Teun Otte

19 jaar - vwo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Teun Otte (19 jaar)

? stemmen

Onderweg naar een verhaal

Daar zat ik dan, in mijn stoel. Met mijn laptop voor me. Ik had word al geopend en pijnigde mijn hersens af om enige inspiratie te vinden om een verhaal te schrijven. Mevrouw Hoevelaken was 23 geworden, dus we hoefden niet te werken. In plaats daarvan werkte de hele klas aan een verhaal voor een schrijfwedstrijd voor kinderen van middelbare scholen. De prijs was een geheel verzorgde reis naar Berlijn voor drie personen. Stel dat ik die zou winnen. Ik ben nog nooit in Berlijn geweest hoewel ik dat altijd al gewild heb. Ik zat al in mijn stoel te dagdromen over alles wat ik zou willen zien. En wie zou ik meenemen? Sowieso een ouder iemand. Mijn vader is ook nog nooit in Berlijn geweest. Mijn
moeder ging er bijna elke vakantie heen toen ze jong was, dus zij heeft alles wel gezien. En dan heb ik ook nog een derde persoon. Dylan? Twan? Luc zou het geweldig vinden. Maar om die reis te winnen moest ik eerst een verhaal winnen. En dan moest ik ook nog die ene persoon zijn die het geluk heeft om uit 200 mensen gekozen te worden. Iedereen was blijkbaar al begonnen. Iedereen was op zijn computer bezig en het enige wat ik hoorde was het geluid van toetsen die ingedrukt worden. En natuurlijk het gegiechel van Emma, Lisa en Anna. Maar iets wat je elke schooldag aan moet horen valt na een tijdje niet meer op. Ik keek op het scherm van Anna. Zij zit naast me. Maar voordat ik één zin kan lezen houdt ze haar hand ervoor en zegt ‘niet kijken!’. Ik kijk naar het scherm van Emma die voor mij zit. Nu besef ik me pas hoe moeilijk het is om inspiratie uit één zin halen. Wat nu het geval is. Daar heb ik ook niks aan. Ik heb geen enkel idee van wat ik nu moet doen. Ik zie andere kinder
en via oortjes en koptelefoons muziek luisteren. Ik kijk in het kleinste vak van mijn schooltas om mijn oortjes eruit te halen. Mijn hand tast blindelings door het vakje , zonder iets te vinden. Ik kijk wat beter en zie dat het vak leeg is. Dat betekend dat ik gisteren vergeten ben mijn oortjes in mijn tas te doen. Dan moet ik maar aan mijn verhaal werken Misschien helpt het als ik eerst bedenk wat voor genre mijn verhaal gaat worden. Spanning, Fantasy? En in welke tijd en plaats. Normaal barst ik van de inspiratie, maar vandaag kan ik op de een of andere manier niets verzinnen. Misschien over een sprookjes figuur. Nee, dat doet iedereen al. Ook al kan ik niks verzinnen, ik wil wel origineel blijven. Misschien moet ik gewoon beginnen met typen en gewoon kijken wat er uit komt. Ik werd wakker en merkte dat meteen. Daar begonnen mijn meeste verhalen mee. Ik haalde het gelijk weer weg. Ik kan gewoon niet verder typen als ik niet weet wat ik moet typen. Ik kijk naar Zohra die linksachter van mij zit en vraag of ik haar verhaal mag lezen. ‘O, prima. Maar ik moet wel doortypen terwijl jij leest’. Het gaat over een meisje dat op een dat allemaal dieren in mensenkleren rond ziet lopen. Het doet mij een beetje denken aan Alice in Wonderland. Vooral als ze door een rozenstruik in een compleet andere wereld valt. Het is wel een mooi verhaal. Ik kijk naar de muur achter mij. Er hangen allemaal gedichten. Ik lees er een paar totdat mijn aandacht word getrokken door Emma. ‘Ik ben klaar!’ roept ze. ‘Wil je het lezen?’ vraagt ze. ‘Tuurlijk’, dan heb ik eindelijk iets te doen. Het is een verhaal over een meisje dat met haar gezin een reis naar Berlijn gaat maken. Ze is alleen ongerust dat het neerstort. Uiteindelijk stort het vliegtuig neer en gaan ze allemaal dood. In de tussentijd is het wat drukker geworden bij het bureau van mevrouw Hoevelaken. Er zijn al veel mensen klaar. Misschien kan ik in de korte tijd die ik nog heb een klein verhaaltje schrijven. Wacht eens even. Ik heb deze les al genoeg gedaan om daar een verhaal uit te krijgen. Ik begin daaraan. Dan begin ik met typen: ‘Daar zat ik dan, in mijn stoel’. Einde

Ontwerp door Willem Verweijen