Jenna Zaagsma

19 jaar - VWO (gymnasium)

20
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Jenna Zaagsma (19 jaar)

? stemmen

Onderweg om crimineel te worden

Ik had dit al vaker gedaan. Ik pakte de bus verf aan en begon te spuiten. Ik schreef op de lege kale grijze muur onder het viaduct gewoon het standaard cool. Ik was nou niet bepaald een graffiti meester, maar het eindresultaat viel me niet tegen. Plotseling schreeuwde mijn vriend die op de hoek stond dat er politie aankwam. Ik zette het op een rennen. Ik voelde de adrenaline door mijn lichaam stromen terwijl ik zag dat de politieauto steeds dichterbij kwam. Maar ik was geen partij voor de veel snellere politiewagens. Voor me stond de wagen al en een politieagent stapte uit om me te arresteren. Ze hadden me zo gepakt. Ik werd naar het politiebureau gebracht.
Op het politiebureau begon ik een reeks ongeordende smoesjes te vertellen. Uiteindelijk gaf ik maar toe. Dit was zeker niet de eerste keer dat ik op het politiebureau belandde. De eerste keer was het voor een onschuldig winkeldiefstalletje. De tweede keer heb ik ook graffiti gespoten. Dus nu zit ik hier voor de derde keer. Mijn vrienden zijn weggerend. Ik was blij voor ze maar ik baalde dat ik ook toch gepakt was. Ik legde braaf mijn verklaring af en stond zo weer buiten. Voor het politiebureau stonden mijn vrienden op mij te wachten. Ik liep naar hun toe en zij vroegen hoe het was gegaan. Ik vertelde wat er in het politiebureau was gebeurd. Eén van mijn vrienden vertelde dat hij ernstig geld tekort kwam en hij een inbraak wilde plegen. Eerst schrok ik maar toen moest ik eraan denken wat voor kick het zou geven als het me zou lukken. En eigenlijk stiekem was ik ook te bang om nee te zeggen. We planden alles morgen om negen uur ’s avonds bij de buren van iemand uit de groep, die op dat moment op vakantie waren. We kregen allemaal een deel van de buit.
Toen ik thuis kwam zaten mijn vader en moeder op mij te wachten. Ze waren woedend op me en schreeuwden tegen mij dat ik 4 weken huisarrest had. Ik at wat en ging direct naar bed om de woedende blikken van mijn vader en mijn moeder te vermijden. Die nacht kon ik bijna niet slapen, zo zenuwachtig was ik voor wat ik morgen ging doen. Telkens moest ik weer denken aan die kick die het zou opleveren. Vele malen groter dan een winkeldiefstal of graffiti spuiten. Ik appte naar mijn vrienden dat ik morgen wat later zou komen, omdat ik zou moeten wachten tot mijn ouders sliepen. Ze verplaatsten de tijd naar 12 uur ’s nachts. Uiteindelijk viel ik in slaap.
Ik sliep lang uit gelukkig was het weekend. De hele dag had ik kriebels in mijn buik. De dag verliep zo langzaam. Na voor mijn gevoel wel 3 dagen te hebben gewacht moest ik eindelijk naar bed. De tijd dat ik in bed moest wachten leek nog veel langer te duren dan de rest van de dag. Om half 11 gingen mijn ouders naar bed. Ik wachtte nog 3 kwartier en toen sloop ik mijn bed uit. Toen ik langs het bed van mijn ouders kwam rolde mijn moeder zich om. Ik schrok me kapot. Doodstil bleef ik staan en luisteren, totdat ik zeker wist dat er niks aan de hand was. Beneden trok ik snel mijn sneakers en zwarte leren jas aan. Toen sloop ik het huis uit.
De plek waar we verzamelden was dicht bij mijn huis. De rest was er al. Ze gaven mij plastic handschoenen voor onze vingerafdrukken. Toen begon het. We probeerden de deur open te maken met een pasje maar dat lukte niet. Daarom liepen we achterom en klommen over de schutting. Daar tikten we het raam in. Het maakte ongelofelijk veel lawaai. Maar nergens knipte er een licht aan of kwamen er mensen naar buiten. We liepen het huis in en namen van alles mee. De laptop, de iPad, geld, sieraden enzovoorts. We stapten het huis uit en toen kwam er een politieauto met loeiende sirenes langs rijden. Ze stapten uit en arresteerden ons ter plekke. En voor het eerst veranderde dat coole gevoel in een heel onzeker en bang gevoel.
Ik kreeg een strafblad en moest naar een jeugdgevangenis. Toen ik thuis kwam besefte ik dat als ik zo doorga zoals ik nu bezig ben, dat ik dan onderweg was, onderweg naar om een crimineel te worden. Dat gevoel maakte me zo verschrikkelijk bang. Dat ik nooit meer iets verkeerds heb gedaan. Want om onderweg te zijn naar een crimineel is niet iets om trots op te zijn.

Ontwerp door Willem Verweijen