Luna Hendriks

20 jaar - Gymnasium

68
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Luna Hendriks (20 jaar)

? stemmen

Onderweg naar mijn droom

Onderweg naar mijn droom

Blij fietste ik door de donkere, smalle straten. Normaal gesproken was ik doodsbang als ik hier fietste. Maar nu kon het me allemaal niks meer schelen. Ik kwam net terug van de extra danstraining. Normaal gesproken had ik geen danslessen op zaterdagavond, maar Annie, mijn danslerares, had gebeld en gevraagd of we nog even konden komen. Ze had goed nieuws, zei ze. Ik was natuurlijk ontzettend nieuwsgierig, en sprong meteen op mijn fiets. Die was trouwens rood met witte hartjes, dus het was ook voor de eerste keer dat ik met plezier ging fietsen. Nee maar echt serieus, ik ben dertien. Maar toen ik daar eenmaal aankwam, was ik een van de eerste. En dat is bijzonder want ik ben vrijwel altijd te laat. Langzaam kwam de rest van mijn dans team, en eindelijk was het moment daar. Annie vertelde dat ze contact had gehad met een belangrijke danser. Binnenkort zat er een belangrijke wedstrijd aan te komen, want als ons team zou winnen zouden we elke week mee mogen trainen in de beste dansschool van Nederland. En dat was niet het enige, hij zocht nog jong talent voor een binnenkort uitkomende videoclip. Iedereen was enthousiast en door het dolle heen. We moesten en zouden gaan winnen! We hebben meteen een uurtje getraind, en het ging super goed. En dus was ik nu onderweg naar huis. Ik wilde zó graag winnen. En die videoclip was natuurlijk helemaal te gek. Als ik daar in mee mocht dansen, werd ik misschien wel voor veel meer dingen gevraagd. Door al mijn enthousiasme had ik de vrachtwagen die om de hoek kwam rijden niet gezien.

‘Eef! Niet zo snel! Die broodjes wachten wel, ik kan je nauwelijks bijhouden,’ kreunde ik. We waren in de hal van het ziekenhuis. Eva grinnikte. ‘Je hebt nog wel zo’n coole rolstoel.’
Ik glimlachte. Ik was blij dat Eva me niet betuttelde. Iedereen deed na het ongeluk alsof ik zielig was. Ik heb me ook wel heel slecht gevoeld, maar het is fijner als iemand je behandeld als een normaal mens. Het is al weer drie maanden geleden, maar ik ben nog steeds niet beter. Wonder boven wonder heb ik het ongeluk overleefd. Vijf dagen heb ik in coma gelegen, en nu ben ik halfzijdig verlamd. Het eerste wat ik vroeg toen ik wakker werd, was of ik ooit nog zou kunnen dansen. Mijn moeder barstte in huilen uit. Toen wist ik het antwoord al. Ik ben er kapot van geweest, mijn droom was weg. Voor het ongeluk trainde ik elke dag, ik had de ene na de andere wedstrijd en ik was best goed. Nu kan ik niet eens meer zelfstandig lopen, of wat anders doen. Eva is wel degene die me hier doorheen sleept, en daar ben ik haar ongelooflijk dankbaar voor. In het begin was ik alleen maar verdrietig, maar Eva heeft ervoor gezorgd dat ik opnieuw naar de situatie keek. Ik heb besloten om voor mijn herstel te gaan vechten, in plaats er om zitten te treuren. Het gaat al steeds beter, ik ben goed op weg. De afgelopen maanden waren zwaar, maar ik heb een droom en daar ga ik weer voor vechten.
‘Luna, je broodje wordt koud, zal ik hem anders op eten?’
‘Nee, dat hoeft niet,’ zei ik snel. Ik keek naar mijn bord. Eva had een broodje gezond voor me gehaald. Dat was ontzettend lief, want ze wist hoe erg ik verslaafd was aan broodjes gezond.
‘Dankjewel,’ zei ik, en ik glimlachte. Onderweg naar mijn droom.

Ontwerp door Willem Verweijen