Iris Maes

18 jaar - HAVO/VWO

20
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Iris Maes (18 jaar)

? stemmen

Onderweg Naar Ergens te Ver Weg

Onderweg Naar Ergens te Ver Weg

We weten niet hoe lang we al onderweg zijn. Of welk jaar het is. Het enige dat ik weet is dat mijn overgrootouders ooit op de aarde waren geweest. Ooit zagen zij zeeën, stranden, velden en land. Ik zie sterren, planeten, ruimte en ingewikkelde knopjes. Ik geloof dat we meer als een eeuw aan boord waren van het Ruimte Onderzoek Voertuig 49. Ik ben geboren in de ruimte, en nooit heb ik planneet Aarde gezien.
Mijn overgrootmoeder nam ooit afscheid van de aarde, lang, lang geleden. Samen met drie andere koppels kregen zij de opdracht om een planeet te vinden waar menselijk leven mogelijk was. Maar dat duurt veel te lang. Mijn oma’s moeder kwam nooit meer op de aarde.
Nadat jaren voorbij gingen realiseer ik me nu dat ik niet veel keus heb. Ik zal opgroeien, knopjes leren, kinderen krijgen, mijn kinderen knopjes leren, pensioneren en overlijden. Ik zit vast, geschat duurt het nog twee honderd jaar om de dichtstbijzijnde planneet te bereiken. Terugkeren maak ik ook niet mee. Mijn hele leven zal ik niet zien wat mijn verre-voorouders ooit hebben gezien. De Aarde, met zonnestralen, bossen, meren en bergen. Allemaal te ver weg.
Ik vraag me dagelijks af hoe het is in een plaats waar je kunt bewegen, of socialiseren met meerdere mensen. Ik vraag me af of ze op aarde nog afweten van ons bestaan, want ons contact met de moderne wereld via radio knalde in kleine stukjes, decades geleden. Ik droom dat ik later dokter zou kunnen worden, mensen beter maken. Ik ben hopeloos, ik sta alleen, met maar één keus: astronoom worden. En haast niemand zal ooit afweten van mijn bestaan. Ik ben pas twaalf jaar. Maar ik ben mijn hele leven al en nog onderweg, naar een plaats veel en veel te ver weg.

Geschreven:
Iris Maes (12 Jaar)

Ontwerp door Willem Verweijen