Riham Tahemmout

19 jaar - Gymnasium

4
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Riham Tahemmout (19 jaar)

? stemmen

Onderweg naar huis

“Sla je boek open op bladzijde 42.’’ Galmt de krachtige ,maar zachte stem van het schoolhoofd. Ik ben weer naar de gang gestuurd. Waarom? Zou het niet weten, misschien dat dat kreng gewoon zin had om een arm onschuldig kind naar de oh zo koude kale gang te sturen.. of omdat ik weer eens in slaap viel tijdens de les, het is niet mijn schuld dat het zo saai is! Trouwens ik heb mezelf nog niet voorgesteld, Ik ben Jinx. Ja, ik hoor je al zeggen:’’Oeeh wat is Jinx een mooie, bijzondere naam heeft het een geheime speciale betekenis?’’
Nee.
Ik haat de naam Jinx! Redenen: 1. Het is een meisjes naam, ik ben een jongen! 2. Het is Latijns voor spreuk, Ik HAAT Latijn en ik HAAT kinderachtig hocuspokus-gedoe!
Ik heb de naam niet zelf gekozen, mijn ouders ook niet. Nou, ik heb geen ouders, ik ben ergens op straat gevonden door de politie. Rot ouders, ze nemen een kind en dumpen het ergens in de bosjes. Nu leef ik door hun stomme fout bij 2 rot mensen genaamd Nina en Max. Zij hebben tenminste een normale naam. Niemand heeft mijn naam gekozen. Het is een ooievaarsbeet, midden op mijn borstkas. De dokters dachten eerst dat het een brandmerk was wat er door mijn ouders werd gezet, maar na nader onderzoek bleek het toch een daad van moeder natuur te zijn. Zo hebben Nina en Max mij gewoon vernoemd naar die lelijke imperfectie om het me dieper in te wrijven.
Verder ben ik gewoon een normale alledaagse jongen van 14 die zo nu en dan uit de les word gestuurd.
Na school
‘’Hey Jinx’’ Roept Rain vanuit de verte. Rain is mijn enige vriendin op school, de rest vindt me ‘’raar’’ en ‘’abnormaal’’ , maar Rain is niet zo ze begrijpt me. Het is niet alsof we meer dan vrienden zijn hoor, nog niet. Ook zij heeft haar naam gekregen door een ooievaarsbeet, soms denk ik dat we lotgenoten zijn, maar ze zegt altijd dat het puur toeval is. ‘’Hey Rain!’’ “ Jinx ik heb gehoord dat je er bent uitgestuurd, ben je weer in slaap gevallen?’’ ‘’Weet je Rain, soms lijkt het alsof je helderziend bent’’ Zeg ik terwijl ik een chipje in mijn mond stop. ‘’Mag ik er ook een?’’ Zegt ze nadat ze naar mijn zak wijst. ‘’ Pak de hele zak maar.’’ Ik geef haar de zak en begin naar huis te lopen ,totdat iemand tegen mijn arm tikt. ‘’ Jinx, mijn ouders zijn niet thuis en komen morgen vroeg pas terug en ik vroeg me af of ik misschien bij jou mocht blijven, als je ouders het goed vinden natuurlijk! Zegt Rain, licht blozend. ‘’ Ehm.. eh Ja tuurlijk, ik weet zeker dat ze het goed vinden!’’ Ik probeer oogcontact te mijden , maar het lukt niet en voordat ik het weet staar ik al in haar mysterieus blauwe ogen. ‘’Super!! Zullen we gaan?’’ Rain pakt mijn arm vast en we beginnen te lopen, zij aan zij pratend over koetjes en kalfjes.
Het was een mooie middag, te mooi om waar te zijn. De lucht leek op een geweldige aquarel die oneindig doorging, we liepen samen langs een riviertje dat rustig heen en weer wiegde op zijn eigen unieke ritme. ‘’Heb je het koud?’’ vraag ik. Rain kijkt op en knikt. Ze moet opkijken, omdat ik ruim een kop langer ben. Geen wonder dat ze het koud heeft , het is 11 graden en ze draagt een shirt zonder mouwen en ze heeft geen jas. ‘’Hier’’ Ik doe mijn jas uit en leg hem op haar schouders. ‘’ Dankje.’’ zegt ze zacht, maar ik kan het nog net horen. Net toen we zo rustig aan het lopen waren komt er uit het niets een zwaan opduiken en waggelt zo achter Rain aan. ‘’AAAAAHH HAAL DAT DING HIER WEG HIJ GAAT ME BIJTEN, JINX HELP!’’ Zonder dat ik erbij na kan denken ga ik voor Rain staan en jaag ik de zwaan weg, niet bang om gebeten te worden. We kijken elkaar voor lange tijd in complete stilte aan en barsten dan in lachen uit. ‘’ Ik wist niet dat je bang was voor zwanen.’’ Zeg ik op een licht spottende toon. ‘’Ik wist niet dat je me zo graag beschermde.’’ Zegt ze giechelend. Op dat moment kom ik er achter wat ik zojuist had gedaan. Ik heb mezelf totaal voor schut gezet.
Nog steeds onderweg naar huis begint mijn maag te rammelen. ‘’ Heb je honger?’’ Vraagt Rain nieuwsgierig. ‘’ Nee, negeer het maar.’’ Even later rammelt mijn maag opnieuw. ‘’ Weet je zeker dat je niets wilt eten?’’ ‘’ Misschien’’ Zeg ik, terwijl ik het bloed naar mijn gezicht voel stijgen. Rain rommelt even in haar tas en haalt er een fel roze bakje uit. ‘’Hier ik heb extra lunch gekregen.’’ Zegt Rain als ze me het bakje aanbied. ‘’Weet je het zeker?’’ ‘’ Ja, het is het minste wat ik kan doen nadat je me jouw jas hebt gegeven.’’ ‘’Bedankt.’’ Ik doe het roze bakje open en zie een klein broodje in de vorm van een hart. ‘’ Heb je het zelf gemaakt?’’ ‘’Nee, mijn ouders maken altijd m’n lunch.’’ Ik wilde dat mijn ouders zo aardig waren. Ik eet het broodje op terwijl we het huis al naderen… Totdat alles zwart wordt.
‘’Sorry Jinx het moet’’ ‘’Het is niet zomaar een ooievaarsbeet, het is een zegen.’’

Ontwerp door Willem Verweijen