Medya Alan

21 jaar - Vwo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Medya Alan (21 jaar)

? stemmen

onderweg naar mijn waarheid

Ik loop ergens in een land, geen idee waar ik ben want ja, ja waarom eigenlijk? Natuurlijk weet ik zelf het antwoord al ik ben namelijk de idioot die is weggelopen. Nu zul je je vast afvragen waarom ik ben weggelopen, nou ik zal het je vertellen. Het begon allemaal een week geleden de week na mijn 12e verjaardag op een zaterdag, we hebben dan altijd met de hele familie een uitgebreid ontbijt want dat vonden mijn ouders belangrijk. Die zaterdag verliep anders want er was geen gezamenlijk ontbijt met de familie maar alleen drie borden op tafel met wat brood en kaas. Twee borden voor wat je tot zover mijn ouders kunt noemen en een bord voor mij. Ik wist dat er iets aan de hand was en dat er iets fouts ging gebeuren maar dit dit had ik nooit verwacht. “Kom zitten lieverd, we moeten je wat belangrijks vertellen.” Zei moeder. Vader zat er maar nerveus bij alsof er iemand was die ze gedwongen had dit gesprek te voeren.
“Heeft dit te maken met biologie want dat weet ik allemaal al hoor, dat heb ik namelijk op school al gehad” zei ik om de spanning te verminderen want ik zit immers in de puberteit en je hoort wel eens dat je ouders je dan dingen beginnen uit te leggen, nou dat hoeft voor mij niet ik weet genoeg. Maar het verliep anders dan ik had gedacht vader zei opeens heel serieus “ga alsjeblieft zitten.” Ik ging zitten op mijn vertrouwde vaste plek en nog voordat ik iets kon zeggen begon moeder te zeggen “Wij zijn niet je echte ouders.” Mijn wereld stortte in, ik wilde iets zeggen maar er kwamen geen woorden uit mijn mond. Moeder begon verder te praten “Voordat vader en ik naar India gingen hadden we besloten om een kind te adopteren. Een speciaal iemand.” Ik stond op van woede niet wetende wat te doen maar vader fluisterde zacht “ga alsjeblieft zitten.” Ik ging weer zitten en luisterde verder naar moeders verhaal. “In India bezochten we een weeshuis en we hebben daar geweldige kinderen ontmoet maar niet de speciale persoon, toen we daar weg gingen werden we achtervolgd door een vrouw met een baby in haar handen. Dat was jij, ze gaf je aan ons en zei met tranen in haar ogen in het Engels “zorg goed voor haar, zorg dat ze een familie heeft.” Na deze woorden stopte moeder met vertellen en ik probeerde alles in me op te nemen. Er gingen zoveel vragen door me heen dat ik er duizelig van werd.
Moeder vertelde verder “Ik nam je in mijn armen en ik keek naar je het eerste wat ik deed was glimlachen. Er gebeurde iets met me toen ik je zag, het voelde alsof je al van mij was alsof ik je nooit heb gekregen van een vrouw en toen wist ik het jij was de speciale persoon waar we naar zochten. Voordat vader en ik het wisten liep de vrouw weg, we wouden haar nog tegen houden want we hadden veel vragen net als jij nu maar ze rende weg alsof ze moest vluchtten.” Moeder en vader keken me allebei verdrietig aan alsof ze het zielig vonden. Er ging van alles door me heen woede omdat ik me verraadde voelde, verdriet omdat ik nu niet meer wist wie mijn familie was, angst want ik wist niet wat ik moest doen en wat er ging gebeuren gewoon elk gevoel wat er bestaat ging door me heen. “Alle vragen die je nu hebt, hadden wij ook lieverd en ik hoopte echt dat we je antwoord konden geven maar wij weten het ook niet. Moeder en ik hadden het geaccepteerd en je meegenomen en geadopteerd we waren zo gelukkig en nu nog steeds.” Zei vader.
Ik wist niet wat ik moest doen of zeggen dus ik stond op keek mijn ouders aan voor de laatste keer en ging naar mijn kamer. Huilend lag ik dan in bed de rest van de dag.
Toen mijn tranen op waren ergens midden in de avond begon ik maar mijn spullen te pakken. Waarom? Geen idee ik dacht dat dat het beste was, ik dacht dat het het beste was voor iedereen, mijn ouders, mijn broer en de rest van de familie. Mijn broer, zou hij het weten? Zou hij het echt geweten hebben en mij niks verteld hebben? De tranen lopen weer op mijn wangen. Waar was ik ook alweer gebleven? Oh ja bij het inpakken, goed ik pakte dus mijn spullen in met wat foto’s erbij. Zonder ook maar doei te zeggen tegen iemand ben ik weggegaan. Ik begon te lopen, waar ik heen ging boeide me niet zolang ik maar antwoord kreeg op al mijn vragen. Dus het beste wat ik kon doen is mijn biologische moeder vinden maar hoe? Ik had geen idee en nu nog steeds niet ik liep gewoon door tot ergens.
Hier loop ik dan wanhopig, hongerig, verdrietig, bang en ga zo maar door.
Onderweg naar mijn waarheid.

Ontwerp door Willem Verweijen