Hans Douben

21 jaar - Gymnasium

27
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Hans Douben (21 jaar)

? stemmen

Onderweg naar Zuid-Afrika

Het is donker. Ik zie helemaal niets. Ik weet niet waar ik ben, ik maak me zorgen. Ik lig ergens op. Een bed misschien? Het zou kunnen, maar dit is veel te hard voor een bed. Het lijkt op een oncomfortabel ziekenhuisbed. Een ziekenhuisbed?!? Wat is er gebeurd? Opeens gaat het licht aan. Er staat een man in de deuropening. Ik kan hem niet goed zien. Hij is donker en heeft een witte jas aan. Hij doet me denken aan een chirurg. Hij komt op me af. Hij heeft een kettingzaag in zijn hand. Ik hoorde nog meer voetstappen op de gang. Opeens begint de vreemde man te praten. Ik kan hem niet verstaan. Het lijkt alsof hij Afrikaans praat. Hij doet de zaag aan. Wanneer de zaag mijn buik raakt, schreeuw ik het uit van de pijn en zie ik mijn leven aan me voorbij vliegen. Het lijkt wel een flits, een paar seconden, en toen…

Ik word wakker in het vliegtuig op weg naar mijn opa en oma in Zuid-Afrika. Gelukkig, het was maar een droom. Maar het leek zo echt. Was het wel een droom? Of was het een voorspelling… Ik zit naast een man. Hij komt me bekend voor. Wacht eens even, hij draagt een witte jas. Het is de man uit mijn droom! De zenuwen komen ineens in me opborrelen. Ik begin te zweten en ik krijg het benauwd. De man vraagt of het wel goed gaat. “Heel goed” lieg ik. Ik kijk om me heen. Waar zijn mijn ouders? Die gaan normaal altijd mee naar opa en oma. Ah, daar zijn ze, ze zitten op de stoelen naast me. “Het was allemaal maar een droom”, zeg ik zachtjes tegen mezelf. Ik pak mijn telefoon om me te kalmeren. Ik heb als achtergrond mijn opa en oma. Ze zijn heel aardig. Maar mijn opa lijkt verdacht veel op de man naast mij. Ik kijk naast me. “Hoi Zack, gaat het alweer een beetje?” Nee, nee, dit kan niet! Die stem, dat was de stem in mijn droom! En die andere stem, dat was van mijn oma! Ik moet het me verbeeld hebben! Het móét! Ik denk dat even naar de wc gaan wel zou helpen, dus ik loop richting van de achterkant van het vliegtuig. Opeens komt er een stem uit de luidsprekers. Het is een hoge vrouwenstem. Het enige dat ik kan horen is “kapen” en “iedereen op je stoelen!”. Ik ren zo snel als ik kan terug naar mijn stoel. Mijn opa is er niet meer. Hij is verdwenen, net als sneeuw voor de zon. Ik kijk naar de stoelen naast me, mijn ouders zijn ook weg! Waar is iedereen heen gegaan? Help! Met een mobieltje bellen in het vliegtuig kan natuurlijk niet, maar nood breekt de wet. Ik toets het nummer van mama in en druk op ‘bellen’. Shit! Ze neemt niet op. Ik weet niet meer wat ik moet doen. De lichten in het vliegtuig vallen uit. Het ene moment was iedereen doodstil en kon je een naald horen vallen, het andere moment is het vreselijk onrustig. Nu is het nog moeilijker om mijn ouders terug te vinden! Dan maar wachten tot het vliegtuig ergens geland is. Of neergestort… Plotseling krijg ik een klap tegen mijn hoofd aan. Mijn zicht vervaagt en ik krijg een stekende koppijn. Alles wordt zwart.

Ik voel opeens een sterke pijn in mijn maag. Ik kijk op. Mijn opa zaagt in mijn buik! Het was toch geen droom… Wat gek eigenlijk. Ik voel er nu niks meer van. Maar wacht eens, dat is mijn lichaam! Onder me! Ben ik dood? Ik zie mijn opa iets uit mijn buik halen. Mijn oma staat er naast en stopt het ding in een doos. Het leek op een of andere computerchip. Zijn mijn opa en oma smokkelaars? Ik wil er niet aan denken. Mijn ouders komen binnen. Dat moeten dus die voetstappen zijn geweest! Ik probeer te zuchten van geluk, maar hè, ik kan niet zuchten. Help! Ik kan mijn lichaam niet besturen. Zouden ze dat weten? Ik heb geen tijd om daarover na te denken, want mijn oma geeft de doos aan mijn ouders! Zaten ze ook in het complot? Geeft dan helemaal niemand om mij? Ik moet denken aan het vliegtuig. Zijn zij de kapers? En was die vrouwenstem dan van mijn moeder? Nee, dat kan toch niet?! Die zou ik wel herkend hebben. Maar ze waren zo zenuwachtig voor de vlucht. Ik besef me nu pas dat ik helemaal niet hoef te knipperen. Wat raar! Want ik zit al minstens vijf minuten met mijn ogen open. Oh wacht, er gebeurt iets. Iedereen verlaat de ruimte. Mijn lichaam beweegt nu naar het felle licht boven me. Wat grappig eigenlijk, eerst onderweg naar Zuid-Afrika, nu onderweg naar de hemel…

Ontwerp door Willem Verweijen