Laurèn van Baekel

19 jaar - vwo

38
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Laurèn van Baekel (19 jaar)

? stemmen

Onderweg naar mijn voetbal droom

Het was zaterdag ochtend, eindelijk was het dan zo ver: dit was de dag waar ik al zo lang naar uit keek. Vandaag zou ik mee doen aan de selectie training voor het Meidenjeugdteam van Ajax. Ik sprong uit mijn bed en trok snel mijn rood met witte Ajax tenue aan. Mijn vader bracht me naar het trainingsveld, het veld was mooi licht groen met felle witten strepen. Een paar minuten later begon de training. Ik deed echt heel erg mijn best, maar de andere kinderen waren ook erg goed. Dit was echt een droom van mij en dit was de eerst stap er naartoe. Ik was eindelijk onderweg, onderweg naar mijn droom. Ik zag het al helemaal voor me, daar rende ik over het veld richting het goal de stand was 1-1 en in de laatste minuut maakte ik er met een super goal 2-1 van voor ons. Iedereen juichten en ik straalde van geluk. ‘Laura kom je?’, blijkbaar hadden ze me al een paar keer geroepen, want het klonk niet erg vrolijk. Maar ja, geen wonder dat ik het niet had gehoord want ik zat zo lekker in mijn eigen wereldje. We gingen een wedstrijdje spelen tegen het Meidenjeugdteam van AZ. De wedstrijd verliep goed en ik kon goed laten zien wat ik in mij had. Na de wedstrijd vertelde ze dat we een brief thuisgestuurd zouden krijgen over of we uitgekozen waren. Al drie dagen wachten ik op de o zo belangrijke brief, iedere ochtend om zeven uur keek ik of er post voor mij was maar nee. De tijd leek wel uren te duren, dus voor wat afleiding besloot ik even te gaan voetballen in het park. Ik pakte mijn jas en mijn bal en stapte op de fiets. Het was best een tijdje fietsen maar da maakte me niet uit want ik vond het super veel om even lekker buiten te zijn. Ik was er bijna nog een bocht en dan. Krrr.. Boem! Een lange periode zag ik zwart voor mijn ogen en na een tijd die voor mijn gevoel uren leek te duren zag ik weer licht, er stonden allemaal mensen om mij heen. Ik was aangereden door een auto, de auto had mij niet de bocht om zien komen en daarom was het mis gegaan. Ik voelde me zwak en duizelig, toen kwam er een ambulance aan gereden die me mee nam naar het ziekenhuis. Toen we bij het ziekenhuis aangekomen waren stonden mijn ouders daar op me te wachten. Ik werd naar een kleine witte kamer gebracht waar ze me zouden onderzoeken. Ik voelde de pijn in mijn benen dreunen en dacht dat dit het einde van mijn droom zou zijn. Ik zou nooit meer bij Ajax kunnen spelen, maar ik zou überhaupt nooit meer tegen een bal kunnen trappen. Het was drie dagen later, de doctoren hadden onderzocht of ik mijn rechterbeen zou kunnen behouden of dat hij geamputeerd moest worden. Mijn ouders zaten naast me en vol spanning wachten we af. Dit was wat de dokter zei: ‘Uit ons onderzoek is gebleken dat jou been geheel kan herstellen en dat je hem dus kunt houden.’ Mijn ouders en ik waren dol gelukkig en alle drie barsten we in tranen uit van blijdschap. Toen mijn ouders twee dagen later naast me op bed zaten gaven ze me een brief waarin stond dat ik voortaan tot het Meidenjeugdteam zou behoren en de trainingen en de wedstrijden mee mocht spelen. Natuurlijk wist ik wel dat dat voorlopig nog niet kon maar als ik beter was zou ik wel mee kunnen spelen vertelden mijn ouders me. Zo ging ik blij dat ik zou genezen verder op weg naar mijn droom.

Ontwerp door Willem Verweijen