker. Oké, breng haar maar terug naar haar kamer, ik wilde haar alleen even zien. Ze is te dun, ik denk niet dat ze… De zware stem van dokter Smith stopt met praten. Ik begrijp het. Dokter Sem haalt mijn bed van de rem en ik word weggereden.
Hoe lang moet ik hier blijven? Mijn moeder zit naast me op mijn bed. Ze wil me over mijn hoofd aaien maar verandert van gedachten als ze me van dichtbij ziet. Je bent te kwetsbaar om te kunnen lopen, dus ik denk dat je hier nog wel blijft. Als dokter Sem binnen komt loopt dokter Smith achter hem aan. Ik heb een hele belangrijke vraag voor je. Dokter Smith is stil. Wil je weer jezelf worden? De zware stem klinkt serieus. Ja, ik wil het. Mijn stem klinkt breekbaar maar toch sterk. Oké, dan gaan we daar voor zorgen. Kan ik nog even met u praten? Dokter Smith en mijn moeder lopen samen de deur uit. Ik blijf alleen achter met dokter Sem. Dokter, kunt u een glaasje water voor me pakken, ik wil opnieuw beginnen. Beginnen met een nieuw leven. Je bent al onderweg maar nu moet je voorzichtig doen zegt hij. Dokter Sem komt naar me toe gelopen. Ik geloof dat je het kan. Dokter Sem kijkt me doordringend aan. Ik ga het niet halen hè? Mijn stem klinkt onzeker. Waarom denk je dat? Ik weet dat je het nog kan halen en jij weet dat ook zegt hij. Ik sluit mijn ogen en luister naar zijn engelenstem. Wil je niet verder kunnen leven? Wil je niet terug naar huis en school en alle andere dagelijkse dingen? Ik weet dat je het kan, vertrouw me nou. Mijn moeder en dokter Smith komen binnen lopen. Je hebt me net verteld dat je het wil, zal je er ook voor vechten? Vraagt dokter Smith. Het is niet makkelijk, zeker niet in jouw staat. De zware stem stopt met praten en mijn moeders zachte stem valt in. Je hebt nog een heel leven voor je. Je bent pas 15 jaar. Mijn moeder begint zacht te snikken en ik zie de ogen van dokter Sem naar mij kijken. Ik weet dat ik het niet meer kan halen, ik heb jullie horen praten! Schreeuw ik met mijn laatste kracht. Ik voel pijn in mijn hart, alsof iemand een zwaard door mijn hart steekt. Ik wil dit niet meer! Ik lijd alleen maar! En waarom liegt iedereen tegen me?!
Ten slotte zeg ik; Ik kan geen nieuw leven beginnen. Ik voel een kus op mijn wang en voel me warm. Dit is het einde denk ik……

Ontwerp door Willem Verweijen